Ozlem Pansiyon

"gazella ile 3 kıta 1 blogger" yarışması

2012-02-15T20:30:00.000+02:00

Yaşın kemale erdiğini hitaplardan anlarsınız önce. Yeni tanıştığınız insanlar size HANIM demeye başlar; "Kaç kilo tartiim, ABLA?" diye sorar manav; arkadaşların çocukları TEYZEE diye eteğinize yapışır. Dil dürüsttür:) Belli ki, artık, at kuyruğu yaptığınız saçınızı millet bi yere kadar yemektedir. Bayramlarda aldığınız mesaj sayısı artar. Barlarda kimliğinizi kimse sormamaya başlar. Filan.

Üstüne bir de, yarışmalarda jüri üyeliği davetleri gelmeye başladıysa; siz artık cidden bi HANIM, bi ABLA, bi TEYZE olmuşsunuz demektir (Benim için üzülmeyin; hürmet görmek de iyi bi şey:P).

Jüri üyesi olmasaydım katılmayı çok isteyeceğim bir yarışmayı duyurmak istiyorum bugün size: "GAZELLA İLE 3 KITA 1 BLOGGER".

- Başvuru süreci bugün başlayan (ve sadece 2 hafta olan) yarışmaya katılmak istiyorsanız, blogunuzda üç adet gezi yazısı olması yeterli.

- Gazella Facebook Fan Sayfasında yer alan “Yarışma” sekmesi üzerinden bloglarının kaydını yaptıran katılımcılar, halk oylamasında beğenilen bloglar arasında ilk 10'a girerlerse, ikinci aşamaya geçebilecekler.

- İkinci ve final aşamada, ilk 10'a kalan blog yazarlarından, gitmeyi en fazla hayal ettikleri yeri ve orada yapacaklarını konu olan bir yazı yazması beklenecek. Tasarlanan seyahat planları jüri oylaması ile değerlendirilerek yarışmanın ilk 3'ü belirlenecek.

Birinci seçilen aday, Gazella tarafından bütün masrafları karşılanmak üzere yaklaşık 2500 avro değerinde bir tatil kazanacak. İkinci ve 3. seçilen finalistler de tatil hediyesi ile ödüllendirilecek.

Paylaşmanın güzelliği adına bloglarımızda yüzlerce yazı yazdık, deneyimlerimizi paylaştık. Aramızdan en azından birkaç blog yazarının emeklerinin küçük bir karşılığını alacak ve ilginç bir seyahatle bizi de peşlerine takacak olması ne güzel! Böylesi fırsatların artmasını diliyorum.

elveda 2011

2011-12-31T16:41:00.009+02:00

1975’te yürümeyi, konuşmayı öğrendim.
1981’de okumayı, yazmayı...

1984’te bisiklete binmeyi öğrendim.
1985'te özgürlüğün güzelliğini...

1987’de arkadaşlığın değerini öğrendim.
1988’de yalnızlığın mutlaklığını…

1990’da aşık olmayı öğrendim.
1991’de kalp ağrısından ölünmediğini…

1992’de para kazanmayı öğrendim.
1995’te başarısızlığın acı tadını…

1997’de azmin elinden bir şeyin kurtulamayacağını öğrendim.
2000’de potansiyelimin bilincine vardım.

2001’de doğuştan ‘arıza’ olmadığımı öğrendim.
2005’te arızalanma hakkımı kullandım.

2006’da yollara düştüm ve hayata başka bir yerden bakmayı öğrendim.
2007’de küllerimden yeniden doğdum.

Her gelen sene bir tuğla koydu, bir çentik attı…
Öğrenerek, deneyerek, didinerek, eğlenerek bu günlere ulaştım.

Muhtemel bu sene de, öğrenecek fazla şey kalmadığından endişelenen Özlem olarak, hayat bana yine yapacak sürprizini… Öğrenmenin sonu olmadığını yeniden fark edeceğim.

2011’in;
hayatı anlamlandırma adına yeni fırsatlar sunmasını ve bize bu fırsatların izini sürecek bakış açısı, istek ve coşkuyu getirmesini diliyorum.

Geçen yıl bugün sevdiğim birkaç dosta yeni yıl tebriği olarak yukarıdaki mesajı atmıştım. O günden bugüne, 365 gün geçti. Dünya güneşin etrafındaki bir turunu daha tamamladı.

2011 zor bir yıldı benim için. Elimden gelse kayıtlardan sileceğim. Belki gelecekte “ben 2011’de şunu öğrendim” diyeceğim bilge bir sükunetle. Ama bugün küskünüm kendisine.

Yeni yıla Heybeliada’daki Heyamola Ada Lokantası’nda gireceğim. Yolu düşeniniz olursa, beklerim.

İyi seneler!

pabucu yarıım, çık dışarıya oynayalııım

2011-11-17T22:57:00.002+02:00

Bir önceki yazıya ben de bir yorum yapayım derken, yanıtı uzattım da uzattım. Buraya taşalım madem:)

Bazen gönderilen mesajlara hayret ettiğim doğru (Bknz: Mektup 4). "3.5 yıldır konuyu böyle mi araştırıyorsun hocam? Senin yolun yol değil" demeyi istemedim mi o örnekte, istedim. Pansiyon için fiyat soran kişilere "Nerede olduğu hiç mi mühim değil bu pansiyonun? Fiyat makulse kalacak mısın?" diye sorasım da geliyor. Yine de garip pansiyon mektuplarını, yazarlarını aşağılamak için paylaşmıyorum. Ben hiç mi şaptilik yapmıyorum, illa ki yapıyorumdur. Birileri de benim şaptiliklerimi Nasreddin Hoca fıkrası gibi anlatsın.

Sanırım görünür kılmak istediğim (yorumlarda geçen muhakeme kabiliyetsizliği ve beyinsizlik değil); 'sense of humor' ve oyun arayışı noksanlığı… Oyuna icabet eden numunelik arkadaş da "yalnız bir erkeğim"e bağlamış durumu, oynadığıma değmez ayol:P

Arada ayağınıza bi top düşer. Topa bi tarafınızı dönebilir ve 'ağır' hayatınıza devam edebilirsiniz. Ama topu 2 kere sektirip oyuna katılacak biri var mı diye bakmak da bi seçenek. Halim varsa, benim denemeye değer bulduğum bir seçenek.

Bire bir alakalı değil; ama aklıma gelen, sandıktan 2 anı size.

İkibinlerin başı. O zaman bir reklam ajansında çalışıyorum. Ajansa üzerinde "Haluk Levent/ posta no: XX/ İstanbul" yazan bir mektup yanlışlıkla gelmiş. Lüzumsuz İşler Müdürü olduğumdan bana verdi mektubu sekreter, ne yapalım diye. Postacı bulamamış, ben nasıl buliim Haluk Levent'i? Ee, haliyle açtım okudum. Liseli bir oğlan: "Sevdiğim kız sizin en büyük hayranınız. Noluuuur, onu bi kere arayın, benim onu sevdiğimi söyleyin, sizden etkilenir" diye yalvarıyor. Verdiği numaradaki kızı aramaya ve iletişim becerilerimi konuşturmaya karar verdim (elime mi yapışır?:)). "Kızım, bu oğlan sana hasta, bundan iyisini mi bulcan, bi dolu uğraşmış bak" filan dedim. İki gün sonra oğlandan "işlem tamam" şeklinde bir açıklama mesajı geldi, sevindim. Aradan yıllar geçti ve bir gün Haluk Levent'in yolu Pansiyon'dan geçti. Onun adına gerçekleştirdiğim bu zorlu görevi anlattım, beraber güldük. Genç aşıklar ya da Haluk bu olayı hatırlar mı, pek sanmam. Ben hatırlıyorum ve hala kendimle eğleniyorum. Olayımız bu. Yoktan hikaye yaratmak.

Benzer yıllar, aynı ajans, bu sefer anlaşılamayan bir telefon. Aynı sekreter X firmasının reklam filmiyle ilgili arayan ve kime aktaracağını bilemediği beyi, bendenize bağladı. X firması müşterimiz değil, bahsettiği işle alakamız yok, belli ki hatlar karışmış. Z Bey'in alakasız bir ajansı aradığını anladım ve niyeyse kendisine yardımcı olasım tuttu. Üşenmedim X firmasının pazarlamasında çalışmakta olan arkadaşımı arayıp Z Bey'in ulaşmaya çalıştığı ajansın hangisi olduğunu öğrendim, o bilgiyi de Z Bey’e sms attım (yine aynı mazeret; elime mi yapışır?:). Aradan 1-2 hafta geçti, beklenmedik bir telefon. Tamamen unuttuğum Z Bey, "Yarın yeni filmim Yazgı'nın galası var. Sizi davet etmek ve uğraştığınız için teşekkür etmek istedim" diyor. Ancak o an Z Bey'in Zeki Demirkubuz olduğunu anladım. O vakit davetine icabet edememiş olsam da, yazgımızda varsa:), bir gün nasılsa denk geliriz (biraz dürtmeden de zarar gelmez tabi:)) ve nazik 2 kelamdan ötesini ederiz diye düşünüyorum.

Diyeceğim şudur ki sevgili okurlar, hayat sıkıcı. Neşelenmek için, daha çok bahçeye çıkmalı ve oyun oynamalı.

mektup 6, 7, 8, 9

2011-11-17T01:10:00.001+02:00

Ç: Merhaba, Şili'ye tur var mı acaba?

Özlem: Bilmem. Acenta yetkilisine mi benziyorum?:)

Ç: Bilmem burs falan denince öyle sordum.

- alaka kurmaya çalışmaktansa, susmak daha kolaydı. yazışma burada bitti:)

......................................................

O: Pansiyon için size herhangi bir telefondan ulaşmak mümkün mü? Teşekkür ederim.

Özlem: http://ozlem-pansiyon.blogspot.com/2011/01/mektup-3.html

O: Peki ben gönderdiğiniz telefon numarasından ulaşıp rezervasyon yaptırayım o halde :)

Özlem: Müşteri velinimetimizdir:) Bekleriz.

O: İşte bekliyemiyorsunuz şu durumda, zira ilk mailimde bir telefon numarası verebilir misiniz demiştim, bana link göndermişsiniz. Orada telefon numarası yok farkındaysanız hanımefendi.

- doğal olarak yazışma yine bitti:)

.......................................................

M: Pansiyonunuzu bir blogtan okudum. Az biraz bilgi verebilir misiniz?

Özlem: O bloga yeniden dönmenizi oneririm:)

M: Sanırım yanlış anlaşılma olmuş. Fakat ben size gmail'den mail atmama karşın, sizin yanıtınız iş adresime nasıl ulaşabildi?

Özlem: Reply yaptım, mesaj nasıl iş adresinize ulaştı bilemiyorum tabii. Ama bunun benim marifetim olmasini isterdim:) Kendinize iyi bakın.

......................................................

F: Merhaba. Tek başıma biraz da başımı dinlemek için Hasankeyf civarına 5-6 günlük bir gezi yapmak istiyorum. Sakin, kalabalık olmayan pansiyon veya otellerin olduğu yerlere gitmek istiyorum. Eğer vakit bulabilirseniz biraz tavsiyede bulunabilir misiniz? Olumlu-olumsuz geri dönüş yaparsanız sevinirim. Planımı ona göre oluşturacağım.

Özlem: Merhaba. Ben Hasankeyf'e Mardin'de konaklarken günübirlik gittim. O bölgedeki otelleri/pansiyonları bilmiyorum açıkçası. Bu mevsimde yer sıkıntısı çekeceğinizi sanmıyorum ama. Belki de en güzeli önce oraya ulaşmak, sonra hayatın size sunacağı seçenekleri yerinde değerlendirip karar vermektir:) Umduğunuz gibi başınızı dinleyeceğiniz bir seyahat diliyorum.

F: Teşekkürler. Otobüsle gideceğim için, yer aramak istemedim. Hava da oldukça soğuk. Mardin'de tavsiye edeceğiniz otel varsa sevinirim. Israrcı olup sıkmak istemem ama illa bir tavsiye de istiyorum sanki:) Teşekkürler.

Özlem: Bence potansiyeli sezdiniz; artık tavsiyeden çok, muhabbet istiyorsunuz:) Seyahatten gerçek beklentiniz ve ihtiyacınız, kafa dinlemek olmayabilir diye aklıma geldi hemen.

Grupça bir tatil olduğu için ben Mardin'de Erdoba Konağı'nda kalmıştım. Güzel bir konak ama yalnız gitsem daha mütevazi bir yeri tercih ederdim. Gereksiz maliyet yaratacağı için çok da önermem. Cerciş Konağı'nı yemek yemeniz için mutlaka öneririm ama. Verdiğiniz paraya değer. Yardımcı olduğumu pek düşünmüyorum ama çabalamadım değil:)

F: :)) Yardım çabalarınız için teşekkür ederim. Sanırım bu geziyi ertelemek durumundayım. Mesleki zorunluluklar vs. Seyahatten gerçek beklentim başka ne olabilir ki; sonuçta bekar, genç ve yalnız bir erkeğim. Kafa dinlemek için yapılacak bir geziden daha güzel ne olabilir:)

- sizce yazışma burada bitti mi, bitmedi mi? :)

.....................................................

Pansiyon değil, yol geçen hanı mübarek:P

Hancı sarhoş, yolcu sarhoş...

gezi yazısı yarışması

2011-11-16T03:52:00.002+02:00

İstanbul Bilgi Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Türk Dili Birimi tarafından, tüm üniversite öğrencilerinin katılımına açık bir Gezi Yazısı Yarışması düzenleniyor.

Ben de gezi yazılarını değerlendirecek olan Seçici Kurul'dayım.

Ödüller
1. olan yazı için 3000 TL değerinde seyahat bursu
2. olan yazı için 2000 TL değerinde seyahat bursu
3. olan yazı için 1000 TL değerinde seyahat bursu

Ayrıca iki yazı için Özendirme Ödülü (250 TL değerinde İBÜ Yay. Kitap seti)

Başvuru koşulları için tıklayın.

Bilgi Üniversitesi'ni kutluyor, kalemine güvenen gezgin üniversiteli arkadaşları bu heyecan verici yarışmaya davet ediyorum.

oyuncak bebek deneyi

2011-09-29T01:43:00.001+03:00

kore seyahati (6): yemekler

2011-09-24T05:00:00.003+03:00

Gittiğim ülkelerde ya da Türkiye içinde seyahat ederken, yöresel mutfak benim için; değil Löplöpçüler gibi seyahat motivasyonu olsun, bilakis kaçındığım şeydir (Aynı tornadan çıkmadık ya, ben de böyle bi modelim:)) Yeni tatları denemek hiç derdim olmadığı gibi, büyük ün sahibi yiyeceklere bile "artık şunu da tatmadan dönersem yuhh derler" düşüncesiyle biraz mecburen ve korku içinde şans veririm. Lokal yiyeceklerle olan mesafeli ve tedbirli ilişkim yüzünden de, gezgin için rutin kabul edilebilecek barsak bozukluğu gibi dertleri neredeyse hiç yaşamam. Siz durumu bilin ama beni örnek almayın tabi:)

Her yer için bunu söyleyemeyiz ama bazı ülkeler mutfaklarıyla da tanınmak zorundadır bana göre. Türkiye'den simit/peynir, kebap/rakı, kuru fasülye/pilav, tulum/pide, zeytinyağlı yemekler gibi lezzetleri tatmadan ülkesine dönen yabancı gezgin ne kadar eksik kalmışsa; kimchi, kimbap, bibimbap, juk, bindetdo vb yiyeceği tatmadan, değişik tarzdaki esnaf lokantalarına oturmadan, sokak tezgahlarında atıştırmadan, soju içmeden, marketteki mikrodalga fırında pişirilmiş erişteyi ayak üstü yemeden geçen bir Kore seyahati de olmaz, olmamalı!

Kore fatihinin kalbine giden yol bi aşamada illa ki mutfaktan geçer. Han ruhunu yakalamak için ideal mekanların başında gelir sofralar. Bunu yola çıkmadan anladığımdan, uyuzluğu bıraktım ve kendimi yeni lezzetlerin kucağına attım Kore'de. Yiyeceklerin tadı değildi sadece farklı olan; sofra düzeninden servis biçimine, yemek adabından yeme şekline tüm bileşenler ilginç ve ben gibi ilgisiz bir gezginin bile iştahını kabartacak cinstendi.

Kendimi aştım ve Kore'deki 10 gün boyunca neredeyse sadece yöresel yemek tükettim. Her birini tek tek anlatacak, tariflerini filan verebilecek bir insan değilim maalesef. Yine de Kore yolcularının işini kolaylaştırmak amacıyla, aklımda kalanları damak zevkime göre puanlayayım (fotolar sıralı değil):

1. DONDURMA (10/10): Yok böyle şey arkadaşlar, parmaklarınızı yersiniz! On üstünden 10 veriyorum Kore'de yediğim dondurmaya. Onlar da bizim Maraş dondurmasını beğeniyor olmalı ki Seul'de 2 ayrı Türk dondurmacı ile karşılaştık (Koreliler çocuk ruhlu bir millet olduklarından, bizimkilerin show'larını seviyorlar sanırım; "yakala, hopp, yakalayamadın ki"- Türk dondurmacısının klasik turist tavlama metodunun orada bayağı prim yaptığına gözlerimle şahit oldum).

2. BINDETDO (9/10): Kore usulü pizza olarak anlatsalar da bize bu yiyeceği, ilgisi yok; içine patates katılmış ve kızartmak yerine tavada omlet gibi pişirilmiş mücver diyebiliriz kendisine. Kore'de en beğendiğim yemek!

3. KİMBAP (8/10): Yosuna sarılmış pilav, içine de biraz sebze. Meğer yosun ne güzel bir lezzetmiş. Şaşkınım!

4. KİMCHİ (8/10): Bir benzetme yapacaksak, bizdeki turşuya benziyor en çok. Kore mutfağının tuzu, biberi, salçası. Sofraların olmazsa olmazı. 200'e yakın çeşidi var. En lezzetlisi Çin lahanasından yapılanı bence.

5. GRILLED GALBİ (8/10): Marine edilmiş ızgara et. Tanıyan bilir, kırmızı löpçük eti hiç sevmem. Eti baharatla, salçayla, ekmekle, bulgurla filan karıştırarak yedirebilirsiniz ancak bana. Anladım ki ben Türk danalarını sevmiyormuşum. Kore'de sığır bir leziz, bir leziz (özel olarak yetiştiriliyormuş), et obur insanlar pişirmeden yiyebilir bence. Gumiho ağzının tadını biliyormuş:)

6. BİBİMBAP (7/10): Pilav, et, sebze... Karıştırın, karıştırın iyice. Şimdi birazcık da yosun dökün üstüne. Oldu bibimbap size! İnternette okuduğuma göre, Kore'de yaşayan Türklerin 'can simidi' imiş bu yemek. Miktarı az olsa da etin, tadı oldukça güzel.

7. JUK (7/10): Kore filmlerinde, biri hastalanınca yaptıkları lapa var ya, işte bu o yemek. "Porridge" de deniyor. Bon-juk isimli zincir restoranda tattık lapayı. Ortamdaki ambians, sunum vs bile yeterdi bizi mutlu etmeye. Onlarca çeşidi var, ben taze fasülyelisinden yedim.

8. PAT-BİNG SU (5/10): Buz, yeşil çaylı dondurma ve barbunyadan oluşan bir tatlı. Bu kombinasyon ne kadar şahane olabilir ki? Bir puanı da 12 dolar ödediğim için kırdım! :)

9. TTEOKBOKKİ (5/10): Baharatlı pirinç keki. Sosunda iş yok bana göre, acı bi de. Yine de aç kalmaktan iyidir tabi. Sokakta en kolay bulunacak yemeklerden.

10. NAENGMYEON (4/10): Garip, pek garip bir noodle. Şeffaf bi kere. Soğuk yeniyor. İçine envai çeşit şey (et vs) konuyor. Yer sofrasına oturarak yedik; ortam tatmin edici, yemeğin tipi de lezzeti de iştah kapatıcıydı. Yonç sevdiğini iddia etse de, bana göre diildi sanki.

Kısıtlı deneyimim ile Kore mutfağı üzerine fazla şey söylemek istemem. En güzeli sizin kendi deneyiminizi yaşamanız. İstanbul'da Kore restoranları mevcut.

Yine de özet bilgi vereyim. Dünya mutfakları içinde yükselen yıldız olduğunu okumuştum bir yerlerde. Benim çok sevdiğim yemek de oldu, hiç sevmediğim de. Zengin bir mutfağa benziyor; sebze ağırlıklı ve sağlıklı olduğu söyleniyor ama et (dana, domuz, tavuk, hatta köpek) veya deniz ürünleri, pilav ya da erişte de feci tüketiliyor sanki. Genel olarak; tuz yok, baharat ve sarmısak çok. Çatal yerine metal çubuk, bıçak yerine makas ! kullanılıyor.

Yerkürede metrekare başına en çok restoran/cafe/yiyecek tezgahı vs düşen ülkelerden olmalı Kore. Gece yarılarına kadar mekanlar açık ve oldukça da dolu.

Bana ilginç gelen servis yöntemlerinden bahsedeyim biraz da. Belki TR'de de bu yöntemler kullanılmaya başlanmıştır da, ben artık ev kuşu olduğum için gelişmeleri kaçırmışımdır.

Mesela self-servis restoran ve kafelerde sipariş sonrası bir cihaz veriyorlar müşterinin eline. Servis hazır olunca o alet ötüyor; öyle ekrandan numara takibi vs yok. Masada rahat rahat bekliyorsunuz yiyeceğinizi.

Garsona 'pişt' çekmek yok. Yandaki fotoda gördüğünüz zile basıyorsunuz, garson hemen yanınızda bitiyor.

Bahşiş alışkanlığı da yok gibi duruyor Kore'de. Yoksa peşimizden koşup "paranızı unuttunuz" der miydi hiç garsonlar?

Kore'de yemek tüm bu detaylar yüzünden zevk, tüm bu farklılıklar yüzünden güzeldi. Bak şimdi! Yazdıkça yeniden gidesim geldi:)

kore seyahati (5): han nehri ve 63. bina

2011-09-21T04:21:00.001+03:00

Bir gezginin rota seçimi (ya da bir yere gitmeyi istemek), genelde bilinçüstü ya da altına yerleşmiş bilgi/hikaye/duygu kayıtları yüzündendir.

Kore'ye dair hafıza kaydım geçmişte pek temiz olduğundan, Seul'e gitmeyi ilk ne zaman istedim, gayet hatırlıyorum; Castaway on the Moon'u izlediğimde!

Daha önce de bahsetmiştim filmin konusundan; hayatta dibe vurmuş, borçları yüzünden feci daralmış kahramanımız Kim, Seul'ün ortasından geçen Han Nehri üzerindeki köprülerden birinden intihar etmek amacıyla atlar. 63. Bina ve Ulusal Meclis Binası'nın karşısındaki bir adada gözünü açar.

Film boyunca Kim'in önce adadan kurtulmak, sonra adada yaşamak için verdiği mücadeleye hem güler, hem hisleniriz. O ada artık sadece Kim'in Adası değil, bizim de adamız olmuştur!

Han Nehri ve 63. Bina daha sonra karşıma pek çok film ve dizide yeniden çıktı. Bunlar arasında 63. Bina'ya bana göre en çok ruh katanı, My Girl isimli k-drama idi (Empire State Building denince gözümüzün önüne Sleepless in Seattle filminin gelişi gibi). Dizideki esas kızımız 'yalancı' Yoo Rin'in ağzından 63. Bina'ya dair dökülen inciler:

"Söylentiye göre Güney Kore saldırıya uğrarsa, Namsan Seoul Kulesi'nin tepesinden bir lazer Bipp diye yayılacak; önce 63. Bina'ya, sonra da Meclisi Binası'na çarpacak. Meclis Binası'nın tepesi açılıp Ma Jing Ga ortaya çıkacak"... "63. Bina'nın asansörü yere 1 dakika 40 sn'de ulaşır. Bu sürede nefesini tutabilirsen dileğin gerçekleşir"... "63. Bina'yı seviyorum, çünkü çok yüksek. Yüksekte üzüntülerinden kurtulursun. Üzüldüğünde uzaklara kaçmak istemez misin? Uzaklara gidemiyorsan da yüksek bir yere çıkabilirsin."

Seul'deki 3. veya 4. günümüzdü galiba; şehri bir de nehirden görmek için tekne turlarının başladığı Yeouido Adası'na (Kore'nin Manhattan'ı) gittik. Üzüntülerimizden kurtulmak için çıktık 63. Bina'ya. Asansöründe nefesimizi tuttuk. Sadece 20 kat dayanabilmiş olsak da nefessizliğe, üzülmedik hiç. Kore seyahati bir dileğin gerçekleşmesiydi zaten.

63'ten sonra ver elini Hangang... Nehirde tekneyle gezerken Kim'in kendine yatak yapıp uyuduğu ördek şeklindeki nehir bisikletlerini gördük. Lie To Me'de oyuncuların nehre düştüğünü hatırlayıp güldük. Teknedeki büfeciye Kim'in Adası'nı sordum. Yirmi dakika uğraştıktan sonra, internetten buldu benim için adayı amca. Bu Koreliler böyle; sor ve sonra yaslan arkana:)

kore seyahati (4): hamam

2011-09-16T02:35:00.000+03:00

Güney Kore'de beni heyecanlandıran mekanların başında jjimjilbang'lar geliyordu.

Merak ediyordum; hamamlarda insanlar gerçekten uyuyor, yüzlerine maske yapıyor, kafalarına havluları garip şekillerde bağlıyor ve yumurta yiyorlar mı?

Yumurtanın akına ne olduğu, ayrıca çözülmesi gereken bir sırdı benim için. Kahverengi yumurta olur muymuş hiç? Olurmuş efendim, olurmuş! Bin derece ısıyı basararak pişirirsen; yumurtanın akı gider, vakı kalırmış.

Hamama gitmek turistik değil, bayağı mahalli bir aktivite olduğundan, uygun bir jjimjilbang bulmamız da kolay olmadı. Resepsiyonistimizi hafif çaplı yıprattım bu uğurda, ama değdi:)

Koreliler acayip fit insanlar (30 yaş altı erkekler bildiğiniz üçgen, kızlar da sıfır beden). Tüm halk haftasonu dağ bayır tırmanıyor spor amaçlı. Doksan yaşındaki amcalar bile yürüteçleriyle sokaklarda egzersiz yapıyor.

Bu gerçeği önceden bildiğim için Kore'deki en şişko insanın ben olacağımı, belki de hamamdaki pijamalara sığamayacağımı düşünüp endişeleniyordum. Sığdım allahıma bin şükür. Ohh:)

Kadınların giydiği pembe hamam pijamasını da giydim, ince uzun havluyu Koreliler gibi de bağladım, kahverengi ve pek lezzetsiz yumurtadan da yedim ve -galiba hayatımda ilk defa- Yonç ile birlikte yüzüme maske de yaptım. Evet efendim, bunların hepsi gerçekten de Kore hamamlarının ritüelleriymiş.

Aslında hamam sefamızı anlatmaya, foto'lu bölümden başlamam gecenin zamansal akışına ters. Çünkü pijamaları çekip, dinlenme faslı başlayana kadar geçen ve maalesef:) görüntülenemeyen bir ön bölümü var hikayenin. Gerçek hamam bölümü.

Hamamın kapısında bileğimize anahtar görevi gören bir bileklik takıp, elimize de pijamaları tutuşturdukdan sonra görevliler; bizi soyunma odalarına yönlendirdiler. Adı üstünde 'soyunma odası'. Tüm Koreli kadınlar soyunurken, biz mayolarımızı giydik. Çocukken Sorgun'da gittiğim bir Türk hamamından beri bu kadar çok çıplak kadını bir arada görmemiştim. Detayları kendime saklayacağım:)

Hamam bölümünde, onlarca irili ufaklı havuz yer alıyordu ve her birinde suyun sıcaklığı farklıydı. Geniş salonun bir köşesindeki camekanla ayrılmış odada 3 kadın masaj ve kese yapıyordu.

Biz de heveslendik ve yine anlamadığımız fiyat listesinin en ucuz seçeneğinde karar kıldık. Cimri miyiz, neyiz:) Kese olduğunu sandığımız operasyon için, iki pazusu güçlü acumma'nın önüne yattık. Kırkpınar'dakine benzer görüntüler yaşandıktan sonra, teyzelerin en terso olanı homurdanmaya başladı. El kol homurtu bişiler anlatmaya çalışıyordu ki, odaya giren kızlardan biri İngilizce bildiği için derdine tercüman oldu. Sadece tek yüz kese (yani vicuudumunuzun bi tarafı:)) 10 bin won'muş, diğer yüz için de 10 bin won vermeliymişiz:) Kazıklandığımızdan neredeyse emin olsak da, 'He' dedik.

Hafiflemiş bir şekilde ayrılırken ortamdan, hamama bavuluyla bir acuşşi geldi. 10 bin won'u ödedi, pijamasını alıp uyumaya çekildi.

kore seyahati (3): 2 pm, hands up konseri

2011-09-14T23:34:00.000+03:00

Kore pop müziği (k-pop) ile alakam, OST'ler düzeyindeydi. Minimum 5 kişiden oluşan kız veya erkek müzik gruplarının varlığını duymuştum da, hiç izlememiştim. Yine de Uzak Doğu'ya özgü ilginç fan davranışlarını gözlemlemek amacıyla bir idol grubu konserine gitmek, seyahat planımın olmazsa olmazlarındandı. İçime bi his doğmuştu, ilginç bir deneyimin kokusunu almıştım. "Bir k-pop konserine gidile ve fanlarla birlikte parıldak şeyler sallanaaa" kararını ondan almıştım. Burnumu seveyim, yanılmamışım:)

Yonç, seyahat öncesi büyük uğraş vererek, daha önce adını bile duymadığımız 2 PM'in Hands Up Asia Tour'unun Seoul'deki başlangıç konserine bilet almayı başardı (büyük uğraştan kasıt; İstanbul'da yaşayan bir Koreli ile tanışmak, o kişinin evine gidip onu 5 saat internete kitlemek, kredi kartı ile bilet satın almak mümkün olmadığı için o Koreli'nin Seul'de yaşayan annesinin konser biletlerini elden almasını sağlamak gibi pek komplike işler).

2 PM'i bilmemek ayıp diil, öğrenmemek ayıp:) O ne gruptu, o ne konserdi öyle !!

Konserin yapılacağı kapalı stadyumun girişinde; bir yana gruba başarılar dileyen çelenkler, diğer yana grup adına hayranların yaptığı bağış paketleri dizilmişti.

Çelenk yollayanlar arasında KBS gibi TV kanalları ve fan siteleri vardı. Üzerlerinde "Bana Junho'yu verin" tadında notlar barındıran hayran bağış paketleri bize pek bi değişik geldi:) "Junho için benden 300 kg un", " Junsu için benden 500 kg kuru fasülye" filan. Un ve kuru fasülyeyi atıyorum tabii. Koreceyi o kadar sökemediğim için paketlerin içinde ne olduğunu hayal etmekle yetindim.

Çelenklerin önünde baktım insanlar düğünde damat annesiymiş gibi davranan bi kadınla fotoğraf çektiriyor, ben de sokuldum yanlarına. O dedi Omma, ben dedim Toki, anlaştık valla:) 2 PM grubundaki gençlerden birinin annesiymiş. Konser için Türkiye'den gelen büyük fanlar olduğumuzu sandı galiba. Çok şeker kadındı ama yine de oğlu adına garipsedim manzarayı. Muhtemelen zaptedemedi çocuk anasını:)

Tam da gözümde canlandırdığım gibi; fanlar üzerlerine takımları çekmiş, ateşli bir ruhla salonu doldurmuşlardı. Konserin başlamasıyla yer yerinden oynadı!

Şu yaşıma kadar dünyaca ünlü pek çok grubun konsere gittim, ben böyle şey görmedim sayın seyirciler. İdol grup neymiş, Koreli kızlar niye Oppaa, Oppaaa diye bağırıp saç baş yolarmış ben o gece anladım. Ne showlar döndü sahnede, ne showlar. Ses-ışık gösterileri desen; fesimizi uçurdu resmen!

Bizim bilet şansımıza sahne önüymüş. Bu sayede grup üyelerinin her birini yakından gördük. Önümüzde kıyafet mi değiştirmediler, üzerimizden salıncakla mı uçmadılar, dev su tabancaları ile seyirciye su mu sıkmadılar.. Heyhat! Analar ne şarkıcılar doğurmuş da, biz ömrümüzü Erol Evgin'den Tarkan'a uzanan bir yolda geçirip gitmişiz:pP

kore seyahati (2): seul'de gece hayatı

2011-09-13T20:18:00.002+03:00

Yolları sevdiğim kadar, geceleri de severim. İnsanların olduğu kadar, şehirlerin de geceleri ortaya çıkan yüzlerini merak ederim.

Gündüz göremeyeceğiniz insanlar ve insanlık halleri, havanın kararmasıyla dökülür sokaklara. Normalde merhabalaşmayacak kişiler; genci, yaşlısı, kadını, erkeği, eşcinseli, zengini, fakiri, hayatın sillesini yiyeni, çapkını, çömezi, fahişesi, torbacısı, mafyası, gündelik hayattan sıkılanı, yalnızı, bıkmışı, macera ve eğlence arayanı, avcısı, av olmaya can atanı, şair ruhlusu, tutunamayanı, dertlisi, meraklısı, akşamcısı... gecelerde buluşur. Geceler sürprizlere gebedir. Gecenin karanlığında ara renkler, ilginç hikayeler çıkar ortaya. Bir insanı olduğu gibi, bir şehri tanımak için de en ideal zaman, gecelerdir bana göre.

Seul 10 milyonun üzerindeki nüfusuyla 24 saatin dolu dolu yaşandığı, inanılmaz dinamik bir şehir. Muadilleri dünya üzerinde ancak New York, İstanbul, Tokyo gibi metropoller olabilir.

Gece hayatı açısından da Seul'ün kendine münhasır bir şehir olduğunu hemen belirteyim. Başkentte kaldığımız 7 gün boyunca, önümüze çıkan eğlence mekanlarına ara ara daldık. Şehrin kalanı nasıldır emin değilim ama otelimizin olduğu Sincheon bölgesi, zabaha kadar eğlenceenin yaşandığı bir yerdi. Akşamları otelimize yürürken caddenin ortasına düşüp uyuyanını da gördük, sırtta taşınanını da, nara atanını da... Sadece kızların çalıştığı Zen Bar'da (biz dışında kadın müşteri gece boyunca girmedi mekana) 'yan masadan yollanan' biraları da içtik, sadece oğlanların çalıştığı Crazy Wine Bar'da (orada da müşterilerin %90'ı kadındı) Oppaaa diye bağırıp barmenlerin üstüne atlayan kızlarla dans da ettik. Yine de en ilginci sanırım Night Club deneyimiydi.

Sokakta aheste aheste yürürken, kapısında hükümet gibi bi adamın dikildiği bir gece kulübü dikkatimizi çekti. İçerde ne varmış bir bakalım diye kafayı sokmamızla olaylar kontrolden çıktı. Anında 5 garsonun kafa kola almasıyla kendimizi en ön masaya kurulmuş ve zorla 35 bin won'u ödüyor bulduk. Hemen önümüzde bir sahne; çıtır bir kız grubu şarkı söyleyip dans ediyor. Yanımızda bir pist; 20'den 60'a her yaştan insan dans ediyor. Ardımızda 2 kapı; orada ne işler döndüğünü ise Tanrı biliyor:) Atmosfer -bir benzetme yapacaksak- bizdeki düğün salonlarına benziyordu en çok.

35 bin won'umuza karşılık (yaklaşık 35 dolar- ki 60 bin won'dan başlayan set menüler içinde en ucuz seçenek oydu ve ne sipariş ettiğimize dair en ufak bir fikrimiz yoktu) masaya 3 bira, bi patlamış mısır kasesi, 2 dondurma ve bir meyve tabağı geldi. İlginç bir menü !

Masaya oturalı 3 dakika olmamıştı ki, kesinlikle çözemediğimiz, gizemli ve rahatsızlık verici bir iletişim (doğrusu iletişememe) süreci başladı. Önce bir garson geldi, sonra ikincisi. Bizi elimizden kolumuzdan tutup bir yerlere götürmeye çalışıyorlar. Ortamda İngilizce konuşan bir insan olmadığı için dertlerini anlamıyoruz. Masayı mı taşımalıyız? Bir şey mi sipariş etmeliyiz? Derdiniz ne? Sonra 3. garson geldi, ardından 4.sü. Arada 2-3 garson eş zamanlı olarak çekiştiriyor bizi. Çekiştirmek kelimesini kullanıyorsam, emin olunuz ki tam olarak çekiştirildiğimiz içindir! Bu arada pistte dans eden 45-50 yaşlarında 2 teyze bize sürekli el ediyor, haydi siz de piste gelin kızlarr manasında:) Yanımızdan, arada, bir kadını kapalı kapıya doğru sürükleyen bir adam geçiyor, giden dönmüyor.

Ortam feci şekilde garipti. Kapalı kapılar ardında dönenlerle ilgili fantaziler üretmeye başladık. Anladık mekanda bi yanlış var ama o yanlış ne? Huzursuzluk içimizi sardı. Ne oluyoo uleynn?? Azimle kalkmadık ama masadan. 35 bin won para vermişiz; meyve tabağımız filan var hani . Ödediğimizin karşılığını almadan gitmeye ya da masamızı taşıtmaya hiç niyetimiz yok! Mekanın tüm garsonları (tahminen 8-10 kişi) masamıza gelip sıralarını savınca, bu sefer takım elbiseli adamlar bir şeyler anlatmayı denedi. Bizde tavır kesin ve net; hiçbir yere gitmiyoruz! Bu mücadele yarım saat kadar sürdü. Sonunda dedim "Yonç, dayanamıyorum, bakıcam kapının ardında ne var?" Gözü karartıp araladım kapıyı: Karaoke makinaları! Allah sizi bildiği gibi yapsın. Şansımızı fazla zorlamadık, hemen ayrıldık.

Jeju Ada'sındaki rehberimizle konuştuktan sonra o gece bir çeşit pavyona düştüğümüze karar verdik. Kore'de pavyon olayının raconu 'bir erkek davet edince, garsonun kızı o masaya götürmesi' imiş. Kore'de konsomatris muamelesi görmüş olabiliriz:)

Night Club'da çekiştirilmeye müsade etsek varacağımız yer karaoke odası mıydı emin değilim hala ama, sanırım düzgün bir norebang gecesi yaşamak kaderimizde vardı.

Hamamdan dönerken:) tanıştığımız Koreli Hong kardeşlerin karaoke performansları huzurlarınızda!

kore seyahati (1): seul'de ilk gece

2011-09-09T18:34:00.004+03:00

Aylardır mental olarak bu seyahate hazırlansam ve kafamdaki Kore dosyasına ufak ufak yapılacakları not düşsem de, son dakika açılan uçak bileti evdeki hesabı biraz bozdu.

Gitmeden biraz Korece öğrenmiş olmayı planlamıştım mesela. Karaoke barlarında en azından bir iki k-pop şarkı söyleyebilmeyi, alışveriş esnasında Korece “ooo, çok pahalı” demeyi, taksiye bindiğimde “Han Nehri’ne çek hoca” tadında olaylara hakim bir görünüm sergilemeyi istemiştim (İlgisine not: Türk Kore Kültür Derneği Ekim başında yeni kurs açıyor). Dizilerden Koreceyi söktüğünü iddia eden yol arkadaşım Yonç'un aksine; çuayo, saraneyo, oppa, yobu gibi pembiş sözlerin pratikte işimize yaramayacağını kestirebilmiştim:)

Seul pahalı bir şehir. Özellikle konaklama için kesenin ağzını açmak gerekiyor. Gitmeden farkettiğim üzere uyumak için en ucuz mekanlar, hamamlar! Guesthouse, hostel, moteller de var tabii ama bünye bu yaştan sonra totoyu kollamak zorunda kalmadan uyumak istiyor (Bu konudaki acı deneyimlerim için bknz Gece Ziyaretçileri yazısı). O yüzden kendimizce makul fiyatli bir otel ayarladık Seul'de (odanın gecesi 90 bin won/2 kişi).

Incheon Havalimanı'ndan otelimize vardığımızda (airport bus, 10 bin won/kişi) akşam olmuştu bile.

İngilizce konuşabilen bir müdürün işe alınmasıyla love motel'den hotel'e dönüştürüldüğünü sandığım otelimizdeki oda tek kelimeyle ilginçti. Gardrop yoktu ama 2 bilgisayar, elbetteki terlik, saç jölesinden tonik ve deodoranta bir dizi bakım ürünü, dev bir plazma ekran, ısıtmalı klozet (ve tam bir sessizlik içinde çalışan sifon) vs mevcuttu. Otelimizin bir giriş kapısının olmadığını, resepsiyona garajdan ulaştığımızı söylemiş miydim?:)

Kore'ye gitmek ilk aklıma düştüğünde, yapılacaklar listeme bakınız şunları yazmışım.

Bavullarımızı odaya bile çıkarmadan kendimizi hemen sokaklara attık. Otelimizin yanındaki grill restoranını farkettiğimizde gözlerimiz ışıldadı resmen! Yapılacaklar listemizin bir maddesini hemen silebilecektik.

İngilizce konuşamayan sevimli garsonlar ile möö, gıdak gıdak gibi sesler çıkararak bir şekilde anlaştık ve sipariş vermeyi başardık:)

Servis sırasında garsonun masamıza içecekleri dökmesi ilk gün dikkatimizi bile çekmeyen şeydi. Ertesi 3 gün boyunca yemek yediğimiz ya da bir şeyler içtiğimiz tüm mekanlarda aynı şeyin tekrarlaması, yabancılar karşısında Korelilerin elinin ayağının dolaştığı şüphesini aklımıza getirdi:) Şu Koreliler çok sevimli, çook...

Yemeklerimizi afiyetle yiyip mahallemizi tanıma turuna çıktık. Sofradan yeni kalkan sanki ben değişmişim gibi tezgahta satılan pirinç keklerini, kimbapları görünce, annemin aşuresini bulmuşum gibi sevindim. Tatlarından önce isimlerini öğrendiğim bu yemekleri sonunda deneyebilecektim! Sonuç; hiç fena diil:)

Tezgahı bıraktık, 20 metre daha gitmemiştik ki karşımıza bir norebang (karaoke bar) çıktı. Allahıım, sana geliyorum!..

Yine sıfır İngilizce bilen görevliler bizi bir odaya koydular, elimize de üzerinde 100 düğme olan bi aleti tutuşturup kaçtılar. Ayarsızca bastığımız düğmelerle arada bi şarkı çalmayı başarsak da Kore alfabesi ile çıkan alt yazılar sonucu doğal olarak hiçbir şey başaramadık. Ne büyük hüsran!

Normalde 'miş' gibi yapmak adetim değildir ama; Kore'de bir karaoke barda şarkı söylüyor'muş' gibi, sojudan uç'muş' ve çoook eğleniyor'muş' gibi yapmamam neredeyse imkansızdı:)

Neyseki ilerleyen günlerde Tanrı yüzümüze baktı (detaylar bir sonraki yazıda) ve yandaki 'miş' gibi yapan gariban fotom hafızamda hoş bir seda olarak kaldı:)

Biz Kore'yi daha ilk geceden sevdik!

kore dizilerini bul, mini hediyeyi kap

2011-09-08T01:04:00.001+03:00

Anladığınız üzere Kore'den döndüm !

Anlatacak çok şey var ve nereden başlayacağımı bilemiyorum. Biraz zaman kazanalım bu durumda:)

Aşağıdaki fotoğraflar, 6 ünlü Kore dizisine damgasını vurmuş mekanlarda çekildi. Bu mekanların geçtiği dizileri tanıyan ilk okur, Pansiyon'dan bir Gong Yoo çorabı kazanacak (Evet arkadaşlar, Kore'de gerçekten de ünlülerin çorapları satılıyormuş:)).

Haydi bakalım, kimler Kore dizisi seviyormuş, anlayalım:P

kore'ye gitmek ya da gitmemek, işte bütün mesele

2011-08-22T09:00:00.000+03:00

Mart ayından beri taktım, Kore'ye gidilecek!

Miles&Smiles millerimi harcamaya çalışıyorum; THY uçuşlarında yer yok! Mantıklı fiyatlı bir bilet bakıyorum; ara ki bulasın! Zamanım? Var denemez. Mevsim koşulları? Cıkcık. Oradan da gülmedi yüzüm.

Altı ay boyunca bi denk gelinmez mi be kardeşim? Gelinemedi. Kore'ye bir türlü gidilemedi, gi-di-le-me-diii!.. Çatlayacağım orta yerimden.

Dünyanın en güzel yeri mi Kore? Ee olmadığını gitmeden söyleyeyim. Çocukluk hayalim mi? Yedi ay önce haritadaki yerinden bile çok da emin değildim. Dört değil tek gözle olsun bekleyenim mi var? Tek tanıdığımın, röportaj yaptığım muhabir Bayan Kim olduğu düşünülürse, var dersem büyük yalan olur. Gitmesem ölür müyüm? Herhalde ölmem:)

Tamam da, yine de niye bir türlü gidemiyorum ben yahuu ?

Gençken "istediğini elde etmek" zordur. Belli bir yaştan sonra da "bir şeyi tutkuyla istemek". Yıllar içinde istediklerini elde etme becerisi kazanırken, bir şeyi yürekten isteyemeyecek kıvama gelmek ne yaman bir çelişkimizdir anne?

Uzun zamandan beridir ilk kez bir şeyi gerçekten istiyordum: Kore'ye gitmeyi. Boyumun uzamayacağını bile bile... Gidince hayal kırıklığına uğrayacağımı tahmin ede ede... Kısacık bir seyahatte, Kore'de beni heyecanlandıran şeylerin kokusunu bile alamayacağımdan emin ola ola...

Doluya koydum olmadı, boşa koydum dolmadı. Ben Kore'ye gitmeyi beceremedim. Sonunda vazgeçtim. Koşulları çok zorlamamak lazım belki de.

Yonç ile plan yaptık bayram tatili için; Assos/Bozcaada. Sakince takılalım bu bayram. Kitap okur, dalgaları dinleriz. Oteller ayarlandı, ilk gece ödemeleri de yapıldı.

Derkeenn...

Hiç beklenmedik bir telefon, Türk Hava Yolları'ndan. Aylarca önce yedek yolcu olarak rezervasyon yaptırdığım Seul uçağının milli koltuklarında bayram vakti yer açılmış. Şaka mı bu Zunçin, şaka mı bu?

Bilmiyorum, ne yapacağımı söylememe gerek var mı?

Havalar nasıl olursa olsun, sizin havanız yerinde olsun sevgili okurlarım!

(Yandaki görüntü: Seul hava tahmin raporu:))

seyahat bursiyerleri ne yapmaktalar şimdi?

2011-08-21T06:18:00.005+03:00

Genç Gezginler Seyahat Bursu'nun 2011 bursiyerleri birer birer yollara döküldüler.

FEVZİCAN şu an İran'da. Hindistan ve Sri Lanka'ya doğru uzanacak macera sonunda gerçekleşiyor.

Daha yola çıkmadan blogu Dördüncü Dünya Ülkesi'ne yazdığı yazılar ile bizi macerasına ortak etmişti bile.

"Ben bu pasaportu 2008'de aldım. Az kalsın tek vizesi olmadan biticekti süresi. Neyse giderayak bişeyler yapıştı üzerine. Yara izin olmadan ölmek gibi bir şey olurdu pasaportun öylece bitmesi..."

MİNE'nin Rusya seyahati de henüz başladı. Süt ve Bal'dan yolculuğunu takip edebilirsiniz.

"Yabancılık hissi sıfır, yuvaya dönüş tadında sorunsuz bir giriş yapıyorum Rusya’ya... Böyle de sorunsuz olmaz ki canım. Çayımı içip çikolatamı yedikten sonra uyku tulumumla yerde aylardan beri uyumadığım rahatlıkta bir uyku uyuyorum."

Krasnodar'dayken eklediği son yazısında "beyaz kiliseye biraktigi sari muma, dileğini unutmamasını" hatırlatıyordu:)

GİZEM mi?? Arkadaşları ZuZu ve Uurcan ile birlikte çıktığı 'interrail ile Avrupa' seferinden sağ salim döndü, şükür! Gün gün yazmaya başladığı seyahat anılarını Konsantre Mandaline Suyu'ndan okuyabilirsiniz.

GÖKHAN&GÖKHAN'dan ise en son Berlin'den mesaj attıklarında haber alındı. Anılarını dönüşte paylaşabilecekleri için, yola çıktıklarını biz şimdilik unutalım en iyisi:)

mavi tur'u neden seviyorum?

2011-08-03T01:15:00.001+03:00

Çünkü Mavi Tur'da denize doyuyorum!

Sabahtan geceye her saat içindesin denizin. Sıcak mı bastı? Hoopp suya! Bakması, koklaması, duyması, dokunması ayrı ayrı güzel... Turkuaz renkli sularda yüzmeyi mi seversiniz, yeşilin maviyle buluştuğu minik koylarda mı? Dilediğiniz deniz, burada yoksa bir sonraki koyda illa ki çıkar karşınıza!

Çünkü Mavi Tur'da doğayı hissediyorum!

En son ne zaman ayın ve güneşin doğuşunu ve batışını aynı 24 saatin içinde izlediniz? En son ne zaman samanyolunu gördünüz, büyük ayı-küçük ayı ve kuzey yıldızını buldunuz? En son ne zaman yıldız kaydı ve siz dilek tuttunuz? En son ne zaman karanlık basınca dalga sesleriyle uyuyup, güneşin ilk ışıklarıyla yeni güne uyandınız? En son ne zaman poyraz estiği için denizin soğuduğunu sandınız? En son ne zaman havanın rüzgarlı olduğunun farkına vardınız? En son ne zaman denizden ahtapot çıkarıp yediniz? Sizi bilmem ama ben bunlardan mahrum bir hayat sürüyorum. Mavi yolculuklarda doğanın farkına varıyorum.

Çünkü Mavi Tur'da çok para harcamıyorum!

Yedi gece konaklama + günde 4 öğün yemek + denize kadar uzanan bir hizmet. Son turumda ödediğim para 750,00 TL. Ümit gibi para kullanmadan gezen bir gezgin değilseniz; 1 haftacık çok kıymetli tatilinizi Çeşme, Bodrum vb yerlerde geçirme alışkanlığınız varsa Mavi Yolculuk ekonomik bir tatil seçeneğidir tabii. Yoksa herkesin 'ekonomik' anlayışı başka.

Çünkü Mavi Tur'da rahata ediyorum!

Sizin için konfor nedir bilmiyorum. Benim için konfor; güneşten pişmemek, denize/yemeğe/eğlenceye ulaşmak için 1 km yürümemek, günde 3-5 parti kılık değiştirmemek, mümkünse terlik bile giymemek, bi minderde yuvarlanıp kitap okurken öbür minderde devrilip uyumak demektir:)

Çünkü Mavi Tur'da yeniden çocuk oluyorum!

Bi top bi misketle kendinizi eğlendirdiğiniz, karpuz kabuğundan gemiler yaparak mutluluğu bulduğunuz günleri özlemediniz mi? Tipik tekne oyunlarımız; karaya bağlı halattan tekneye tırmanmaya çalışmaca, su sevüşgenleri kısa filmi çekmece, erkekler arası geleneksel yüzme yarışları, denizde çubuk savaşları filan.

Teknenin kalanı iskambil, tabu vs oynarken, Zunçin'le icat ettiğimiz pek çok oyun da vardır. Mesela gözlerimizi kapattığımızda hayal ettiğimiz ilk imgeden ya da gökteki yıldızlardan fal bakmaya çalışırız. Anlatınca size sıkıcı mı geldi? Önemli olan o an bize güzel gelmesi:)

Çünkü Mavi Tur'da yıldızların altında uyuyorum!
Teknedeki hayata dair en, enn, eennn sevdiğim şey bu olabilir. Bu şey de anlatılmaz, yaşanır.

Çünkü Mavi Tur'da dünyadan kopuyorum!
Dolar/altın/euro alıp başını mı gitti? Bana lazım gelen bi atlet-bi don, onları da sırf ayıp olmasın diye giyerim. Uzaylılar dünyayı istila mı etti? Selamımı söyleyin. Öyleesine bi rahatlık geliyor teknede bana. Hava bedava, bulut bedava, deniz bedava. Kankalarla hoş beş etmek, sevmek sevilmek bedava...

Sonraki yazının konusu: "Mavi Tur'da mutluluğu yakalamak için sağlanması gereken koşullar"

Kore yazılarına ara vermiş bulundum yine ama soğutmayalım konuyu. Bir Kore selamıyla veda edelim:)

(Fotoğraflar: Zunçin ve Damla'dan)

mavi yolculuk ve beyaz yalanlar

2011-07-30T16:25:00.001+03:00

Geçen hafta 8. mavi yolculuğumu yaptım.
1998 yılında çıktığım ilk tur sonrası döktürdüğüm yazıyı okuyup eğlenelim:)

“Güneşin şefkatini sonuna dek yaşarken…”
"Issız denizin tatlı sallanışları…”
“Sabah olunca güneş bir buse kondurdu göz kapaklarıma. Yüreğimde kanat çırpan kuşlar…Uyandım”.
“Suyla, havayla, güneşle dans ediyor gövdemiz”.

Vaktiyle 'gençlik başımda duman, ilk aşkım ilk heyecan' modunda edebiyat yapmaya çalışıp biraz saçmalamışsam da, belli ki niyet iyiymiş:)

Mavi Tur 'doğru koşullar sağlanırsa' dünya üzerinde yapılabilecek en güzel deniz tatilidir.

Yeni Mavi Yolculuk yazıları, yakında Pansiyon'da...

'şaşırmak için gezmeniz gereken 55 yer': güney kore

2011-07-27T15:15:00.001+03:00

Araya iş-güç ve tatil girdi, Güney Kore yazıları yarım kaldı. Kaldığım yerden Kore paylaşımlarına devam edeyim en iyisi. Bu sefer dayandığım kaynak Kore yapımları değil, sevgili Başar Kurtbayram'ın “Şaşırmak İçin Gezmeniz Gereken 55 Yer” adlı kitabı.

Kore Hakkında İlginç Gerçekler (4)

• Güney Kore dünyanın en büyük çevrimiçi bilgisayar oyunları pazarına sahip. Bilgisayar oyunlarının Koreliler'in hayatının neresinde durduğu şu örnekten bile anlaşılabilir: Ülkede 24 saat sadece bilgisayar oyunu yayınlayan üç tane TV kanalı var. Bu kanallardan birinde Starcraft oynayarak geçinen yaklaşık 110 profesyonel video oyuncunun “lig” karşılaşmaları TV’den naklen yayınlıyor. Reyting oranları oldukça yüksek. Fikir vermesi için birlikte izleyelim. Bu Koreliler cidden değişik:)

• Toplum düzeninde hiyerarşinin çok önemli olduğu Güney Kore'de yaşlanmak arzulanan bir durum, çünkü yaşlılara saygı fena derecede yüksek. Başar'ın kaldığı hostelde çalışan June’a göre, Kore'de yaşlanınca 'dokunulmaz' olunduğu için Koreliler sabırsızlıkla saçlarına ak düşmesini bekliyorlarmış. Çünkü yaşlılar ne derlerse itiraz edilmiyor, ailenin tüm bireyleriyle ilgili aldıkları kararlar sorgusuz kabul görüyor, birçok hizmet için artık para ödemeleri de gerekmiyormuş. Bir nevi sultan hayatı yani.

• Kore'de "ağız şapırdatmamak yenilen yemeğin kötü olduğunun göstergesidir, ayıptır" yazmış Başar.

• Başar'ın Kore'ye dair düştüğü şaşırtıcı notlardan biri de köpek eti tüketimiyle ilgili: "Güney Kore'de teorik olarak köpek eti yemek yasak, gerçekte ise senede 1.5 milyon köpek tüketiliyor". Köpek eti tüketiminin uluslararası tepki çekmesini engellemek için köpek eti pazarları Dünya Futbol Kupası sırasında kapatılmış, sonra yeniden açılmış.

• Kitapta belirtilen ve oldukça ilgimi çeken bir istatistik de şuydu: İkinci Dünya Savaşı sonuna dek nüfusunun ezici çoğunluğu Budizm, Taoizm veya Konfüçyüs inanışında olan Güney Kore'de, 1945'ten sonra Hıristiyan nüfusu %5’ten %35'e çıkmış. Belli ki Hıristiyan misyoner faaliyetleri hala oldukça yaygın şekilde sürüyor Kore'de.

***

“Şaşırmak İçin Gezmeniz Gereken 55 Yer” sizlere uzun zamandır bahsetmek istediğim bir kitaptı.

Başar Kurtbayram ile benzer topraklardan geçtik ama o topraklarla ilgili çoğu ilginç ve şaşırtıcı bilgiyi ben onun yazılarından öğrendim.

Azımsanmayacak sayıda gezi kitabı okumuş bir insan olarak büyük samimiyetle söylemeliyim ki, “Şaşırmak İçin Gezmeniz Gereken 55 Yer”, türünün en iyi örneklerinden biri! Ben yazmış olsam kendimle gurur duyardım.

Kitabın ilginç bir özelliği de var: Başar'ın binrota.com'da yayınladığı yazıların 55 tanesi, okuyucu yorumları ile seçildi ve son şeklini aldı.

Gazella Turizm desteği ile yayınlanan ve binrota.com'un üyelerine 'yazı yüklemeleri karşılığında' 7 Ağustos'a kadar ücretsiz dağıtacağı kitap keşke her kütüphanede olsa!

gizem'in avrupa macerası başladı

2011-07-15T12:56:00.002+03:00

Bu yılın seyahat burslu ilk genç gezgini yollara düşmüş bile:)

Yaşasın!!

Gizemcim,
Yolunuz açık olsun!
Takipte olacağız.

pansiyon, güney kore basınında...

2011-07-05T20:25:00.000+03:00

Cismim Güney Kore'ye henüz gidemese de, ismim gitmiş durumda!

The Korea Herald'ın 4.7.2011 tarihli haberinden;

Korean films and dramas have acted as a gateway to Korea in Turkey.

For Ozlem Yucel, 37, an advertising executive who is also a popular travel blogger, watching “My Sassy Girl” on the Internet six months ago has been life-changing in many ways.

Like most Turkish people, Yucel had been interested in the West rather than the East. Since the founding of the modern Turkish republic in 1923, the Turkish elite has been interested in learning Western languages and cultures.

One Korean film led to another, and Yucel soon found herself a fan of films and dramas from Korea. Her interest has led her to eat in the few Korean restaurants in Istanbul.

More importantly, she is planning a two-week trip to Korea in September, something she had never considered before watching her first Korean film, quite by accident. “I have never thought of going to Korea up until six months ago. It would not have made it to the list of my next 50 travels either. Now, it’s my utmost priority to visit there as soon as possible,” she says.

Korean films and dramas offer a unique window into Korean culture and lifestyle, Yucel observes. “Korean dramas have solid storyline. But the details are very surprising, too,” she says, noting that dramas portray details of everyday life in Korea that she finds very intriguing.

Along the way, Yucel has picked up a few common Korean expressions. “I use Korean words like ‘aigu,’ ‘oetteokhae,’ and ‘aja aja’ even if nobody understands them,” she says. “I am trying to memorize a Korean song to sing in a noraebang,” she adds.

Haberin tamamı için buraya bi tık.

kore hakkında ilginç gerçekler (3)

2011-07-04T17:38:00.000+03:00

Kore'nin ekonomik, siyasi, tarihi, kültürel bir çok ilginç gerçeği var elbet. Ben haklarında pek çok şey okudum. Herhangi bir tarama motoruna Güney Kore yazdığınız anda ulaşabileceğiniz bu bilgileri burada özetlemektense; seyrettiğim onlarca film ve diziden aklımda kalan, dikkatimi ve ilgimi çeken, anlamakta biraz güçlük çektiğim, yine de Korelileri gözümde sevimli kılan küçük şeyleri anlatmak istiyorum size.

Kore'yi ekrandan öğrenmiş her seyircinin hafızasında yer etmiş, klasik bir Kore gaz kelimesi: "Fighting" ya da "Aja aja". Evet yapabilirim, haydi bastır koçum gibi bir şey demek için kullanılıyor.

Sınava giden öğrenci, görücü buluşmasına giden kadın, patronun karşısına çıkan eleman, kız arkadaşını öpme hazırlıklarındaki oğlan, sahneye çıkacak şarkıcı, arkadaşına destek vermeye çalışan biri... Aklınıza gelen her zorlu durumda, self motivasyon için yumruğu sıkıp "fighting" demeleri bana çok naif geliyor. Yazııkk filan oluyorum:)

Son yıllarda Türkiye'de hastanelerin, kalp dostu ya da hamile ürünlerinin reklam afişlerinde görmeye başladık elin kalp şeklinde kullanılmasını.

Kore'de ise eller - bildiğiniz hayatın içinde- seviyorum uleyyn demek için kullanılıyor.

Bunun bir de kollarla yapılan versiyonu var. Seni "çomu çomu çuayoo" demek isteyen kişi bazen kendi başına yapıyor iki koluyla kalbi...Saftron yahuu bunnar, yazııkk...:)

Bazen de genç sevgililer 'mutluyuz' pozu veriyorlar kolları kalp şeklinde birleştirip.

Fotoğraf çekilirken özellikle Kore kızlarının olmazsa olmaz hareketi, zafer işareti yapmak. Canıım, neyi başardın, neye sevindin? Pek şekermişin senn!

Her ne yaparlarsa yapsınlar, o eller, o kollar, o mimikler devrede.

Yaşı 30'un üzerinde olanların hatırlayabileceği bir Akbank reklam filmi vardı vaktiyle. Arkadaşlık ve sadakat konusunu işleniyordu galiba; oyuncular işaret parmaklarını birleştirip A harfini ortaya çıkarıyordu.

Kore'de mazisi olan bir hareket midir bu bilemem ama My Girlfriend is a Gumiho dizisinden sonra "Hoi Hoi" sözüyle birlikte bu parmak buluşması kesin hayatlarına girmiştir. Kısaca ölümüne kankayızz hareketi:)

Peki ya selamlama nasıl Kore'de?? Geleneksel selamlamayı baştaki fotoğrafta görebilirsiniz; yaşça büyük birinin karşısına çıkılıyorsa, mezar ziyareti gibi özellikle saygı gerektiren durumlarda veya hassas bir pazarlık söz konusuysa (babadan kız istemek gibi:) bu metod kullanılıyor, secde eder gibi eğiliyorlar. Gündelik hayatta ise 2. fotoğraftaki gibi ayakta, 45 derecelik açıyla eğilerek selam veriyor Koreliler.

Bu beden dili kullanımı, benim ekranda şahit olduklarım.
Bunlar dışında nelere denk gelmek mümkünmüş Kore'de, gezginlerin notlarına bakalım;

- Bir burun deliğini tıkayıp yere sümkürülmesi
- Yemeğin şapırdatarak yenmesi ve gorrk yapılması (ama sofrada burun temizlemek ayıp)
- Hemcinslerin el ele, kol kola, omuza kol durumunda görülmesi (Batılı bir gezgin buna çok hayret etmiş görünüyor yazısında; 'bu bedensel yakınlık zaman içinde inşa edilmiş bir güvenin işaretidir, eşcinsel bir yakınlık değil' gibi de bir açıklama yapmış. Karşı cinslerin kamusal alanda yakınlığının pek hoş karşılanmadığını da eklemiş)
- Enseye tokat (Yine aynı gezgin; 'başın arkasına isabet ettirilen gürültülü patlamalar'ın pek yaygın olduğundan bahsetmiş)...
- Totoya parmak (Bunu da Kore'de yaşayan, Amerikalı, erkek bir öğretmen 'günde 3-5 kez, 4 ayrı yöntemle, el kadar çocuklar tarafından yoklandığını' gülerek not düşmüş:) Ama pek çok kaynaktan okuduğuma göre, Güney Kore gayet güvenli bir ülke. Öyle sokaklarda taciz vs olduğu sanılmasın)
- Tokalaşma, bir şey verme (hediye, para, bardak vs) sırasında iki elin kullanılması (Tevazu işaretiymiş)
- Uzun süreli göz teması ve dik bakıştan kaçınma, gözlerin mahcup mahcup aşağı kaydırılması (Direkt ve uzun bakışmanın Kore'de bir meydan okuma şeklinde algınlandığını söylemiş bir yazar da)

Gördüğünüz gibi ortak noktalarımız da varmış Koreliler ile:)
Bir gün üşenmeyip Türkiye'ye gelen gezginlerin yazdıklarını okuyacağım; bakalım neler yumurtlamışlar buradaki hayata dair :)

kore hakkında ilginç gerçekler (2)

2011-07-04T07:00:00.000+03:00

• Kore’de de ‘dayak cennetten çıkma’ gibi görünüyor. Okulda ödevini yapmayan, düzene uymayan vs öğrencinin dayak yemesi çok normal (Ama öyle az buz değil, öğretmen odasına çağırıp, öğrencinin sırtına, totosuna bayağı bir sopayla vuruyor). Velilerin bu durumla ilgili bir dertleri yok. Niye? Muhtemel kendileri de evde sopayı eksik etmediği için! Sadece çocuklar değil, koca koca adamlar da hala sopa yiyor sanki. Kore dramalarında kadınlar kocalarını/sevgililerini, müdürler elemanlarını, ebeveynler kazık kadar çocuklarını temizinden dövüyor. Ama gözlemim, adam etme yolunda mübah bir cezalandırma yolu olarak kullanılan dayak, yiyen kişide pek fazla travmaya sebep olmuyor. Dayağın bu boyutta olanını belli bir sempatiyle sunuyorlar seyirciye. Kazık kadar esas oğlanı anasının merdaneyle kovalaması açıkçası bana komik geliyor:) Ama bazı Kore filmlerinde (bkn Bin Jip), aile içi şiddetin sinyallerini de alıyoruz.

• Dayağın meşru olduğu bir ülkede fiziksel itiş-kakışın da çok anormal karşılanmaması lazım. Bu açıdan bizim memlekete benziyor Kore. Yandaki fotoğraf Güney Kore parlamentosundan:)

• Kore’de kimchi, soju vs yanında, hiçbir sosyal sınıfın vazgeçemediği bir şey daha var: Terlik! Türkiye’deki gibi, bir eve girdiğinizde ayakkabılarınızı çıkarmak, pek çok Asya ülkesinde olağan. Koreliler ise bu konuyu biraz abartmış sanki:) Mesele Kore yapımlarında sıkça gördüğümüz bir sahne; jet sosyete mensubu birini canlandıran karakter (üzerinde tarzdan ve pahalılıktan yıkılan bir kıyafet) eve girerken mutlaka ayakkabısını çıkarır, ayağına komik bi terliği geçiriverir. Jilet gibi takımının altına nasıl yakışmıyor o terlik, anlatamam. Ama yok, şekil yapıcaz derken gerçeklerden sapılmaz Kore yapımlarında:) Başka bir sahne; eve girmek üzereyken kapıda öpüşmeye başlar gençler. Eve girerken, o dakika terlik kimin aklına gelir? Koreliler'in gelir arkadaş, Koreliler'in gelir! Sadece evde kullanılmaz üstelik terlik; iş yerinde ve okulda da giyilebilir.

• Güney Kore’de kurallara uyulur! Orada yaşayan bir Amerikalı, sabahın 5’inde sokaktan bir araba bile geçmezken, yayaya kırmızı ışık yandığı için tanıdığı tüm Koreliler'in 3 dakika hiç tereddütsüz yeşil ışık yanmasını bekleyeceğini yazmış blogunda. Bunu da otoriteye olan saygılarına bağlamış.

• Kore'de popüler yemeklerden biri kalamar; sorun, onların sıklıkla kalamarı canlı yemesi! Denizden yeni çıkmış hala hareket halindeki bir canlıyı ağızlarına atmalarını izlemek, hoş bir deneyim değildi benim için.

• Güney Koreliler’in - resmi olmayan- bir de İngilizce isimleri var! Yabancıların adlarını söylemesi pek zor olduğu için.

• Aslında bir yarımada olan Güney Kore, karaya bağlı olduğu tek taraftan sınırı geçemediği için bir nevi ada ülkesi! Ülkenin dünya erişimi, deniz ya da hava yoluyla yapılabiliyor.

• Kore’de burada olduğumuzdan daha yaşlıyız maalesef. Çünkü yeni doğan bir bebeği 1 yaşında kabul ediyorlar. Örneğin 24 Aralık’ta doğan bir bebek, 1 Ocak’ta artık 2 yaşında (Duydun mu Azlii?:)) 7 günlük bir bebek nasıl 2 yaşında olabilir? Ben bu hesaplamayı hiç beğenmedim arkadaş!

• Güney Kore’de sadece Güney Kore arabası kullanılır. Her konuda “yerli malı kullanmalı” takıntıları varmış gibi durmuyor ama Hundai, Kia Motors gibi markaların anavatanında araba seçimi tamamen 'milli' (Parantez açıp, Güney Kore'nin araba üretiminde dünyanın en büyük 5. ülkesi olduğu bilgisini ekleyeyim).

• Güney Kore’de elinizde adres var diye aradığınız yeri kolayca bulurum sanıyorsanız, muhtemel yanılıyorsunuz. Çünkü Güney Kore’de bina numaraları belli bir düzen içinde gitmiyor, binanın yaşına göre verilmiş! Yani 1 nolu bina, sokağın en eskisi. Binanın yaş hiyerarşisi içindeki yerini bilmenin bize ne faydası var, adres bulmaya yarayan bina numarası yokken hislerimize göre mi ilerleyeceğiz? Muhtemel evet.

• Kore’de ilginç tematik kafeler var; içerde kuşlar uçabilir, herkes garip kıyafetler giyiyor olabilir, hatta medikal kafede bir doktor hızlı tarafından size muayene de edebilir.

• Malumunuz, 50’lerin başında, 3 yıl süren iç savaştan sonra, Kore 2’ye ayrılmış. Savaş 1953’te güya bitmiş, ama aralarındaki gerilim hala devam ediyor. Kuzey ve Güney Kore arasındaki sınır, dünyanın en çok asker yığılmış sınırlarından biri. İki ülkenin ilişkileri oldukça kırılgan. Hal böyleyken, savaşın nefesini her daim ensesinde hisseden Güney Kore’de erkekler için askerlik zorunlu ve süresi 2 yıl!

kore hakkında ilginç gerçekler (1)

2011-07-03T04:41:00.003+03:00

Önce Güney Kore'deki eğitim sistemiyle ilgili bana ilginç gelen bilgileri aktarayım.

Beklendiği üzere, Güney Kore’de eğitim sistemi teknoloji kullanımı açısından fena halde gelişmiş.

Güney Kore, tüm ilk ve ortaöğretim okullarında yüksek hızlı fiber optik geniş bant internet erişiminin olduğu dünyadaki ilk ülkeymiş. Okullarda dijital ders kitapları kullanan dünyanın ilk ülkesi de yine Güney Kore olmuş.

Okul yılı bizdeki ve dünyanın çoğu ülkesindeki gibi Eylül’de değil, Mart’ta başlıyor Kore’de.

Güney Kore’de öğrenci olmak çook zor ve çoook sıkıcı bana göre.

İlkokul süresi Güney Kore’de 6 sene. Çocuklar 3. sınıf itibariyle İngilizce öğrenmeye başlıyorlar.

Öğrenciler kaç saatlerini okulda geçiriyor dersiniz? İlkokuldaysa 5 saat, ortaokuldaysa 8 saat, lisedeyse 12 saat !

Öğrencilerin okul dışında bir de özel akademilere gidip ve ek dersler alması Kore’de yaygın görünüyor. İngilizce’den matematiğe, bilimden kompozisyon yazmaya, piyanodan Çin kaligrafisine ne ararsanız var akademilerde.

Üniversiteye girmek için lisede öğrenciler her sömestir bir test almak, ayrıca lise son sınıfta da merkezi bir sınava girmek zorundalar, nam-ı diğer "ölüm-kalım sınavı". Okuduğum kaynaklar yanlış değilse, üniversite giriş sınavı tam 9.5 saat sürüyor!

Tüm bu mücadele, daha iyi bir üniversiteye girmek ve rekabetin akıl almaz boyutlarda olduğu Kore’de daha iyi bir hayat kurabilmek için.

OECD ülkelerindeki, ilkokul, ortaokul ve lise öğrencilerinin mutluluk düzeyini karşılaştıran bir araştırmaya göre; Güney Kore son sırada!

Güney Kore, dünyada intihar oranının en yüksek olduğu ülkelerden biri. Toplum liderleri (eski cumhurbaşkanı mesela) ve ünlüler arasında da yaygın intihar, bu yüzden ekstra göze çarpıyor Kore’deki bu intihar eğilimi.

Elimdeki az veriye baktım, bunun nedenlerine dair biraz beyin jimnastiği yaptım. Durumu "Korelilerin çok rekabetçi bir ortamda yaşamalarına, mükemmelliyetçi yapılarına, güçlü toplumsal bağlara ve bunlarla gelen büyük yüke" bağladım.

Koreliler nasıl bir hayat yaşıyorlar, bakalım;

• Okula başladığın andan itibaren köpek gibi çalışmak zorundasın. Ders çalışmak, okulda başarılı olmak yetse iyi. Ağır sınavlara gireceksin; performans anksiyetesi yaşamak, sınav günü hasta olmak gibi lükslerin yok (Üniversite sınav sonuçlarının açıklandığı Aralık ayı intihar oranı tavan yapıyormuş).

• İyi bir üniversiteye girdin diyelim. Yetti mi, yetmedi. Güzel olmak zorundasın (“Estetikliler cenneti” ülkelerin başında geliyor Güney Kore). Bir ameliyattan değil, bir dizi ameliyattan bahsediyoruz burada. İş ve görücü mülakatlarında elenmemek için, güzellik mühim şey!)

• Ameliyatla hadi gözü, elmacık kemikleri, dudakları düzelttin. Vücut ne olacak? Sağlıklı beslenme ve düzenli spor şart! (Bayıldığımız Koreli oyuncuların o vücutlara ulaşmak için günün 6 saatini spor salonunda geçirdikleri söyleniyor. Değer mi Gongcuum, gel ben sana bakarım:P. Kızların neredeyse tamamı sıfır beden, oğlanlar onlardan iri değil. Yaşlılar bile şişman değil yahu; haftasonu dağ bayır yürüyüp duruyorlarmış. Böyle bir ülke işte Kore, tüm güzel gün hayalleri emekliliğe bağlanmış).

• Okulda iyi kötü başarıya ulaştın, tekvandodan piyanoya bir dizi sportif ve sanatsal becerin var, tipi topladın, fena olmayan bir işe girdin. Unutma! Tüm bu çaba, Batılılar gibi bireysel çıkarların için değil sadece; ülken, milletin, ailen için aynı zamanda. Sabah 6’da kalkacak, iş bitene kadar çalışacaksın. Çalıştığın şirket iyi olursa, ülken iyi olur! Fazla mesai kavramını zaten aklına bile getirmiyorsun, çünkü ciddi bir milli kalkınma bilinci yerleştirdiler sana.

• Şimdi sınıfına uygun bir eş bulma zamanı. Ailenin onaylamayacağı birine gönlünü kaptırma boşuna, muhtemel kazanamayacağın bir savaşta gereksiz yıpranırsın! En güzeli yılda 10-15 bin dolar masraf yapıp, ‘eş bulma ajanslarından‘ kendine uygun bir karı/koca ayarlamak. (Kore'de evlenemeyen orta yaş üstü erkekler Vietnam, Kamboçya, Filipinlerde yine ajanslar aracılığıyla evleniyormuş).

• Bitti mi? Yok canım, daha yeni başlıyoruz:) Önünde 30-40 yıl sürecek bir iş hayatı var. Çocuklar büyüyecek, onların ‘akademi’ masrafları, ameliyat paraları… Bu arada sana vaktiyle yatırım yapmış ebeveynler artık emekli, ilgilenmemek olmaz (Toplumsal bağların çok güçlü olduğu bir ülke Kore. Aile ve toplumun onayını almak çok önemli. Onur, gurur gibi kavramlar da içlerine işlemiş. Toplumun onaylamadığı, kusurlu bir insan olmak zor Kore’de. Olur da hata yaparsan, toplumun dışına itilirsin).

Koreliler soju içip küfelik olmasın da, ben mi olayım? Koreliler intihar etmesin de, biz mi edelim? 'Fakir ama mutlu' kadar, 'zengin ve mutlu' da yalan. Doğru düzgün bir hayatın sırrı DENGE tutturmak bana göre.

koreliler nerede eğleniyor? bang'larda!

2011-07-01T08:33:00.003+03:00

Kore'de bana ilginç gelen şeylerden biri, eğlencelerin genelde 'oda'larda yaşanması. Korece'de BANG kelimesi 'oda' demek. Hemen her Kore yapımında karşıma çıkan, vatandaşın eğlenmek için aktığı BANG'lar nelerdir, sizinle paylaşmak istiyorum.

Kore'de müzik (nore) odalarına NOREBANG deniyor. Norebang'lar son yıllarda İstanbul'da da açılan karaoke barlara benziyor. Cüzzi bir ücrete oda kiralıyorsun, elinde kumanda ve mikrofon, seçtiğin şarkıları bir yandan söyleyip bir yandan dans ediyorsun. Her girenin eline bir tef... Zaten içmek konusunda sınırları zorlayan bir millet Koreliler. Manzarayı hayal edin şimdi siz.

Ben çok eğleniyorum Kore dizilerinden insanların norebang performanslarını izlerken. Kore'ye gittiğimden norebang'larda yeteneklerimi sergilemek için Korece şarkı ezberlemeye çalışıyorum:)

Yine komik bulduğum detaylardan biri; kim ki gece sokakta kalır, otele - taksiye verecek parası çıkışmazsa, soluğu norebang'da alıyor.

Gece dışarda kalanların diğer tercihleri ZİMZİLBANG'lar (JJIMJILBANG olarak da geçiyor), yani Kore saunaları. Zimzilbang’ı benzerlerinden (Türk, Japon, Fin hamamları gibi) ayrıştıran ve özgün kılan, koca gün ve gecenin geçirilebileceği; uyunacak, güzel yemekler yenecek, kankalarla uzun sohbetler gerçekleştirilecek, TV izlenip yuvarlanılabilecek mekanları olması. Son zamanlarda bazılarına mini sinema salonu, pin-pon masası filan bile konmuş.

Yalnız dikkat, Kore'de bi de Mogyoktangs denen halk hamamı var ki, benim anladığım bu, zimzilbang'ın primitif olanı (kadın-erkek bölümleri ayrı, gece kapalı, sosyal olanaklar daha kısıtlı gibi). Norebang'lardan bile daha çok ilgimi çeken bir yer varsa, o da Kore'nin hamamları. Halka kaynaşmak, halkı gözlemek için bire bir!

İzlediklerimden çıkardığım, zimzilbang'ın olmazsa olmazı, yumarta! Ama öyle 2-3 yumurta değil, giden bi tencere haşlanmış yumurta satın alıp yiyor. Ekran yanılgısı değilse beni şaşırtan şeylerden biri, Kore'de yumurtanın akının ak olmaması:) Bildiğimiz kabuğu renginde. Niyedir, nedendir hiiç anlamadım, ama fena meraktayım. Yumurtayı kankanın/sevgilinin kafasına vurarak kırmak sevdiğimiz bir eğlence zimzilbang'larda. Bi diğer sevdiğimiz şey de, havluyu kafamıza değişik şekillerde bağlamak!

İşte bu da, SOJUBANG'da çekilmiş bir sofranın fotosu! Sojubang'larda Kore'nin milli içkisi soju içiliyor ve yemek yenebiliyor. Sağlam içici olmak çok mühim şey Kore'de!

Ekrandan tanıdığım Kore'de, içki -özellikle soju- sosyal hayatın çok önemli bir parçası gibi görünüyor. Kore'yi sojusuz düşünmek artık neredeyse imkansız benim için. Pirinçten yapılan, %20-45 alkol oranında, içimi kolay bir içki soju. Bizde rakı neyse, onu ikiyle üçle çarpın.

İş yerinde müdürün çalışanları içmeye götürmesi çok yaygın. Kariyer basamaklarını tırmanırken müdürle içki sofrasını paylaşmak, olmazsa olmaz gibi. Sonra kız babaları damat adaylarını mutlaka bir soju sofrasına oturtuyor sanki. Bi nevi erkeklik testi.

Koreliler yıkılana kadar içiyorlar, görmeniz lazım (sanki ben gördüm:)) Ülkede halka açık yerlerde içmemeye dair bir yasa da olmadığında, aşağıdaki gibi görüntüler Kore'de nadir karşımıza çıkmayacak diye düşünüyorum.

Bizim ülkede, içene kız vermezler. Patronun yanında yıkılana kadar içmek de sıkar biraz. Kore'nin içki adabı ve kültürü henüz tam çözemediğim şey.

Kore Alkol Araştırma Merkezi, 19-59 yaş arası 2200 kişi ile bir araştırma yapmış. Araştırma sonucuna göre Koreliler'in %85.2'si kişisel sorunları olduğunda, yani stresli ve üzgünken soju içtiklerini söylemiş. Birayı yorgunken gevşemek için, viskiyi iş ortamlarında, şarabı ise romantik anlarda tercih etmekteymişler.

PC BANG, Kore'de bilgisayar oyunu oynanan mekanlara verilen ad. Güney Kore, PC oyunları söz konusuysa - hem yaratım, hem tüketim sürecinde- iddialı ülkelerden biri. Zaten "teknoloji", neredeyse göbek adı Koreliler'in. İnternet bağlantı hızı almış başını gitmiş. Kullandıkları teknolojik aletlerse sanırım bize ancak 2020'de gelir. Benim konuya hiç yakınlığım yok, o yüzden uzatmadan geçeyim.

VIDEO BANG ve DVD BANG da isimlerinden anlaşılacağı üzere, sinema izlenebilecek odalar. Özel sinema odalarında sinema izlemek dışında başka neler yapılıyordur, onu da sizin hayal gücünüze bırakıyorum:)

Çizgi romanın Kore’de çok sevilen ve tüketilen bir sanat olduğunu okuduklarımdan biliyorum. Bu da MANHWABANG. Yani Kore çizgi romanı 'manhwa' okumak için insanların gittiği 'oda'.

Batı dillerine yeni yeni çevrilmeye başladığı için, Japon 'manga'lar gibi uluslararası düzeyde tanınmasa da, manhwa da aslında çok nitelikli diyor çizgi roman severler. Manhwa'nın Kore'deki yerini satış rakamlarından bile anlayabiliriz (Kitap başına 500 bin- 1 milyon arası baskı yapmak normal kabul ediliyormuş).

Kendime not: Kore'ye gidince tüm bang'larda takılınacak!

kore dizi müzikleri - Top 10

2011-06-30T12:53:00.001+03:00

Önce Kore sineması, ardından Kore dizileri... Aaa, bir de baktım, aylardır arabamda sadece izlediğim k-dramaların soundtrack'lerini dinliyorum. Kore pop müziğine de çoktan sarmışım!

His yaratmak için en temel şeylerden biri müzik bence. Kore yapımlarında da müzik, büyük ustalıkla kullanılıyor. Sadece Kore müzikleri değil, İngilizce parçalar da öyle başarıyla seçiliyor ve yerleştiriliyor ki, bu becerinin kendisi bile alkışı hak ediyor.

En hatırımda kalan 10 parçayı sizin için seçtim. Henüz Kore pop müziği ile hiç tanışmamış, tarafsız (şartlı refleks geliştirmemiş) dinleyici ne düşünecek, cidden merak ediyorum.

Kore pop müziği, ünlü k-pop grupları, bana ilginç gelen fan davranışları ayrı bir yazı konusu.

kore haftası'na davetlisiniz!

2011-06-29T20:28:00.002+03:00

Yakın çevrem iyi bilir, Pansiyon okurları da yakalamış olabilir, son 6 ayımı Güney Kore'de yaşıyormuş gibi geçirdim.

Evde gün aşırı erişte pişer oldu (pişer dediysem abartmayalım canım, üstüne kaynar su dökünce pişen cins erişteden bahsediyorum:P). İzlediğim film ve dizilerden Koreceyi sökmek üzereyim. Günde 3-5 kez; aigooo, ottukee, dee gibi Korece kelimeler söylüyorum içimden. Yoldan geçen adama 'acuşii' diye seslenesim var. Kore Kültür Ateşesi ile mi buluşmadım, The Korea Herald gazetesi ile röportaj mı yapmadım. Türkler bizim kültürümüzü niye ilginç buluyor konulu araştırmaların danışılan kişisi haline gelmeme kendim bile şaşkınım:)

Onca coğrafyadan geçtim, onca halkla kaynaştım, ilk defa bir ülkeyi daha gitmeden sevdim. Gitmeden tanımış gibi oldum çünkü. Oturduğum yerden. Gezmenin böylesi de güzelmiş yahu. Hem de bedavaymış:) Niye sevdim, neyi sevdim, ben de ne gibi garip bilgiler birikti, hepsini aktaracağım.

Özlem-Pansiyon'da bir nevi Kore Haftası yaşanacak;
aktif katılımlarınızı bekleriz efendim:)

burslu gezginler, hürriyet seyahat'te

2011-06-27T18:14:00.001+03:00

Her çiçeğin kar altından güneşe giden masalında / Yaşamak yeniden tazelenir, yeniden anlamlanır / Işığa uzanırken kardelen kış rüyasından / Ümidin mucizesiyle, sevince uyanır.

Gözle biçim biçim / Kalple anlar içim / Ayrı gayrı olmaz / Sen yoksan, ben hiçim.

Aç kardelen, aç!...

heyamola ada lokantası, heybeliada

2011-06-20T20:39:00.001+03:00

Şişko olduğuma bakmayın, yemekle aram pek yoktur. Koskaca bir ömrü 3 çeşit yemekle geçirebilirim. Leziz yemeklerde yaşam sevinci bulanlara, damak zevki gelişmiş insanlara, her gittiği coğrafyada yeni bir şey denemekten mutlu olanlara çok imrenirim.

Restoran seçerken önce sandalyesini kontrol ederim; rahat değilse, bi daha ben oraya zor giderim.

Sonra atmosferine bakarım; manzara, huzur, samimiyet, ortama ait hissetmem benim için önemlidir.

Servis kalitesinin iyiliği-kötülüğü benim için çok farketmez; en düdük mekanda bile gereken hizmeti alacağım garantidir (Allah kimseyi benim çenemle karşılaştırmasın:P)

Bunların üstüne bir de ortamdan muhabbet ve hikaye ürüyorsa, o mekan kesinlikle benim mekanım olur!

Bu girizgahı boşuna yapmadım:) Pansiyon okurlarının değişik zamanlarda, değişik yazılarda bahsini duyduğu, elini attığı her işi benzeri zor bir kalite ile gerçekleştirdiğine defalarca şahit olduğum, hani "hayat adamı" derler ya, bu ifadenin acayip hakkını veren, birlikte çıktığımız her seyahati benim için büyük bir eğlenceye dönüştüren, muhabbetine doyum olmaz arkadaşım Basir (ki kendisi her zaman benim hayallerimi önden gerçekleştiren, şu hayatta gerçekten o olmak istediğim ender kişilerdendir) Heybeliada'da şahane bir mekan açtı: HEYAMOLA ADA LOKANTASI !

İskelenin tam karşısında, sol köşede kalan Heyamola'yı ıskalamak neredeyse imkansız.

Heyamola'nın zengin kahvaltısıyla başladığım güne, ada çevresinde bir bisiklet turuyla devam ettim. Heybeli kaç kulaç uzağımdaydı sahi? Bunca zamandır gitmeye üşendiğim için kendime sitem ettim. Öğleden sonra Ege otlarıyla hazırlanmış mezeler, bir kadeh şarap... Benden güzeli yoktu billahi o an:) Ve sonunda nirvanaya ulaştıran yemek; ahtapot tandır!

Benim gibi damak fakiri bir insanın bile gözünü döndüren lezzetlerin mimarları; Datça'daki Fevzi'nin Yeri'nden tanıyabileceğiniz Semra Hanım ve Kaş'taki Bi Lokma'dan hatırlayabileceğiniz Esra Hanımmış...

Heybeliada'nın yeşili, mavisi, deniz kokusu... Basir'in muhabbeti... Heyamola'nın lezzeti, kucaklayıcı atmosferi... Bana acayip iyi geldi!

Yolunuz düşerse, bu dost mekana Pansiyon'dan bir selam söyleyin...

seyahat bursiyerleri belli oldu!

2011-06-20T17:23:00.001+03:00

Bir değerlendirme sürecinin daha sonuna geldik. Tamamı gezgin ve neredeyse tamamı yazan toplam 15 kişilik Seçici Kurul üyelerinin puanlaması sonucu Genç Gezginler Seyahat Bursu'11 bursiyerleri belli oldu!

Her finalist en az 2-3 jüri üyesinin favorisi idi. Adayların puanları değerlendirme boyunca birbirine yakın seyretti. Son ana kadar bursiyerler kesinleşmedi.

GGSB'11 finalistlerinden Beste ve Buket, puanlamanın hemen öncesinde yazın seyahate çıkamama ihtimallerini iletti, bu ihtimal muhtemelen jüri yaklaşımlarını ve puanlama sonuçlarını etkiledi.

Yine son dakika, gelen desteklerle bursiyer sayısı 4'e yükseldi (Hala 4. bursiyer için biraz kaynağa ihtiyaç var ama onu da Pansiyon okurlarının desteği ile tamamlayacağımızı umuyorum).

GGSB'11 Bursiyerleri:

1. Gökhan Fırat & Gökhan Doğru
2. Mine Ekinci
3. Fevzican Abacıoğlu
4. Gizem Sezen

Bursu almaya hak kazanan öğrenciler en geç 1 Ağustos'a kadar kesinleşmiş seyahat planları ile Pansiyon'un kapısını çalmalı ve en geç 15 Ağustos'a kadar yola çıkmalı. Son dakika hesapta olmayan bir aksilik yüzünden 2011 yazında seyahate çıkamayacak bir bursiyer olursa (ya da son dakika havuza ek kaynaklar akarsa) burstan faydalanmaya hak kazanacak yedek bursiyer: Gürhan Gülez olacak.

Yolları şimdiden açık olsun!

ggsb'11 ön değerlendirme süreci bitti!

2011-06-15T12:47:00.000+03:00

Sağdan baktım, soldan baktım. Defalarca adaylarımı değiştirdim. Yayınlamak üzere birkaç yazıyı hep hazırda beklettim. Oradan buradan bir daha tarttım. Sonunda 11 finalistin yettiğine karar verdim. Günahı artık boynuma!...

Birkaç gün içinde Seçici Kurul oyları ile 2011 yılında Genç Gezginler Seyahat Bursu'nu almaya hak kazanan bursiyerler kesinleşecek (muhtemel 3 kişi).

Bursa destek olmak için hala şansınız var. Bir öğrencinin daha yola çıkabilmesi, 10 tane 60 Euro'nun yan yana gelmesine bakar! Lütfen bir kez düşünün, çorbada tuzum olsun derseniz benimle iletişime geçin.

Çeşitli sebeplerle elemek zorunda kaldığım ama her zaman hatırlayacağım başvuruların bazılarından alıntılar yapmak istiyorum;

Başak: "Yol özgürlüktür. Bir çeşit belirsizlik halidir. Bir karmaşanın içinde ruhumun deli divane koşup kan ter içinde yolun sonunda kendisini bulmasıdır. Dünyanın tüm renkleri arasından kendi rengini aramaktır yola çıkmak. Yaşamanın tüm mucizesini içinde barındırıyormuş gibi hissettirir bana. Gezdiğim gördüğüm yerlerdeki insanların canlıların günlük hayatlarına tanık olup onların yaşamından solumak gibisi yoktur. Başkalarına başka dünyalara adım atmaktır bana göre yollar ve aslında en güzeli sadece yolda olmaktır... Yollarda olmanın tadını bana, her yola çıkışım ve geri dönüşümde yüreğimde biriktirdiklerim anlattı."

Gün: "Akademik olarak bulaştığım uluslararası ilişkenliği bir yana bırakırsam, beni asıl heyecanlandıranın ayak bastığım coğrafyalarda duyduğum, gördüğüm, okuduğum, tattığım ve dokunduklarımın bende bırakacağı izler. Çevre kirliliği yaratmayan bir çeşit tüketim gibi: Kültür tüketiciliği. Hafızam da tüm bu anılarımı zapt etmeye çalışan organik bir winzip klasörü. Bu süreçteki asistanlarım da sayfalarını eskittiğim ıspanak rengi pasaportum ve odamın duvarında raptiyelerden delik deşik olmuş kallavi dünya haritam. Gidip görmek işin ilk etabı. Ziyaret ettiğim coğrafyalar birer film seti aslında. 'İcatlar' ya ihtiyaçtan ya meraktan doğuyor madem, gittiğim yerin eşrafı nedir ne değildir, nasıl uyur, nasıl eğlenir, nasıl öfkelenir, kurguyu ‘dekora’ nasıl uyarlarlar, çevreye ne derece yansıtırlar bunları sorarım kendime. Sonra ‘İyi bir yolculuk sorulara cevap vermez, onları yenileriyle değiştirir' dediğini hatırlarım çok sevdiğim bir yazarın (Ece Temelkuran, Ağrının Derinliği) ve bunca senedir soru listem neden Çeşme otobanına dönmüştür daha iyi anlarım."

Özge: "Gezmek öyle güzel bir şeydir ki; hep gezip yeni, farklı yerler görmüş insanlara bakarım, resimlerine de. Yüzlerinde hep, bir bişeyler başarmış olma hissi görürüm. Özgüven yaratır görmek. O benden daha çok yaşamış gibi gelir bana. Daha bir insan gibi... / Allah’ım diyorum içimden şu an, duyamıyorsunuz tabi ki siz, ama ben hala söylüyorum. Nasıl dayanabiliyorum böyle, her şey aynıyken, her gün aynı insanları görüp aynı aktiviteleri yaparken? Nasıl katlanıyorum, nasıl kaçıp gitmiyorum?"

Büşra: "Sahra Çölü’ndeki animatör(!) 14 yaşındaki Berber çocuklara göre 'paralı turist', sıkça ya yumurta ya makarna yediğimi gören yan komşum Portekizli David’e göre biraz züğürdüm. Üsküp’teki arkadaşım Bobi’ye göre zalim Türklerin torunu, Yunanlı Evangeliz’e göre politikacıların oyununa gelen iki ülkeden birinin vatandaşıyım. Viyanalı Paul’le operaya gitmekten, Berlinli Theda ile duvar hakkında konuşmaktan zevk alanım. Şilili Luis Carlos’un tanıdığı ilk Türk, İspanyol Mariana’nın okul dedikodularını paylaştığı arkadaşıyım. İtalyan Franco’nun Fransızca pratiği yaptığı kişiyim. İsveç’te yaşayan Cem’in etkilediği, Prag’daki turist rehberinin beraber video kaydettiğiyim. Kolombiyalı Sergio’nun yörelerine özgü kızarmış karınca ikramını coşkuyla kabul eden arkadaşı, İngiliz Sarah’ya oryantal dans öğretmeniyim. Ben yolculukları seven, her yolculuktan hafızası dolmuş bir fotoğraf makinesi ve alınmış bir sürü notla dönenim. Gittiği her yerin yemeklerini denemeye, insanlarıyla konuşmaya, şehirlerin gecesini gündüzünü yaşamaya çalışanım. Bir türlü iştahı kapanmayan, ne kadar okusa, izlese, görse, dinlese de hep daha fazlasını isteyenim. Pek çok genç gibi, dünyayı gezmeyi düşleyen ve şanslı azınlıktan olup bu düşünü gerçekleştirmeye başlamış olanım. Ben, 'ben' demeyi sevmeyen, ama bu yazıda çok dediğinin farkında olan, bu bursu almayı çok isteyen ama almazsa da bir başkası hayalini gerçekleştirmeye bir adım daha yaklaştı diye sevineceği şüphe götürmeyenim. İşte ben böyle bir insanım."

Gizem: "Doğduğumdan beri toplum bana yaşamak için bir mücadele vermek zorunda olduğumu, insanlarla kurduğum ilişkilerin eğer benim için bir çıkarı yoksa önemsiz olduğunu empoze etti hep. İçimdeki çocuksa tam tersine yaşamanın günlük ihtiyaçlarımı idame ettirmek olmadığını ve başka insanların benden daha önemli olabileceğini ve sevilebileceklerini söyledi. İşte ben o masal diyarlarına yanıma bu küçük çocuğu da alıp gitmek istiyorum."

Şengül: "Seyahat planım yok, ama hayalini kurduğum anlar var aklımda; Prag'da sabahın ilk ışıklarında yeni uyanan kentin mahmurluğunu görerek resimlerini gördüğüm meydanında kafelerin olduğu taş köprüden geçerken yanımdan hızla geçen bir bisikletli gazetecinin düşürdüğü gazeteyi alıp göz atarak yavaşca yürüyorum kapılarını açan kafelere doğru ve bir kez daha o puslu havaya bakıp geceden kalmış yağmurlu havayı içime çekiyorum... Fransa'da her yere parfüm kokusu sinmiş sokaklarda kokuların hangi dükkandan geldiğini ayırt etmeye çalışarak ilerliyorum Eyfel Kulesi'ne doğru... İspanya'da Endülüs bölgesindeyim bir festival, eğlence var mı bu ay diye sokak ilanlarına bakarak şen kahkahalar eşliğinde yol alıyorum."

Ezgi: "Bütün yollardan önce, ben içimdeki yolculuğun yolcusuyum. Kendimle tanıştım, kendimle selamlaştım, içimle buluştum. Hayatımdaki tüm korkulardan adım adım sıyrılarak ilerliyorum, ilerledikçe yolum açılıyor, sevgiye yakınlaşıyorum. Sevgi oluyorum. Kötü gibi görünen her olayın aslında nasıl da benim hayrıma olduğunu hala ilk günkü heyecanla en derinimde yaşayarak anlıyorum. Aslında hep yoldayız ve yollar hiç bitmiyor. / Ben şimdi, Küçük Prens gibi yeni şeyler öğrenmek için yola koyulmak istiyorum. Ben şimdi, Küçük Kara Balık misali, bir gece heyecan içinde annemi uyandırarak 'Anne ben derenin sonunu görmek istiyorum ve bu sabah gün doğar doğmaz yollara koyulacağım' demek istiyorum. Şimdi ben, Martı Jonathan gibi sınırları aşma cesaretini göstererek uçmak istiyorum. Korkusuzca, kendimle buluşmak için. Çünkü en iyi yollar insanı kendine yakınlaştırır."

Berfun: "Hayatım boyunca hep bir Tuba ağacı gibi hissettim. Benim köklerim yerde değil, gökteydi. Bir yere aitsizliğim köklerimin gökyüzüne bakmasından gelirdi. Tezer Özlü gibi hep gitmek, gitmek isterdi içim. Ama çocuktum, gidemezdim. Yollara duyduğum özlem belki de bir yere ait olma isteğimden kaynaklanıyordu..."

Samet: "Gece kimseye hissettirmeden usulca biniyor bisiklete ve çıkıyorum yollara. Sıradan bir günün anlamsız hızı, karmaşası içinde sinir küpü olmuş zihnimin, tamamlanan her pedal hareketiyle biraz daha sakinleştiğini, dertten tasadan uzaklaştığını hissediyorum. Ne güzel bir duygu bu; bugüne değin rahatlık duyumsamasını bu denli yaşatan başka bir şey görmedim! Artık kararım kesin: Bisiklet bir spor ya da bakkala çakkala giderken kullanılan basit bir araç olmamalı, olamaz. Onu daha öte bir noktada konumlandırmalı. Artık benim için bisiklet, ısrarla mücadeleyi sürdürdüğüm bu karanlık dünyada, sıkı sıkıya sarıldığım ve birilerinin kafasına balta gibi indireceğim, postmodern bir savaş silahıdır! Bisiklet spor aracının ötesinde bir söz söyleme, hatta tavır koyma nesnesi olmalı!"

Göktuğ: "Bugün aldığım mükemmel bir haberi sizin gibi bir gezgin destekçisiyle paylaşmayı borç bildim kendime. Bundan 1 ay önce Fish Card'ın hayalleri gerçekleştirmeyi vaad eden yarışmasına katılmıştım. Hayalim tabi ki dünya turuydu. Sonuçlar bugün açıklandı ve kazanmışım. Sizin de sık sık belirttiğiniz gibi gezmek isteyen her türlü kendi fırsatını yaratabiliyor, yeter ki istesin çabalasın, biraz da şanslı olsun:) Ağustos'un ortalarında tezimi bitirdikten sonra yola çıkmayı düşünüyorum. Eğer isterseniz yolculuğumu devrialem.tumblr.com'dan takip edebilirsiniz. Tabi bu durumda artık GGSB'ye de ihtiyacım kalmadı:) Hakkını verecek diğer gezginlerin hayatını renklendirmesi umuduyla..." (Göktuğ, GGSB'11 finalistlerinden biri olacaktı. Ben onun adına acayip sevindim!).

Nurullah: "Şöyle bir hayal kurdum kendi kendime; Paris'teyim ben şu an, etrafımdaki onlarca milletten insan, herkes hayallerini gerçekleştirmeye gelmiş, birazdan Eiffel çıkcak karşıma, altında klasik "ey eiffel sen mi büyüksün ben mi" pozunu vereceğim."

Kıvanç: "Maviden yola çıkmak, rüzgarın estiği yöne gitmek toprağın kokusunu takip ederek yağmurda ıslanmak; bazense gün doğumundan batımına kadar yollarda bulmak kendimi. Kısaca yollarda olmak kimseye hesap vermeden dolaşmak. Teyzelerin 'nereye gidiyorsun böyle aceleyle?” sorusuna 'bu yol nereye çıkıyorsa oraya teyzeciğim' demek. O teyzelerden bir bardak su içip yola devam etmek. Bunları niye söyledim, bunlar benim özgürlüğüm çünkü."

Derin: "Yolların hep acı verdiği yerlerde geçti çocukluğum. Ardından savruldum benzer iklime sahip bir kente yine sevemedim yolları. Denizi ilk defa İstanbul’da gördüm. Sonra çıktığım her yolculuğun bir bedeli vardı. / Tüm bunlar işte gecen sene benim Kaş tatilimin güzel geçmesini hazırlayan nedenlerdi. 4 kişiydik, çok iyi anlaşırdık, parasızdık ve peynir gibi beyazdık. Sonra Ankara’dan yola çıktık, 20 saat sonra Kaş’a vardığımızda gece kamp alanına koşup çantaları yere atıp denize atladığımda tüm hayatım boyunca yaşayabileceğim en güzel duygu bu dedim. Sonra paramız az olduğu için her gün ekmek arası peynir domates yedik ama çok gezdik. Ne kadar güzel olursa da eksikti ve bitirilmeyen her iş bende gerginlik yaratır. O yüzden bu yaz geri kalanını tamamlayıp Fethiye'den de denize girmek istiyorum." (Derin'in kısacık yazısı beni en etkileyen yazılardan biriydi. Fethiye'de birkaç otele yazdım, Derin ve arkadaşlarına birkaç gün ücretsiz konaklama imkanı sağlayıp sağlayamayacaklarını sordum. Henüz yanıt gelmedi).

Hangi birinden alıntı yapayım, kalbimde yer etmiş çok satır var...

Bursu alamamış/alamayacak olsalar da, seyahat etmeye ihtiyaç duyan her gencin, özledikleri yollarla bir gün buluşmalarını yürekten diliyorum.

finalist # 11: yusuf

2011-06-14T23:53:00.001+03:00

Merhaba Özlem ve tüm seyahat dostları, ben Yusuf Araba. Kalıplara bağlı kalmak istemiyor; kuru bir yaprak tanesi gibi savrulmak istiyorum aslında bu satırları yazarken, ama 2500 sınırına da bağlı kalmaya çalışacağım:)

ODTÜ İnşaat Mühendisliği 4. Sınıf öğrencisiyim. Tübitak’ın proje asistanlarına verdiği 1200 lira ve sigortasızlığa ikna olabilirsem, yüksek lisansımı yapacağım belki yine kendi üniversitemde. Blog kullanmaya nedense ısınamadım yıllardır, sen deyince açtım bunu da (yusufunarabasi.blogspot.com). Birçok gezi yazım var. Zamanla aktarmayı, daha da önemlisi sürekli; evet yapabildiğimce sürekli yenilerini yazmayı düşünüyorum.

Geçen sene Çek Cumhuriyeti’nde katıldığım Concrete Structures Design isimli eğitimde başladı her şey. O programda, dünyanın farklı ülkelerinden insanları yakından tanımanın ne kadar büyük bir haz olduğunu farketmemden sonra, kısıtlı imkanlarımla yaptığım, ufak Orta Avrupa turunda, bu farklı kültürlerden insanları bir de yerlerinde tanımayı, hem de ayak bastığım farklı topraklardaki yaşanmışlıkları hissetmeyi, benden çok uzakta ve de çok farklı şekillerde, kimi zaman ise aynı şekillerde büyümüş insanların teneffüs ettiği havayı solumayı bile aşk derecesinde sevdim. Öyle sevdim ki, couchsurfing'e üye oldum, benim sahip olduğum aşka sahip onlarcasına evimin kapılarını açtım, gözlerindeki keşif tutkusunu paylaştıkça ufkum daha da genişledi. Otostoptan korkmamayı, yabancıların evinde kalmaktan korkmamayı, meselenin paradan değil insanı sevmek ve güvenmekten ibaret olduğunu farkettim. İşte tam o anda yerimde duramamaya başladım. Yakınlar uzak oldu, uzaklar yakın. Sene ortasında kendime yurtdışı fırsatı yaratamasam da, dünyanın en güzel ülkelerinden Türkiye’yi gezmeye başladım. Her durakta farklı duygular hissederek, farklı büyülere kapılarak ama en önemlisi yeni dostluklar edinerek yürüdüm.

Şu an bu maili de 19 Mayıs tatili dolayısıyla, tır şoförü Hakan Abi’nin bıraktığı memleketimden yazıyorum size, tabii ki Gölbaşı’nda otostop çekerken rastladık birbirimize:) Ve şu an son bir ayındayım Kapıkule sınır kapısından kendimi batıya doğru atmamın. Avrupa’nın her ülkesinden, çok sevdiğim arkadaşlarımı görmem, onların yaşam alanlarını hissetmem lazım. Ve çok daha fazla arkadaş tanımam lazım, ben artık bütün insanları seviyorum ve seveceğim. Brno’da Petra’nın kapısını çalıp, “Pořád tě miluju, but i know that i have to go” demem lazım. Şu andaki ev arkadaşım Ignacio’nun, Alicante’deki sahillerinde 10 dakika da olsa denize girmem lazım. Evet, 3-4 cümledir lazım kelimesini kullanıyorum, bunları yapamayıp monoton bir okul veya iş hayatına geçemem, biliyorum.

Seneye de çok sevdiğim Afrika’yı karış karış dolaşacağım, dünyada görmediğim toprak, tanımadığım insan kalmazsa Nirvana’ya ulaşırım belki de, ve eğer siz buna vesile olursanız, iyilik yapmaktan çok daha ötedesiniz. Kelimelere kesinlikle dökemem. Bir gün karşılaşırsak, belki bir gülüşümle, belki de bir gözyaşımla anlatırım.

finalist # 10: gürhan

2011-06-14T17:22:00.002+03:00

Merhaba, adım Gürhan Gülez. 18 Mart 1992’de doğdum. İzmir’de ikamet eden polis memuru emeklisi babam ve ev hanımı annem dışında, şu anda İstanbul’da yaşayan bir de abim bulunuyor.

İzmir’in uzak kalamadığım denizi ve sevgisi varken içimde, kendi zamanımın geldiğini farkettim ve okumak için Eskişehir’e geldim. Şu anda Osmangazi Üniversitesi İktisat bölümü 1. sınıf öğrencisiyim. Bu küçük şehri asıl tercih sebebim, buradan her yere ucuz tren bileti olmasıydı. Bornova’dan Balçova’ya kadar yorulmadan yürüyebilme kabiliyetine sahip olan ben, Eskişehir’i 3 günde bitirdim. Fırsat buldukça gezdiğim yerler, burada tanıştığım farklı yüzler ve en azından hayatımın bir kısmını farklı bir yerde geçiriyor olmak yetiyordu bana. Şimdi ise; indiğimde duyacağım mutluluk için; daha yüksek dağlara tırmanmak istiyorum! Yollarda olmak istiyorum!..

Çocukluğumdan beri faydalı ve ilginç bulduğum her türlü şeyi araştırırım. Koca koca Britanica ansiklopedilerinden sonra aldığımız bilgisayarla tembelleşsem de, ‘keşfetmek için okumak ve gezmenin yanında, bildiklerini yazmanın’ verdiği tadı başka hiçbir şeyde alamadım. İkinci aşamaya da sayenizde geçtim! Yani, blog açmama bahane olan bursunuzla, yazdıklarımı okutmanın heyecanına vardım. Blog adresim: hayatseyahat.blogspot.com

Yollara sevgime gelirsek; babam yüzünden! Gezmeyi çok severdi babam. Çalışırken bile fırsat buldukça durmazdık evde. Oturduğumuz ev biraz tepededir, önümüzde uçsuz bucaksız dağlar ve güzel İzmir manzarası… İzmir’den pek bir yer kalmayınca da dağları keşfetmeye giderdik. Yaz ayını en çok, değişik şehirler görmeye gideceğimiz polis kampları için beklerdik. Doğa yürüyüşlerinde ise; kuru ekmeğe tamaat ediyor olmak, bir yerde durup mangal yapmaktan daha lezzetli gelirdi bana… Kızıl bir gökyüzü ile ufuk görünene dek devam eder ve o yolu gece karanlığında dönerdik çoğu zaman. O vakte kadar doğada ne kadar canlı varsa gözlemler, göldür, mağaradır keşfeder, konuşurduk. Bir çakı ile sapan yapardık ama, dağa taşa atardık. Bir pusuladan çok aklımızı rehber edinir, yanlış yola sapardık. Bu, gezdiğimiz şehirlerde; ‘Sora sora Bağdat bulunur’ şekline dönüşürdü.

Gel gör ki zamanında gittiğimiz yollara bakınca, artık evin yokuşunu bile çıkamıyor babam... Şu anda ileri derecede astım rahatsızlığı var. Emekliliğinde yurtdışına gitmeyi istediğinden bahsederdi hep ve şimdi emekli, evde… Gitmek istese de gidemeyecek bir vaziyet ve bütçede. Ben ise; babam gibi beklemeye aldığım hayallerimle, üniversitede… Bu durum, düşünmek için sebebim olur çoğu zaman.

Yollara Özlemim

Yollara özlem bitiyor her yol… Hiç başlamasa bile hem de. Korkarken katili olmaktan bir hayalinin, hangi umudunun ‘ulaşılmazlık’ beklenmiyor ötesinde? O zaman;

Uzak bir rüyadan uyanırken her sabah; gerçek bir rüyayı yaşamak için kalkmak mı, yoksa gömülmek mi sahte bir mutluluğa yeniden?..

Yolları özlüyorum!

Yollarla tanışıklığım ‘düşüncelerde gezmek’ ile başladı aslında benim. Tıpkı Alain de Botton’un Seyahat Sanatı kitabında bahsedildiği gibi… Dönemin Fransız dükü Duc de Esseintes, şehirleri gezmek yerine kitaplardaki anımsatışlarını gözünde canlandırıp ‘düşünceleriyle geziyordu’, en sonunda da dayanamayıp şehre iniyordu ya… Oranın gerçek kokusunu duyabilmek, insanların hareketlerini izlemek ya da televizyondaki gibi 3 dakikaya sığdırılmış bir günbatımı yerine dakikalarca yerinden izlemek, paha biçilemez bir şeydi çünkü.

Kendine hastır her yol anısı, hiçbirinin başkasının yerini tutmadığı… Gezip gördüğün yerler ve yaşadığın deneyimler ise orayı okumaktan çok daha kutsaldır. Hem gezdikçe kendini keşfeder, hem de vazgeçemezsin. Sadece öğrenmezsin; öğrenir, pratik yapar, zevk alır, keşfeder, seversin.

Yolları özlüyorum!

Televizyonlarda gösterilenlerin, kitaplarda yazılanların dışında sadece benim sevebileceğim mekanları keşfetmek istiyorum. Gözlerimi kapattığımda; bir şehrin en ücra sokağında, metropolün en kalabalık merkezinde ya da bir dağın zirvesinde hayal ediyorum kendimi...

Bursu duyduğumdan beri hayalim daha da büyüdü artık… Gerçekleştiremezsem ölecek gibi bir haldeyim. Bu nedenle, her halükarda, yollar bozuk olsa bile, ben uçmayı öğreneceğim!

Çok insanlar gördüm Pansiyonunuzda… Bunu başarmış. Hayallerini gerçekleştirmek için sabrın selametine sığınmış; yürümüş, pedal çevirmiş, otostop çekmiş, aç yatmış, harçlığını çaldırmış… Sanki şu anda onların hepsi ‘ben’im! Hepsini olmaya meyilliyim… Sadece hangisi olacağıma henüz karar vermedim.

Yollara özlem geçen ömrümde… Bir ilk adım, bir işaret için… Kapınızda beklerim.

finalist # 9: gizem

2011-06-13T17:20:00.001+03:00

Yurt dışıyla ilgili takıntımın ilk işareti “Büyüyünce ne olacaksın?“ sorusuna “Kanada vatandaşı” cevabını verdiğim 5 yaşlarında görüldü. Lise yıllarına geldiğimde, abisi Kanada'dan yapraklı, bayraklı tişört, kupa, takvim, ot çöp ne bulursa getiren bir arkadaşın odasında ÖSS konusu çalışırken içinden kahve içtiğim kupada boğulduğumu, takvim yapraklarının altında ezildiğimi hatırlıyorum. Annemler Kanada ağlaşmalarımı hiç ciddiye almayıp hep okumayı istediğim mimarlığa da yollamayıp beni kimyager yaptılar da, biraz içim soğudu.

Mimarlık okuyamasam da sanata ilgimi kaybetmedim ve fotoğrafçılıkla tanıştım. Saatlerce çanta sırtımda gezip her şeyi fotoğraflamamı ve yazmaya başlamamı sağlayan bu hobiyle baya seviştik.

Üniversitede; bu sefer Kuzey Avrupa'yı düşleyerek laboratuarda sabun yapıyordum. Sanıyorum bu süreç ülkemizde facebook ülke gezme albümlerinin yaygınlaştığı dönemle çakışıyor. Gün geçmiyordu ki Prag’a, Amsterdam’a, Berlin’e giden, Avrupa veya Amerika’nın herhangi bir yerinde okuyan, seyahate giden, oralarda yaptıkları barbekü partilerini, otostop maceralarını ballandıra ballandıra anlatıp dizi dizi fotoğraf albümleri ekleyen arkadaşlarım beni tüm internet aleminden soğutmasın. Fotoğraf makinaları bozulsun ya da albümleri en çirkin çocukluk fotoğraflarıyla değiştirilsin istiyordum. Bense her gün Finlandiya uçak bileti fiyatlarına ve Helsinki hava durumuna bakıyordum.

Her sene "hadi interraile çıkıyoruz" diye aylarca hazırlık yapıp para biriktirmeye çalışıp, her yaz hüsranla dayının yazlığına gidip kuzenleriyle kumdan kale yapan bir bünye olarak yanında sürekli diş macunu, güncel interrail bileti fiyat listesi, gezilecek yerler rotası çizilmiş Avrupa haritası bulunduran bir gençtim ne de olsa (Geçen yıl tek ders sınavına kalınca o haritayı dolabın altına serip üzerine eski kitaplarımı filan dizmiştim. Bu da yetmemiş ben tek ders sınavına ağlaya ağlaya girerken, annem tren istasyonundan beni arayıp interraile çıkan arkaşlarımla karşılaştığını söyleyip telefonu onlara bile vermişti).

Şimdi ise çok daha umutluyum, tarihler, yetersiz banka hesapları, sınavlar, vize işlemleri yoluma taş koyarken çok umutluyum. Kuzeyde bir yerlerde sırt çantamla kaybolursam alacağım hazzı hesaplayamıyor, döne döne uyuyamıyorum bu aralar. Elinde haritayla dolaşıp Sultanahmet nerede diye soran turistlerle sohbet edip musallat olmuş, konsolosluğu arayan bir tanesine de çay ısmarlamışlığı filan olan, bu denli turist seven bir bünyede 'gezgin' sıfatı nasıl duracak merak ediyorum.

Yıllardır hayalini kurduğum gibi sadece yola çıkmak istiyorum. Nereye gideceğim nerede biteceği önemli değil. Hareket halinde olmak bana yetecek biliyorum.

O şehirlerin asırlar önce kurulmuş, onlarca medeniyet değiştirmiş olması bana hiçbir şey ifade etmiyor; çünkü ben henüz, o şehrin kokusunu duymadım, insanına sarılmadım, soğuğunda üşümedim, anlattıklarını dinlemedim, yollarında kaybolmadım. Benim için yeni dünya onlar. İşte bu yüzden her şeyi, her yeri keşfetmek istiyorum. Binlerce yıldır yazılsın, çizilsin, ben tekrar yazmak istiyorum onları, fotoğraflarını kendi bakış açımdan göstermek istiyorum diğer yeni dünyalara.

Ve böylece anlıyorum ki ben bir yere ait olmayı değil, kaybolmayı seviyorum.

Ve ne yazık ki artık İstanbul da kaybolamıyorum.

Ben Gizem Sezen, 1988 İstanbulunun en kısmetsiz kovası:) Şu anda İstanbul Üniversitesi Kimya Mühendisliği'nde yüksek lisans yapıyor, vakıflarda/ derneklerde gönüllü, bazen de yarı aç yarı tok tabir edebileceğimiz part-time işlerde çalışıyor ve yurtiçi fotoğraf gezileri için para biriktiriyorum.

Resim ve müziğe ilgim olsa da, fotoğrafçılıkta kendimi daha iyi ifade edebildiğime inanıyor ve günlük Euro kurunu takip ederek beğendiğim lensin hayalini filan kuruyorum.

Seyahatlerim ise maalesef gönlümce gezemediğimden CV 'lerime yazdığım “seyahat engeliniz var mı?” sorusuna “yok hiç yok, olsa da gitsek” cevabıyla kalıyor. Hatta hayatımda yaptığım en uzun yolculuk Avcılar-Zincirlikuyu metrobüs hattı olacak diye korkmaya bile başlıyorum.

Kuzeye olan aşırı ilgim, her aklıma geldikçe “yanlış iklimde doğdum ben, buralı değilim” veryansınlarım, kabuğuna sığamamış bir tospağa gibi huzursuz huzursuz debelenmem ait olduğum yeri bulamamış olmamdan değil, ait olduğum yerde çok kalmamdan ileri geliyor. Haritalara sürekli Finlandiya-İsviçre-İrlanda hattı üçgenleri çizmem; her forumdaki, seyahat yazısındaki maceraları okuyup anneme ve arkadaşlarıma defalarca anlatmam onları hayattan soğuturken beni hayata bağlıyor. Hatta öyle bir seviyede ki bu isteğim, sanırım kendiliğimden buharlaşıp uçup gideceğim oralara.

Bu inancı benimle birlikte taşıyan bir arakadaşımdan dün gelen mesajı da aynen paylaşıyorum; "Lütfen Gizemcim bana o müthiş haberi ver ve artık Finlandiya'da olduğunu söyle:)". Bursu kazanırsam ilk ona kart atacak ve bu aralar pek ilgilenemediğim blogumdan cevap yazacağım. Sokak sokak anlatacağım ona da kuzeyi.

ampirikyansima.blogspot.com/ ara ara yazıp ara ara sildiğim blogum. konsantremandalinasuyu.blogspot.com/ küçük cümleler eklemek için yeni açtığım 2 . blogum. Sadece gezi yazılarımı yayınlayacağım, annemin her bir yere gidişimin öncesi söylediği "Gidilmicek Oraya O Kadar !" haykırışıyla isim bulan yeni bir blog daha oluşturdum; seyahat ettikçe doldurmayı umuyorum.

finalist # 8: emre

2011-06-08T05:00:00.001+03:00

Kaybolmak özgürlük demektir kendimce yaratabildiğim dünyamda. Dallanıp budaklanan yeni arayışlarda kendimi her bulduğumda etrafta dolanıp durmak... Güzeldir kaybolmak bilinmeyenin engin denizinde.

Bir şeyi arıyorsam kaybolmuşumdur demektir. Ben kendi yaşadığım yerde kayboldum. Elbette aranacağım sağda solda! Aradığım bir şeyi bulmak derdim değil fakat yeni bir şeyler bulmak güzel olur. Tüm gereksiz eşyaları bırakıp yanıma birkaç değerlimi almak yetecektir bana.

Her yaz olduğu gibi bu yaz da dizimi kırıp bir yerde oturmayacağım! Bir orada bir burada avare gibi dolanıp duracağım. İmkanlarımı olduğu kadar zorlayarak yaptığım bu gezilerde neler hayal edip durmadım ki. En son pet şişeden sandala talim eder oldum. Tabi tehlikeli bir görev olduğu için kimse beni bırakmadı. Biraz da yemedi tabi.

Bir düşüm var aslında binlercesinden ayırıp her daim önüme koyduğum. Bu yaz bir kanom olsaydı hiç durmaz denize açılırdım. Tabi önce İzmir Körfezi'nin ortasında bir rakı balık yaptıktan sonra.

Kano şart değil tabiki de, nasılsa Emre’ye gezi alternatifleri dolu. Yeni bir şey bulmanın verdiği heyecan oldukça yolların tadı bir ayrı çıkar. Bir an önce yola çıkmak için can atarsınız. Mola verdiğiniz zaman yemeği sabırsızlıkla yersiniz. Akşam olup çadır kurduğunuz zaman da öylece yayılırsınız zemine. Hep yüreyecek değilsiniz ya, biraz da miskinlik yaparsınız beğendiğiniz yerlerde.

Kimi zaman çadırda kimi zaman da mağarada, şezlongda, kumda, taşlıkta, komşu köyün damında uyurum. Sonuç olarak uyunacak yer her zaman vardır. Yiyeceklerim de çantamdadır hep. Yanıma bir tişört ve mayo alırım sadece ve bir hafta da olsa, bir ay da olsa, hatta bir yıl da olsa onunla idare edebilirim. Bir de taş toplarım sağda solda. Gittiğim her bir yerden bir adet taş çalar, evdeki taş koleksiyonuma eklerim. Gezdiğim yerler şehirlerden çok kırsal kesimler olduğundan dolayı, doğal güzelliklerin içinde her zaman bir su kaynağı, çeşme veya şelalelerle karşılaşırım mutlaka. Plastik şişelerdeki su, paslı musluk suyu ancak taharet musluğu suyu olabilir bana gezi boyunca.

Neden bu kadar çok geziyorsun diye sorduklarında bir cevabım da var elbet. Yaşamak için bakınıyorum. Aradığım şey bu. Yaşayacağım yeri bulunca gezilerimin sonu gelmeyecek tabii. Ama şehirde kaldığım zaman lambaların kirli ışıklarından göremediğim gökyüzünü, yerleşeceğim yerde görebileceğim. Duymaya alıştığım pis sesleri duymayacağım. Şehirdeki ışık ve ses kirliliğinin yanı sıra bilgi kirliliğinden de kurtulmuş olacağım.

Adım Emre Celali. 20 Ekim 1989 tarihinde İzmir'de dogdum, büyüdüm. 2008 tarihinde İzmir’i terk ettim ve İstanbul’a yerleştim. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Resim Bölümü’nde sürünmekteyim. Çocukluğumdan beri babam ve annemin gezi maceralarında bulundum. Belirli bir yaşa gelince kendi gezi maceraları şirketimi kurdum. Her seferinde benimle gezmesi için birilerini tuzağa düşürdüm durdum. Takıntılarım; taş koleksiyonu, anolog fotoğrafçılık, sütü mayalayıp yoğurt yapmaktır.

emrecelali.tumblr.com/ ve emrecelali.deviantart.com/

***

GGSB finalistlerini belirlerken, başvuruları kaç kez okuyorum, bilmiyorum. Son 2 haftadır başvuru yazıları evin her tarafına yayılmış durumda; yazılara farklı yerlerden bi daha bi daha bakıyorum, kategorilendirmeler yapıyorum.

Emre, en son elediğim başvurular kategorisindeydi. "Geriye dönme Özlem, zaten zar zor 25 kişi seçtin, daha da bu sayıyı yarıya indirmelisin" desem de kendime, bu akşam dayanamadım yine, açtım elediğim yazılar sandığını.

İki yıldır yüzlerce 'seyahat özgürlüktür', 'kaybolmaktır', 'kumda, taşlıkta, damda uyurum', 'kanom olsa denize açılırım' tadında yazı okuduğumdan olsa gerek, Emre'nin başvuru yazısı bana çok dokunmamıştı ve sonunda elemeye karar vermiştim.

Son dakika Emre'yi yeniden değerlendirmemin sebebi, kelimeleri değil fotoğrafı oldu. Belli ki bir öğrenci evinde çekilmiş. Çirkin bir perde (kusura bakma Emre:)), kornişin altında İstanbul'un havasinin ve Emre'nin bütçesinin kanıtı rutubet izleri (Hüseyin, bu açıklamalar senin için)... Odanın tavanında bir dünya haritası. Acaba kaç gece yattığı yerden o haritaya bakıp hayal kurdu Emre? Saçı-sakalı cidden bir doğa insanı olduğunu, 32 dişini görmemize olanak veren geniş gülümsemesi de onu sevmenin hiç de zor olmadığını anlatıyor sanki. Sehpada boş pet şişeler, bir de cam-sil ya da oda kokusuna benzeyen bir şey (O şey güldürdü beni:).

En ciddi sesimle Emre'yi aradım,"seni aslında eledim, yine de soracaklarım var" dedim. İki dakika sonra telefonda kahkaha atıyordum. Yazısında geçen ve edebiyat yapmak olduğunu sandığım "Bu yaz bir kanom olsaydı hiç durmaz denize açılırdım" cümlesi, bu yaz bir kanosu olsa cidden denize açılacağını söylemekteymiş:) Emre kano fiyatlarını araştırırken "Bu sefer yön, ulaşım yolu baştan serbest! Dilerseniz interrail bileti alın. Dilerseniz otobüse, uçağa binin. İsterseniz yüzün, yürüyün, pedal çevirin, kürek veya otostop çekin. Yeter ki gezin (min 3 hafta), durmayın sabit bir noktada" diyen çağrımı duymuş da, bursa başvurmuş. Kano seyahati olmazsa, hiç gitmediği yabancı ülkeler de onun için çok cazipmiş.

Bursu alırsa, yaptığı resimlerden birini satılığa çıkarır, gelecek burslar için kaynak yaratırız hem. Bunu da şimdi düşündüm:)

finalist # 7: buket

2011-06-07T18:30:00.008+03:00

Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi İstatistik Bölümü 3. sınıf öğrencisiyim. Yaklaşık 2 senedir blog yazarıyım. Fotoğraf çekiyorum. Fotoğraflarımı sergilere, bazen de nadir olarak yarışmalara yolluyorum. Şu ana kadar sergilenen 2 fotoğrafım var. Yazmak ve yolculuk bende bir tutku. Sanırım o yüzden bunu yazıyorum. Bu burs başvurusu için en uygun fotoğrafın da, geçen sene küçük bir topluluk olarak fotoğraf çekmek için gittiğimiz Kapadokya’da çekilen bu fotoğraf olacağını düşündüm.

HADİ, YOLA ÇIKMA VAKTİ

Bazı kitapları okuduğunuzda, düşüncelerinizi aynen okuyan birer kahin olduklarını düşünüyor musunuz?

Yürümeye Övgü”yü okuduğumda aynen böyle düşünmüştüm. ”Yürüyüş çoğu zaman insanın kendi içine yoğunlaşmasını sağlayan bir dönemeçtir” diyerek duygularıma tercüman olmuştu. Ve artık bu kitabı arşivime eklemeliydim. Bir kenara not ettim: ’Sık kullanılanlara ekle’. Kitabı kütüphaneden almıştım zira. Ve başladım okumaya.

Sanırım ilk şokum Rousseau’dan yaptığı bir alıntıyı okuduğumda olmuştu: ”Yalnız olduğumda asla daha fazla yalnız değilim”. Bu sözü aklıma gelen her an koca koca yazdığımı hatırlarım. En güzel yazılarımın özellikle yalnızken yaptığım yolculuklarda yazdığımı fark etmemek imkansız sanırım. Bir içe dalış, kendine dönüş. Her günkü istikametimizde buna pek de vakit ayıramıyoruz. Tatillerde başka yerlere gitme isteği de bundan sanırım. Ama ben bununla yetinemiyorum. O kadar ülke var ki tanışmam gereken. Farklı dillerde hep tanıştığıma memnun olmak istediğim. Ve sanki yerimde durduğum her an, bir şeyleri kaçırıyormuş gibi hissediyorum. Yol şarkıları ilgimi çekiyor. Dinlerken, camdan baktığım görüntüler gibi hızla geçiyor tüm geçmiş. Film şeridi deyimi can buluyor. Dünü iple çekiyorum aniden. Kilometreleri kat kat edip, saklamak istiyorum. Ceplerim onlarla ağırlaşsın. Ceplerim ağırlaştıkça hafifleşeyim. Trende, uçakta, otobüste belki hiç bilmediğim bir sokağın kaldırımında Milan Kundera ile Varolmanın Dayanılmaz Hafifliğini yaşayayım. Bir dünya insanı olduğumu iliklerime kadar hissedeyim. Sen neyden bahsediyorsun dediklerinde; sevmediyseniz gördüğüm yerler var, onlardan bahsedeyim diyeyim. Konumuz çok, burada kıtalardan bahsediyoruz. Ve öyle çok bina var ki bizim monopolyde inşa ettiklerimize hiç benzemiyor diyeyim. Şaşırsınlar. Mest olsunlar.

London Eye hep gözümün önünde. Paris’in sokaklarına “Before Sunset”ten beri büyük bir özlem içerisindeyim. Pisa her yıl biraz daha mı eğiliyor önümüzde? Ben de karşısında esaslı bir reverans yapmak istiyorum. Ya da Eiffel’in önünde neden bir pozum olmasın benim de?

The Passenger yol marşıdır. Gittiğim yerlerde, kulağımdaki bu şarkıya eşlik ederek, tabanlarım ağrıyana kadar yürümek istiyorum. ”Girl on the road” olarak seslenmek istiyorum herkese. Bu sefer anlattıklarım hayal değil diye. Adı film olmuş şehirlerde, herkese yabancı gözlerle aşinalaşmak istiyorum. Aylaklık sanatını hayata geçirmekten yanayım. Dünya, gerçek bir dünya. Öyle ki kafamın içinde devasa bir yer edinmiş. Biletini almış, yanıma oturmuş, daha fazla inkar edilemez.

Dönüp dolaşıp yollar üzerine hayal kurmaktan sıkılmadım hala (Belki bu yüzden hala hayatta seyahat bursları var ve ben bundan haberdar olabiliyorum:))

Ama hayal dünyasının vaat ettikleriyle gerçek yaşamın sundukları arasındaki gerilime, belirsizliğe dayanamayan insanlar yok mudur? Vardır.

İşte ben de onlardan biriyim.

Şimdi yola çıkmalıyım.

***

Buket, GGSB'ye en erken başvuran (duyurunun ertesi günü) öğrencilerden biri. Henüz hiç yurt dışına çıkmamış, yeşil pasaportu var ve bursu alması durumunda 'yüksek ihtimal interrail bileti ile' Avrupa'yı gezecek. Disiplinli bir blog yazarı ve şu an 170 kadar takipçisi var (bu benim için önemli bir bilgi; seyahat yazıları ne kadar çok kişiye ulaşırsa, burs da amacına o kadar ulaşır benim düşünceme göre).

Buket'in 'çıplak ayak'larına yolun tozunun değmesini ben çok isterim.

finalist # 6: ümit yasin

2011-06-06T18:39:00.002+03:00

Aslında "yollara özlem" konusunda iyi damardan girilir ama fazla abartmayı ve şaşalı bir şeyler karalamayı düşünmüyorum. Düşünmedim mi? Düşündüm ama olsun. Kendimden gireceğim konuya.

Bir ailenin mutlu bir pazar sabahını hayal edelim. Bir fotoğraf canlansın gözümüzde. Genellikle nasıl bir fotoğraf olur bu insanlara sorsanız? Aile bireyleri masanın etrafında uzun zaman geçtikten sonra artık kendisinin olduğuna inanılan yerlerinde (çocukluğunda sandalye kavgası yapmayan var mı?) -mümkünse iki çocuklu (biri erkek diğeri kız) bir aile bu- oturuyorlar. Anne çayları doldururken baba yanında duran gazetelerden birini açıp bakıyor. Çocuklar kendi aralarında şakalaşıyorlar, baba arada sessiz olmaları için ikazda bulunuyor. E aylardan da Nisan-Mayıs olsun hadi, sıcak olmalı ya illa ki. Sonra ne olacak öylece birkaç saat geçirecekler, baba tv seyredecek, anne evle uğraşacak, çocuklar oynayacak. Aman ne mutlu ne mutlu! Ben bunun çok kötü bir hayal olduğunu ne zaman diretsem, aldığım cevap "saçmalama".

Benim hayalimse; bu kişiler evde değil arabada, o hafta rastgele karar verdikleri herhangi bir rotada ilerliyorlar. Belki poğaça meyve suyuyla kahvaltı geçiştiriliyor, belki de güzel bir yere uğranılmış hoş bir kahvaltı. Keyfimizin kahyasına göre... Hava da öyle sıcak değil, hafif soğuk belki çiseli. Bilen bilir, bazı şeylerin tadı kötü havada daha güzel çıkar.

Bence mutlu aile tablosu bu. Aynı çocukluğumdaki gibi. Her bu sorulduğunda bu cevabı veriyorsam karşımdakine, sanırım benim yollara özlemim çocukluğuma özlem. Çocukluğumdaki o maceraları bu şekilde bulabileceğimi düşünüyorumdur belki de, kim bilir?

Ben kim miyim?

İşine gelirse Giresun işine gelirse Trabzonlu olan, Selçuk Üniversitesi'nde 4. sınıfa (son değil!) geçmek üzere olan bir adet Ümit Yasin Kısa adında Hukuk öğrencisi. Gezmeyi çok seven (tabiki) yerinde duramayan bir birey. Bilgisayar başında saatlerce durabilirim tabii. Bir organizasyon olunca "ha Ümit mi o gelir, sormaya gerek yok" muhabbetlerine konu olan kişi.

Neyse kısa keseyim; liseyi Trabzon'da öğretmen lisesinde okuduktan sonra Selçuk Hukuk'u kazandım şimdilerde küt pat okuyorum, bu yazıyı yazarken de bi kaç dersi büte bırakmak için seçme aşamasındayım. Genelde derslerim iyidir, kafam basıyor azıcık. Okul esnasında bütçemin elverdiği ölçüde şehir şehir geziyorum, yol parasını bulsam yeter. Yazlar çok sıradan Peder Bey'e yardımla geçer. Tarihi mekan görmekten çok insanlarla içiçe olmak daha cazip geliyor, o yüzden millet seramikleri incelerken ben genellikle yaşlı amcalarla ya da oradaki gençlerle muhabbet kurar, bulunduğum yer hakkında değişik bilgiler alırım.

Neden bu seyahati istiyorum?

Çok açık: gencim, deli doluyum, duramıyorum yerimde. Büyük ihtimalle bu yaz benim son tatilim olacak; ardından sınavlar, mülakatlar, koşuşturmacalar, askerlik vs. Başka tatilim yok gelecek iki üç yıl için.

Ne mi yapacağım? Eğer bana çıkarsa ilk amacım interrail bileti alıp üç haftalık bir tur yapmaktı. Bunun için gitarımı, fotoğraf makinemi satmaya hazırdım. Lakin ne var ki yine de kendimi toparlayamadığımdan Yunanistan - İtalya ekseninde bir bisiklet turu düşünüyorum artık. Özellikle son birkaç yıldır Doğu Karadeniz'den göçmüş Rumların müziklerini yaşayışlarını kültürlerini araştırıyorum. Ve o insanları yakından görmek, tanışmak istiyorum. Bakmak istiyorum dedikleri kadar bana benziyorlar mı? Düğünlerinde horon çevirmek kahvaltılarında kuymak yemek istiyorum. Bu da benim için eşsiz bir fırsat. Neden ayrıyetten İtalya? E o kadar gitmişken oraları da görmek lazım. Belli mi olur kafama eser ilerisine de geçerim. Tamamen "duygusal".

Daha ne diyeyim, diğer arkadaşlara bol şans!

Blog açtım: http://ciktimyola.blogcu.com/
Biraz apar topar bir yazı oldu ama zaman sıkıntım çok fazla, affınıza sığınıyorum.

***

Bizim jüri kendisine puan verir mi bilmem ama:), işine gelirse Giresun işine gelirse Trabzonlu olan Ümit Yasin'in Yunanistan seferinden bence eğlenceli yazılar çıkar.

finalist # 5: mine

2011-06-05T20:48:00.002+03:00

Şöyle ya da böyle bir gün kendini sebepsiz yere, hani öyle işten güçten ya da akraba ziyareti için değil de öylesine, yollarda bulmuş olanlar bilir, sorunlu bir durumdur “yolda olmak”. Zaten malum kişinin de yolculuk esnasında kendi kendine sık sık söylendiğine rastlanmıştır, hele bir de yağmur yağmaya başlamış, son otobüs de çoktan kalkmışsa, söylenmeler tek kişilik bir kavgaya döner: “Ne zorun vardı sanki?”, “Buraya geldin de başın göğe mi erdi?” Ama çoğu zaman “sevse de dövse de” babamızın babamız olarak kalması gibi, kişi de kendini götürüp bir çöp bidonuna bırakamadığından, “sen” artık “ben” değilsin denilemediğinden, tek kişilik boşanma davalarını avukatlar kabul etmediğinden, kavgalar biter, yağmur diner, otobüs gelir, yollar gider...

Kronik gitmek hastalığı, sevgi ve güven dolu kollardan bir hevesle ayrılıp kendini çocukluktan yetişkinliğe atan ergenin karmaşık duygularından bir türlü kurtulamamaktır, yola çıktıkça ergen kalmaktır. Aidiyet duygusunun ters yüz olmasıdır ama öte yandan o gece içine girecek bir yatağın olmasa bile zaten bütün dünyanın sana ev, sokakteki her bankın sana yatak olmasıdır. Her seyahat, üstüne yapıştırılmış etiketlerin dönüşte silinmek üzere kurşun kalemle karalanması, sonra en sonunda karalana karalana aşınan etiketlerin bir yerde yırtılmasıdır (Zaten her gidiş biraz da yırtılmaktır). Üstelik kendi üzerindeki etiketlerinden kurtulduğun gibi -bir yan etki olsa gerek bu da- diğer insanların, cisimlerin, kültürlerin, duyguların üzerine kendi yapıştırdığın etiketleri de göremez hâle gelmektir. Etiketsiz bir dünyada, en basit “doğru-yanlış” soruları senin baş belan hâline gelir. Her gidişte bir de soru vardır yanında, giderken yolda bir cevap bulmak umuduyla cebine attığın, dönüş yoluna koyulduğundaysa bir bakarsın, soru işaretleri sırt çantanın yükünü bir hayli arttırmış; havaalanındaki görevliye “ekstra bagaj” ücreti ödememek için saatlerce şaklabanlık yapar, ama çoğu kez yine ücreti öder, çantan dolu, sırtın kambur dönersin.

Evet, ben de tüm bu hastalık belirtilerini kendisinde yüksek sıklık ve şiddette gözlemleyen bir kronik hasta, pardon, bir gezgin adayıyım.

Başlangıçta, “bu güzel şeyin” gezerken çoğu kez bir fotoğraf makinesi bile taşımayan, seyahat anılarını hep biraz “mahrem” sayan bana pek hitap etmediğini düşündüm. Sonra fark ettim ki, yollar ve kitaplar beni çektikçe kalemler elimden düşer olmuş. “Anlamak” nasıl bir amaç olmuşsa hayatımda, “Anlatamamak” ve “Anlaşılamamak” da öyle bir korkum olmuş; ve tüm bocalamalarıma rağmen yolu ve “yılın geriye kalan günlerini” birleştirememiş en sonunda ikisi arasına bir sınır çekip, hayatımı bir sonraki seyahat için dişin tırnağa takılıp para kazanılması gereken bir zamana çevirmişim. Bursa başvurmaya karar verdim, anlatmak ve bir umut hayatımın iki ucunu bir araya getirebilmek için.

Daha pek taze olan blogum (http://sutvebal.wordpress.com/), sadece Şubat'ta yaptığım İsrail gezimin birkaç gününü anlatıyor, ama plânım bu yaz onları tamamlayıp, başka gezilerden notlar da ekleyerek topladığım fotoğraflarla beraber yayınlamak. Ancak bursu alırsam gerçekleştirebileceğim asıl projem ise, bir ayda trenle Rusya'yı (belki Kazakistan ve Moğolistan'ı da dahil ederek) boydan boya gezip, seyahat notları ve fotoğrafları haricinde, ülkenin dört bir köşesinden söyleşiler biriktirmek, sonrasında yaptığım söyleşilerin hem ses kayıtlarını hem de deşifre edilip düzenlenmiş hâllerini blogumda yayınlamak. Eğer ortaya gerçekten hoş bir şey çıkarabilirsem de uzun vadede bu “insan odaklı” gezilerime devam etmek ve belki yıllar sonra ortaya büyük bir “portreler” koleksiyonu çıkarmak.

***

Mine Ekinci. 1990, Istanbul dogumlu. Bogazici Universitesi Siyaset Bilimi ve Uluslararasi Iliskiler 1. sinif ogrencisi.

Buraya tamamini aktarmadigim uzun ozgecmisinden gordugum kadariyla, Mine henuz 21 yasinda olmasina ragmen tamamen disiyle-tirnagiyla kaziyip yarattigi firsatlar sayesinde daha once pek cok Avrupa ulkesinden gecmis.

Mine'nin 'gitme hastaligini' anlattigi satirlar, benim gezginlikten anladigim her seyin ozeti gibi.

Onun seyahat bursuna ihtiyacindan cok daha fazla, bence bizim Mine gibi beyinlere, yureklere, kalemlere ihtiyacimiz var.

finalist #4: irem

2011-06-04T21:39:00.003+03:00

Ben İrem. Klasik bir girizgahla başlayalım: 1988’in haziran ayında Adana’da doğmuşum. Uludağ Üniversitesi'nde öğrenciyim.

Liseden beri bloguma bakmıyorum. Gezdiğim yerlerle ilgili izlenimlerimi genelde ekşi sözlük'e yazıyorum. Bursu almam durumunda yeni bir blog açacağım.

Gezmek içimde ne zaman bir tutku oldu hatırlamıyorum. Belki okul gezilerinde, belki lisede katıldığım izci kamplarında, belki de üniversitede ailemden gizli yurtdışına çıkıp özgürlüğe dokunduğumda…

Lise boyunca izciydim. İzciliğe kaydolmak için odasına gittiğim hocamız, neden izci olmak istediğimi sordu. “Doğayı seviyorum” dedim, cevabımı beğenmedi. Ancak 4 yıl boyunca en istekli, en hevesli “yavru kurt”u bendim. Ücra orman köşelerinde çadırda yaşamaktan, uyku tulumunda uyumaktan şikayet etmeyen, üstüne, keyif alan bir ben miyim diye düşündüm çoğu zaman… İngiltere’de iki, İtalya’da ise bir tane uluslararası izci kampına katıldım. Yurtdışına ilk çıkmalarım izcilik sayesinde oldu yani. Lisedeydim ve bir anda dünya haritasına paralel ve meridyenlerden farklı bir gözle bakmaya başlamıştım.

İlk iki kamp benim açımdan sorunsuz ise de, son İngilitere kampında asıl kamp kadrosuna kabul edilmememe rağmen binbir eziyet vizemi alıp, tek başıma gittim. Gitmezsem kendi kendimin kurdu olup biiir güzel yer, bitirirdim kendimi meraktan. Londra’ya vardığımda beni bekleyen kimse yoktu, daha önceden aldığım notlar sayesinde kamp yerini buldum. Persona non grata olarak 1 hafta yaşadım kampta. Yemekhaneye herkes yemeğini yedikten sonra gidiyordum ya da kamp dışına çıkamıyordum, çıksam geri giremezdim çünkü. Kapana kısılmıştım ama tuhaf bir şekilde özgür hissediyordum kendimi. 1 hafta sonunda, “keşke”lerimi susturmanın rahatlığıyla döndüm ülkeme.

Üniversiteye geldiğimde, güzeller güzeli yeşil pasaportum sayesinde istediğim gibi gezerim diyordum. İlk senemin yılbaşında, atladım Avusturya’ya gittim arkadaşlarımın yanına. Viyana’da bir binanın tepesinde yeni yılı haber veren havai fişekleri heyecanla izlerken nereden bilebilirdim ailemin çılgınlar gibi beni aradığını? Ailem çok panik olur diye haber vermemiştim, yoksa “gitme!” diyeceklerinden değil. Sonuçta lisede gittiğim izci kamplarında başımızda liderler vardı, bu sefer yalnız gidiyordum. 1 hafta boyunca telefonlara cevap vermemem “biraz” sorun olmuştu, ama tatlıya bağladık neyse ki:)

O yaz en sevdiğim grup Bulgaristan’da bir rock festivaline geliyordu. Kendimden beklemediğim bir cesaretle, zar zor vize alabildikten sonra, sırt çantam, çadırım ve uyku tulumumla, atladım trene gittim. Ne kimseyi tanıyordum, ne gideceğim ülke hakkında araştırma yapmıştım ne de konser alanının neye benzediğini biliyordum. Soruştura soruştura, biraz da zorlukla buldum kasabayı. Uğruna kilometreler aşarak, ailemden gizli kendilerini izlemeye geldiğim grup çıkınca, ilk 2 şarkı boyunca ağladım. Sanırım şunca yıllık hayatımdaki tek “zafer gözyaşları” onlardı.

Ailemden gizli işler çevirmişlik, “hain evlat” olmuşluk duygusu beni rahatsız ettiğinden, 2 yıl hiç yurtdışına çıkmadım, kendi ülkemi gezdim. Yanımda kimi sürüklersem artık...

Sonraki yıllarda ailem benim büyüdüğüme “kanaat getirdi”. Öyle ki, gezi planlarımı ilk ailemle paylaşmaya başladım! Artık nereye ucuz bilet bulursam alıyorum ve gidiyorum. Bizimkiler çaktırmasalar da, gezmemden mutlu oluyorlar.

Harçlığımın kabaca yarısını, yani kira ve faturalardan arta kalan kısmını:), gezmeye ayırıyorum. Gezmeye para kalsın diye okuldan eve yürümek, günlerce makarna/ yoğurt/ ekmek üçlüsüyle beslenmek veya nadiren çalışan döküntü bir cep telefonuna sahip olmak zor gelmiyor. Aslında bir bakıma gurur duyuyorum bunlarla. Özgürlüğe kavuşmak için çektiğimiz sıkıntılar, hissetmeyi bilirsek, keyifli bile olabiliyor.

Yollara Özlem

Gezmek benim için NEFES ALMAK demek. En kapsayıcı tanımı bu. Gezemediğimde, gidemediğimde, uzaklaşamadığımda, hücremde kapalı kaldığımda nefes alamıyorum; bunalıyorum, kaçmak, kurtulmak istiyorum zincirlerimden. Günlerce aç kalmışım, kilometrelerce yol yürümüşüm, annemlerden 2 ay sonraki harçlığımdan yine avans istemişim, olsun! Havaalanından çıkıp değişik bir ülkeye ayak bastığımda unutuyorum hepsini.

Çoğunlukla tek geziyorum. Çevremde benimle gezecek kimse yok, kimse “biraz” macerayı göze almıyor. Bazen tek gezdiğime seviniyorum. Tüm gün boyunca bir müzede kalabilirim mesela, bundan zevk de alabilirim. Ama yol arkadaşım belki müze gezmeyi sevmiyordur… Ya da ben küçük şehirleri, kasabaları gezmeyi severken, arkadaşım büyük şehir insanı olabilir.

Kime “tek başıma geziyorum” desem çok şaşırıyor. Avrupa’da da böyle, burada da. “Kız başına korkmuyor musun?” favori soruları. Bunu, “ailen ne diyor?” ve “bu kadar parayı nereden buluyorsun?” izliyor. Hele de couchsurfing’çi olduğum öğrenilince sorular ikiye katlanıyor: “Nasıl güveniyorsun tanımadığın adamlara??!”, “annen-baban biliyor mu??”, “ya başına bir iş gelirse?”. En başlarda sabırla cevapladıysam da artık insanların beni anlamasını istiyorum sanırım.

Bu süreçte ailemin desteği beni mutlu ediyor. Eskiden yurtdışına gittiğimde diken üstünde beni bekleyen annem, artık “anne, x ülkesine ucuz uçak bileti buldum, gelecek ay gidiyorum” dediğimde “haa, iyi” deyip başka konulardan bahsetmeye başlıyor:) Gerçi döndüğümde “anlat bakayım neler yaptın, neler gördün oralarda” demeyi ihmal etmiyor.

Şu yaşıma kadar sadece Avrupa’yı gezebildim. Artık tanıdığım, bildiğim Avrupa’yı gezmek cazip gelmiyor bana. En büyük hayalim: AFRİKA! İlk kez lisedeyken düştü bu ateş içime. Toto’nun Africa şarkısını dinliyordum. Bedenim ruhumu sıkıştırmaya başladı sanki, gitmeliyim bir an önce dedim içimden. Gitmeliyim, her bir karışını özümseyerek gezmeliyim, insanlarla “bir” olmalıyım, bir Afrikalı gibi hissetmeliyim, Afrika havasını solumalıyım. Lars von Trier demiş ya, “iyi bir film ayakkabının içinde kalmış bir taşa benzer” diye… İşte benim taşım da Afrika’dır. Nereyi gezersem gezeyim, Afrika “arkamdan ağlar”, beni bekler, bensiz eksiktir.

Bazı geceler sabaha kadar, Afrika’ya uçan havayolu şirketlerinin sitesinden bilet bakıyorum kendime, alacakmış gibi. Hayali bir rota çiziyorum, her seferinde de rotamı değiştiriyorum. Gün ağarırken bir gezi planı çıkarmış oluyorum kendime, zaferle gülümsüyorum, daha da sabırsızlanıyorum. Sanki sabah sırt çantamı hazırlayıp yola çıkacakmışım gibi! Uykum geliyor, bilgisayarı kapatıp yatıyorum. Hayallerime giden yolda hep aynı çamur birikintisinde saplanmışım gibi geliyor, bir ilerleme kaydedemiyorum.

Genç Gezginler Seyahat Bursu işte tam bu noktada kalbimin yeniden deliler gibi atmasını sağladı, içime enerji ve umut doldurdu.

Ben artık kendi Africa’mı söylemek istiyorum!

***

"Gezmeye para kalsın diye okuldan eve yürümek, günlerce makarna/yoğurt/ekmek üçlüsüyle beslenmek veya nadiren çalışan döküntü bir cep telefonuna sahip olmak zor gelmiyor. Aslında bir bakıma gurur duyuyorum bunlarla."

Zaman zaman sirkette dalga konusu olur benim emektar telefon; "ayip oluyo, su telefonu kullanmayin artik, bi musteri gorecek, rezil olacagiz". O telefonla gurur duydugumu soylerim de anlatamam.

Sevgili Irem, hedefini gerceklestirir ve Kara Kita'da kendi Africa'ni soyleyebilirsen, seninle birlikte ben de "zafer gözyaşları" akitacagim.

finalist # 3: fevzican

2011-06-04T12:28:00.000+03:00

Ben Kimim: Fevzican Abacıoğlu. 1988 doğumlu. İTÜ Maden Mühendisliği 4. sınıf öğrencisi.

Bu Bursu Neden Ben Almalıyım: Bu bursa başvuran herkes kadar gezmeye meraklıyım. Parasal konularda diğerlerinden daha büyük bir sıkıntı içerisinde olduğumu tahmin ediyorum (Bu konuda ek malumat isterseniz uzunca anlatabilirim. Şimdi vuruş hakkımı buraya harcamak istemiyorum). Bunun yanında okuyan herkesi benimle gezmediği için kıskançlıktan çatlatacak gezi yazısı çıkartacağıma söz veriyorum.

Bugüne Kadar Nereleri Gezdim: Tatil değil de seyahat olarak sayabileceklerim: Son üç yazdır sırasıyla Ege, Akdeniz ve Güneydoğu turu. Üç seyahatte de aracım otostop oldu.

Nereleri Gezmeyi Düşünüyorum: Kara yoluyla İran ve Pakistan’ı geçip Hindistan. Ardından Bhutan ve Myanmar.

Neden Bu Ülkeler: Hindistan’ı Salman Rushdie’den öğrenen ben yalnızca Hare Krishna’yı değil oranın sosyal hayatını da görmek için yanıp tutuşurum. Bhutan’daki dağlara dikilmiş mimarinin ve Myanmar’daki dazlak rahip adaylarının fotoğraflarını gördükçe gözlerimi alamam. Delirecek gibi olurum. İçimi bir tarifsiz bir kıskançlık kaplar. Bursunuzdan haberdar olduğumda aklımdan geçen tek coğrafya o yüzden Doğu oldu.

Yolda Olmak Benim İçin Ne Anlama Geliyor: Bazı sabahlar otobüs durağına doğru yürürken beynimi aradan çıkarttığımı, ayaklarımın kendi kendine yürüdüğünü fark ederim. Günlük hayat, iş/okul stresi, bir yerlere yetişme çabaları bizleri alışkanlıklardan ve güvenlikten kopamayan zavallılara dönüştürüyor. Yolda olmak, bizi alıklaştıran bu hayattan çıkmanın en keyifli yöntemi. Yoldayken etrafımdakileri görerek yürürüm, ayaklarımı yere basarım, yiyip içtiklerimin gerçek tadını alırım. Bunun yanında bütün dünyanın kendi fildişi kulemiz gibi olduğunu zannetmeye çok elverişliyiz. Gezmek, dünyada neler döndüğünü görmenin ve anlamanın en kolay olmasa da en direk yolu.

Parayı Nereye Harcayacağım: Minimum parayla gezmeye alışık bir insanım. Otostop çekmek, kendini eve davet ettirmek, çadırı kuracak düzgün bir yer bulmak konusunda kendimi deneyimli sayabilirim. Yurtdışına çıkma şansım olmadığı için bunları hep Türkiye’de yaptım ama diğer ülkelerde de elimden geleni yapacağım. Amacım tabii ki parayı maksimum süre içinde tüketmek olacak. 3 haftayı rahatlıkla aşacağımı düşünüyorum. Muhtemelen bursun büyük bir kısmı yola harcanacak. Karayolunu tercih edeceğim için o kadar da çok harcamam herhalde. En çok parayı sınır giriş çıkışları yiyecektir. Zafer Bozkaya’nın “Hindistan Gezi Rehberi” kitabı ile işi ucuza halletmenin yollarını araştırıyorum.

Gezi Yazım Hakkında: Bir blogum var. http://insanciklarkomedyasi.blogspot.com/. Uzun zamandır dokunmuyordum ama karşınıza güncelliğini yitirmiş bir blogla çıkmaktan korktum ve bu vesileyle tekrar yazmaya başladım. Bir+Bir, Express ve Bant dergilerinde yazı yazıyorum. Yazmaktan çok söyleşi yapıyorum. Gezi yazısı konusunda kendime güvenmemin asıl sebebi Orhan Kural’ın asistanlığı yapıyor olmam. Kendisinin yazılarını bilgisayarda ben dikte ediyorum. Her hafta elimden binlerce vuruş gezi yazısı geçiyor. Sürekli gezi yazıları yazıyor ya da güncelliyorum. Hayatımda hiç gezi yazısı yazmadığım halde bu konuda bir deneyimim var diyebilirim.

Sonuç Olarak: Bursu ben alırsam görmeyi gerçekten çok istediğim bir yere gideceğim ve bursu sonuna kadar hak eden bir seyahat çıkartacağım.

***

Eğer GGSB bir gezi yazısı yarışması olsaydı (sıklıkla sanıldığı gibi), açık söylüyorum Fevzican finalistlerimden biri olmazdı. Ama bu bir burs! Başvuru yazısı da sadece burs adaylarını tanımak için bir araç benim için. Fevzican'ın başvurusunda idafeler çok net (mühendis işi:), üslup fazla mesafeli ve biraz duygusuzdu.

O zaman niye mi Fevzican? 'Her hafta elinden binlerce vuruş gezi yazısı' geçen, bir nevi gezi yazısı emekçisi Fevzican'ın; henüz yurt dışı görmemiş oluşu içimi buruyor da, o yüzden! Blogundan, gmail'den onu usul usul takip ediyorum ve aslında başvuru yazısından daha iyisini yapabileceğini hissettim de, o yüzden! Belirlediği rotayi beğendim, yollardaki değisimini merak ettim de, o yüzden! Fevzican, en çok 'sezgilerime' istinaden huzurlarınızdadır:) Yolu açık olsun!

finalist # 2: gökhan & gökhan

2011-06-03T15:15:00.001+03:00

İsmim Gökhan Fırat. Trakya Üniversitesi Mütercim Tercümanlık (İngilizce) bölümü üçüncü sınıf öğrencisiyim. Ayrıca amatör tiyatrocu ve amatör fotoğrafçıyım. Görsel sanatlara yoğun bir şekilde ilgi duyuyorum. Edirne’de yönetmenliğini ve metin yazarlığını yaptığım amatör bir tiyatro grubumuz var. Şu ana kadar yazdığım oyunlar kendi grubumuz içerisinde oynandı ve birkaç şehirde turneye çıktı. Bir metin yazarı olarak görmek, hissetmek, tanımak her zaman malzeme sağlamıştır bana. Gezdiğim, gördüğüm yerler, tanıştığım insanlar hep zihnimde yeni oyunlara, yeni senaryolara gebe olmuştur. Bunların yanında ayrıca bisiklet sporuyla da ilgileniyorum. Edirne dümdüz bir şehir olduğu için kendi bisikletimle her yere (okula, çarşıya, pazara, eşe, dosta) bisikletimle gidiyorum. Bunun yanında üyesi olduğum bisiklet topluluklarıyla sürekli olarak uzak yerlere bisiklet turları yapıyoruz.

Arkadaşım ve adaşım Gökhan Doğru ile birlikte geçen sene Tren Tur Kartı alıp üç haftalık bir Türkiye turu yaptık. Bu seneki idealimiz ilk defa yurt dışına çıkmak. İkimiz de bursa başvuruyoruz. İkimizden birine çıkarsa yarı yarıya paylaşacağız. Arkadaşım Gökhan edebiyatla uğraşıyor, öyküler, şiirler yazıyor. Bu gezilerin bize sağladığı en önemli şey bizi beslemesi; yazmamızı ve üretmemizi sağlaması.

Şu an için çektiğim fotoğrafları yayınladığım bir blogum var (http://gokhanfirat.blogspot.com/). Amacım, görsel olarak yaptığım her şeyi burada yayınlamak. Gezdiğim her yerin resmini koymaya çalışıyorum ve temize geçmeyi bekleyen yolculuk notlarım var. Onları da en kısa sürede bloguma koyacağım.

Yollara Özlem

On bir yaşında bir çocuk…

Büyüyen ellerinde küçülen bir torba. Gelen geçen otobüslerde, giden gelen insanlara bir şeyler satmaya çalışıyor: Pişmaniye. ‘Alan da pişman, satan da pişman’ diyor insanlar hep.

İnsanlar Gebze terminaline sadece gitmek için gelirlerdi. İçlerinde kadınlar, erkekler, yaşlılar, çocuklar, her yaştan, her düşünceden, her ırktan, her inançtan ve en önemlisi Türkiye’nin her karışından insanlar taşıyan, mazotla çalışan dört tekerlekli köprüler…

İlk kez o otobüslerde âşık olmuştu, ilk ve son kez gördüğü yaşıtı kızlara. İlk kez o otobüslerde Kars peynirinin kokusunu almış, Hatay’a özgü kıyafetleri görmüş, tatile giden insanların nasıl giyindiklerine şahit olmuştu…

Orası Gebze Otobüs Terminali’ydi: Herkesin gitmek için geldiği yer… Orası Türkiye’nin kalbiydi onun için. Memleketine gitmek isteyen hemen hemen herkes onun gözetiminden geçmek zorundaydı. Onun o meraklı gözlerine takılmadan geçen kimse olmazdı.

Herkesin gitmek için geldiği yerde sabit durmak zordu. Tüm o otobüslere binip bir yerlere giden insanları görüp de yerinde durmak kolay değildi. O yaştaki bir çocuğun en büyük merakı olmuştu. ‘Nereye gidiyor bu insanlar’ ‘Gittikleri yerde ne yapacaklar’ ‘İzmir, Ankara, Erzurum, Hatay, Mersin, Denizli nasıl yerler?’ Hep bu sorularla dolu gözleri akşam kapağında ise beyninde cevaplanıyordu tüm bu sorular:

‘İzmir, çiçeklerle dolu, deniz kokan bir yerdir. Çünkü İzmir otobüslerindekilerin çoğu deniz kokuyordu.’

‘Ankara, insanlarla dolu siyaset kokan bir yerdir. Çünkü hep resmi kıyafetler giyen, ellerinde iş çantaları olan, asık suratlı, ciddi insanlar vardı Ankara otobüslerinde.’

‘Hatay’da güneş hep en tepede duruyor olmalıydı. Herkes esmerdi, hatta Arapça konuşuyorlardı.’

İşte hep o otobüslerde bir yere giden insan olmak istiyordu. Bir amacı olmak zorunda değildi, sadece bir yere gitmek istiyordu. Yıllarca baktığı o insanlar gibi olmak istiyordu.

Belki oradayken bir yerlere gidemedi o çocuk. Ama orası, o çocuk için özgürlüğün başladığı yer olmuştu adeta. Özgürlük, hareket etmek olmuştu onun için. Durduğu anda esir olacakmış gibi hissediyordu hep.

Her geçen yıl özlemi daha da artıyordu o dört tekerlekli taşıyıcılara karşı. 18 yaşında genç bir delikanlı olmuş, üniversiteyi başka bir şehirde kazanmış, herkesin gitmek için geldiği yere uğramış, kendi istediği bir yere hareket etmişti. Gitmek ne güzel şeymiş!

İşte o günden sonra, o çocuk hep gitti. Gebze’den banliyo trenine binip İstanbul’a gitti, o tarihi şehri adım adım, karış karış gezdi, köprülere çıkıp İstanbul’u kokladı gözleri kapalı. Vapura atlayıp Bursa’ya gitti, tophaneye çıkıp Bursa’yı gözlerinin altına aldı.

Ama o, daha uzaklara gitmek istiyordu. O otobüslerde gördüğü ve iki dakikalığına âşık olduğu kızları görmek, Kars peynirinin tadına bakmak, Hatay’ın insanlarıyla tanışmak, Erzurum’un soğuğunu hissetmek istiyordu.

Yıllarca rüyalarında gördüğü o suratları, kokusunu aldığı o şeyleri, resmini çizdiği o şehirleri görmek zamanı gelmişti artık. 2010 Ağustos’u artık özgürlüğe koşmanın zamanıydı. En yakın ark-adaşı, adaşı da onun gibi hayaller kuruyordu. Dört tekerlekli, kırk dört koltuklu insan taşıyıcısına atladığı gibi Hatay’a gitti.

Sadece otobüs değildi onun hayallerini süsleyen. İnsanları bir yerlere götüren her şeye karşı büyük bir özlem duyuyordu. Trene binmek gerekti. Trenle Adana, Antep, Mersin, Eskişehir, Ankara, Konya, İzmir, Denizli, Aydın’a gitti… Yetmiyordu, bir türlü doymuyordu. Tren nereye giderse oraya gitmek istiyordu. Ve o tren, o bilmem kaç tekerlekli, bilmem kaç koltuklu ray-üstü insan taşıyıcısı bir yere kadar gidiyordu hep.

Yetmiyordu. Daha uzağa gitmek gerekliydi. Dünyada daha fazla insan vardı konuşacak. Daha fazla koku vardı koklayacak. Artık rüyalarında farklı resimler çiziyor, farklı senaryolar yazıyordu. Hiç tanımadığı insanlar, İngilizce, Almanca, Fransızca konuşuyordu onunla. Artık uçmak da istiyordu. Göklerden aşağıya bakmak, inince yukarıya bakmayı arzuluyordu.

Tıpkı on bir yaşında, elinde bir torba ‘hayırlı yolcuklar abi’ diyen o çocuk gibiydi yine…

Yirmi iki yaşında bir çocuk… Büyümüş ellerinde bir kalem. Sizlere bir şeyler söylemeye çalışıyor: ‘Beni de alın, alan da veren de pişman olmayacak, söz veriyorum.’

İsmim Gökhan Doğru. 22 yaşındayım. Antakya doğumluyum. Boğaziçi Üniversitesi Çeviribilim bölümü dördüncü sınıf öğrencisiyim. Ayrıca Nazım Hikmet Akademisi Edebiyat Bölümü ikinci sınıf öğrencisiyim. Edebiyatla yoğun olarak ilgileniyorum. Okumayı ve yazmayı, gezip görmeyi, gördüklerimi yazmayı çok seviyorum. Bunların dışında dil ve felsefe ile ilgileniyorum, yüksek lisansta dil felsefesi üzerine çalışmayı planlıyorum; yine de bütün etkinliklerimi sadece odaya kapanmak yerine dışarıda dünyayı keşfederek geçiriyorum, böyle geçirmeye devam etmek istiyorum fırsatlar elverdikçe.

Şu an için dil felsefesi üzerine tartışmalar yürüttüğümüz bir blogum var (http://gokhanvsisa.blogspot.com/). Gelecekte bu blogda gezilerimdeki deneyimlerimi de aktarmayı çok istiyorum. Böyle güzel bir burs imkanı yarattığınız için sizlere çok teşekkür ediyorum gerçekten. Gezmek fikrini yeniden insanların zihinlerinin en üstlerine taşıdınız. Bu çok değerli bir katkı...

Yolların Çağrısına Kulak Vermek

“Gün doğmadan,
Deniz daha bembeyazken çıkacaksın yola.
Kürekleri tutmanın şehveti avuçlarında,
İçinde bir iş görmenin saadeti,
Gideceksin”

Durmak yoruyor insanı; arzularını köreltiyor, salonumuzda duran ölü biblolardan bir farkımız kalmıyor sonra... Yollar ise yeniliyor, arındırıyor, öğretiyor, zinde tutuyor... Gitmek gerekiyor. Dağlarsa dağlar, denizlerse denizler, medeniyetse medeniyet... “Hürriyete doğru” bir yolculuğa çıkmak, gezmek ve baktığını görmek gerekiyor.

“Gideceksin ırıpların çalkantısında.
Balıklar çıkacak yoluna, karşıcı;
Sevineceksin.”

Daha on yaşlarında küçük bir çocukken kardeşlerimi, arkadaşlarımı kandırır Antakya’yı çepeçevre saran dağlara çıkardık. En yükseğe ulaşmanın, ayaklarımızın altında uzanan koca şehri seyretmenin heyecanı ve coşkusu ile mutlu olurduk, her tırmanış ve seyir bir sonraki gezinin özlemini doğururdu içimizde, daha o an ve o saniyede. Hani “yollar çağırıyor” diye bir deyim vardır. Odanızda masanıza kurulmuş durgun durgun düşünürken kaynağını bilmediğiniz bir ses kalbinizi titreştirir ve dayanamaz olursunuz dört duvara. İlk önce odanızın kapısı, sonra evinizin, apartmanınızın kapısı bir bir açılır; sokaklar caddeler derken birden kendinizi sizin olan
yollarda bulursunuz, hiçbir yere ait değilsinizdir, keşfedeceğiniz koca bir dünya vardır. Yollar da cömerttir, zaten onların davetlilerisinizdir.

“Ağları silkeledikçe
Deniz gelecek eline pul pul;
Ruhları sustuğu vakit martıların,
Kayalıklardaki mezarlarında,”

İşte geçen yıl Ağustos ayının sonlarında yollara duyduğumuz özlemi yine yoğunlamasına yaşarken ilk büyük gezi projemize başladık en yakın arkadaşımla: Türkiye’de rayların uzandığı her yeri gezecektik. Sonra dünyaya sıra gelecekti. Önce benim memleketimi, Antakya’yı güzelce gezdik (gözümüz arkada kalmasın diye). Sonra Adana’ya geçip rayları takip ettik, trenin uzanamadığı yerlere otobüsle gittik. Üç haftalık harika bir deneyim yaşadık, son trenimiz Haydarpaşa’ya yanaşırken içimizdeki coşkuyla artık sonraki yolculuğumuzun planlarını yapıyorduk. Ne de olsa yolların kopardığı kıyametler nice deneyimlere ve güzelliklere gebeydi:

“Birden
Bir kıyamettir kopacak ufuklarda.
Denizkızları mı dersin, kuşlar mı dersin;
Bayramlar seyranlar mı dersin,
Şenlikler cümbüşler mi?
Gelin alayları, teller, duvaklar,
Donanmalar mı?”

Belki donanmalar değil ama bu yılki planımızda yeni şehirler, yeni yüzler, yeni dünyalar var. Nazım Hikmet’in izinden Prag, Da Vinci’nin izinden Roma, Gaudi’nin izinden Barselona, iki farklı yüzüyle Berlin, sürgün yazarların şehri Paris, kısacası koca Avrupa. Adaşım, arkadaşım ve yoldaşım Gökhan’la bu yaz özgün bir Avrupa turu yapmak istiyoruz raylar üstünde, Avrupa’nın dokusuna nüfuz ederek. Türkiye turunda doldurduğum üç not defterine, yeni on tanesini
daha eklemek istiyorum ben de. İkimiz de başvuracağız bursa, ikimizden birine çıkarsa yarı yarıya paylaşacağız, kalanı da kendimiz tamamlamaya çalışacağız.

Şimdiden duyuluyor yolların çağrısı kulaklarımda içimdeki, yollarda olmak arzusu kabarıyor kabarıyor, bir denize dönüşüyor, artık Orhan Veli’nin “Hürriyete Doğru” şiirinin izinden yollarla özlem gidermek ve hürriyete yönelmek vaktidir!

“Heeey
Ne duruyorsun be, at kendini denize:
Geride bekliyenin varmış, aldırma;
Görmüyor musun, Her yanda hürriyet;
Yelken ol, kürek ol, dümen ol, balık ol, su ol;
Git gidebildiğin yere...”

***

Ben ayrı ayrı bu gençleri beğendim. Bursu paylaşmayı planladıkları için, başvurularını birleştirmek yanlış olmaz diye düşündüm. Gezgin yazarlara 'yanık ayaklı' 2 Gökhan daha eklense fena mı olur hem? (Gökhanım bu göz kırpmalar boşuna diil, yine-yeni-yeniden gençlere bi el versen?:))

finalist # 1: beste

2011-06-02T20:52:00.002+03:00

Ben Beste. 1987 doğumluyum. İzmir Devlet Konservatuvarı piyano bölümünde okurken Fazıl Say’ın yaptığı Türkiye çapında bir seçmeyle Ankara’da eğitimime devam etme olanağım oldu. Kendisi bize 2 yıl eğitim verdikten sonra bizi yurt dışındaki merkez Müzik Yüksek Okulları’na yolladı. Ben de bu nedenle burslu olarak 4 yıldır Stuttgart Musikhochschule’de piyano ve kompozisyon eğitimime devam ediyorum. Şimdiye kadar bir çok yarışma kazandım ve bir çok konser verdim.

Yollara Özlem

Hayatım müzikle geçti. Şansımın da yaver gitmesiyle maddi ve manevi destek alarak Almanya’ya kadar geldim. Fakat 4 yıldır yaşadığım şehirde hiç görmediğim bilmediğim yerlerin olduğunu arkadaşım Ceren beni ziyarete geldiğinde anladım. Gezginler sanıyorum içgüdüsel biliyorlar nereye gidilecegini. Hiç bilmediğim bir gözle gördüm yaşadığım yeri ve sevmeye başladım.

Biz müzisyenler yıllarca müziğin içinde; küçük bir dünyada büyük şeyler arıyoruz. Kendimizi dört duvar içinde kapatıp tatil bilmeden emek veriyoruz. Sonra bir yerde o duvarlar üzerimize gelmeye başlıyor. Arayışa geçiyoruz. Herkes başka bir şey buluyor. Bazıları aşık oluyorlar, bazıları şehir değiştiriyor. Aslında aranan bir yenilik, varoluşunun bir anlamı olması insanin... Ben de o noktada anladim ki gezmek istiyorum. İnsanlari bilmeden insanlar için nasıl müzik yapılabilir?

Arkadaşım Ceren fotoğrafçılık yapıyor, köy köy geziyor. İnsanlarla inanilmaz bir samimiyet. Dünyanin her yeri iyilik saciyor ona sorsak. Para pul umurunda degil. Mutluluğu içtenlikte ve paylaşmakta bulmuş. Bu yaz 4 haftalığına Balkanlar ve Türkiye’de tekrar tur yapacak. Çok isterim ki onunla gezebileyim. Onun kamerası gibi ben de ses kayıt cihazimi yanima alip her türlü müzigi kaydedeyim. Gezginlerin bulduğu iyi tarafı görebileyim ve müziğime bunu, eğer şanslıysam, yansıtabileyim.

Eğer ki bu yaz Ceren’le bu turu yapabilirsem, benim o dört duvar arasında özlemini ve eksikliğini hep hissettigim insanları, yaşamları ve o yaşamlara ait sesleri, müzikleri yaşama imkanım olacak.

Benim yollara olan özlemim, yaşama ve iyiye olan özlemimdir.

***

Geçen yılın deneyiminden tartışma yaratacağını sandığım bir aday Beste (yurt dışında yaşıyor, kabuğunu çoktan kırmış, genç yaşında çeşitli başarılara imza atmış, istikbali parlak vs). Açıkçası Beste ile ilgili ben hiç tereddüt etmedim. Yazısının final cümlesi "Benim yollara olan özlemim, yaşama ve iyiye olan özlemimdir" beni kalbimden vurdu! Ayrıca Beste'nin geldiği toprakları ve insanı tanıma isteğini, müziğinin de yollarda zenginleşme ihtimalini ben çok sevdim.

Her renkten adayımız olacak, merak etmeyin:)

ggsb'11 başvuru değerlendirmeleri başlıyor

2011-06-02T16:01:00.005+03:00

Genç Gezginler Seyahat Bursu'11 için başvuru süreci bitti (Yine bana haram geceler...). Finalistleri bugün-yarın duyurmaya başlayacağım. Bekleyin!

seyahat etmek için 10 harika bahane (6)

2011-05-25T20:27:00.003+03:00

Bilmem hatırlar mısınız, geçen yıl başladığım bir yazı dizisi vardı: "Neden Seyahat Etmeli?". Sebeplere kaldığımız yerden devam etmek için güzel bir zaman.

Genç Gezginler Seyahat Bursu'11 başvuruları için kaldı 7 gün!

Son birkaç yıldır seyahatlerimdeki yol arkadaşlarımdan biri, Türkiye'nin en değerli psikiyatri hocalarından biri, Olcay Bey. Benim gibi 'insanı anlama' konusunda doymaz bir iştah ve ihtiyaçla dolu bir kişi için, onunla seyahatin güzelliklerini siz şimdi hayal edin.

İlk ondan duydum ben Maslow'un insanları 'akıl hastası', 'normal' ve 'sağlıklı' olarak ayırdığını...

'Normal' insanlar (elbetteki toplumun çoğunluğunu oluşturuyorlar); toplumsal deneyime ikna olmuş, toplum norm ve davranışlarını kabullenmiş, hayatlarını mecbur kalmadıkça güvenli sularda geçirmeyi tercih edenler. Toplumsal stabilitenin sağlanması belki de bu grubun çoğunluğu oluşturması sayesindedir.

'Sağlıklı' olan grup ise; kendi gerçeğiyle yüzleşmiş, seçmek istediği yol riskler içerse bile o yoldan gidebilecek, o yolun sorumluluğunu alabilecek kişilerden oluşuyor. Dünyada bir şey değişiyorsa, bu sağlıklı azınlık nedeniyle değişiyor. Toplumsal deneyimler ise bu insanların deneysel girişimleriyle zenginleşiyor.

Ergenlikle mücadele ettiğim onlu yaşlarımı sürekli dalgalanarak ve 'bende mental bir sorun mu var?' endişeleriyle geçirdim. Yirmili yaşlarımı topluma fazla gelebilecek reaktif/deneysel davranışlar ve arayışlar ile... Mücadeleden yoruldum, örselendim ve sonunda bu dönemi 'Normal olmam lazım!' kararına bağlayarak bitirdim. Allah biliyor, normal olmayı denediğimi:) Otuzlu yaşlarım, Zanzibarlılar'ın deyişiyle 'Hakuna Matata!' dönemidir; normallikten bayıldığım, kendimi yollara vurduğum ve sonunda durulduğum...

Maslow'un tanımını duyduğumda acayip sevinmiştim; çünkü hayatımda ilk defa beğendiğim bir sınıfa koyabilecektim kendimi: "Sağlıklı"! :)

Gezgin her geçtiği coğrafyada 'normal'in ayrı bir tanımı olduğunu öğrenir. Her ülkenin ayrı bir iklimi, her halkın kendine has değerleri ve kişilik yapısı olduğunu keşfeder. Her ceketin, her insana uymayacağını görür. Kendini tanır, ihtiyaçlarıyla yüzleşir. Yaşamın kendisine sunduklarının suçunu, yaşama atmaz gezgin. İhtiyaçları karşılamak için yaşam becerileri geliştirmek zorunda olduğunu farkeder. Kendi yolunu yaratır, o yolda dimdik durmanın zevkine varır. Seçtiği yolu, ödeyeceği bedellerin bilinciyle yürür. Yolun sonunda ulaştığı şeyi kucaklar gezgin. Spor, doğru beslenme, düzenli hayat vs beden sağlığını korur belki ama yolculuk süreci, bundan daha fazlasını sunar yolcuya.

Sağlıklı yaşam uzman reçetelerine girme önerisiyle, iddiamı özetliyorum:)
Seyahat, insanı sağlığına kavuşturur!

bir okur yorumu

2011-05-17T15:06:00.001+03:00

Bugün Genç Gezginler Seyahat Bursu-2011 başlıklı yazımın altına Kaan Alpugat isimli bir okur aşağıdaki yorum bırakmış. Yorumun arada kaynamasını istemedim. Çünkü dikkate değer buluyor ve bir yanıtı hak ettiğini düşünüyorum. Ama çok yoğun bir iş gününün ortasındayım ve gece seyahate çıkıyorum. Şimdilik yorumu gündeme taşımakla yetineyim.

" iyi niyetli bir yaklaşım olsa da, topu topu 3-5, yani toplasan 2000-3000 euro
tutarında kaynağın toplanmasını bu kadar büyütmenin anlamını çözemedim. bir de hürriyet seyahat sponsormuş, vay anasını sayın seyirciler."
kaan alpagut

seyahat bursu süreci nasıl gidiyor?

2011-05-09T19:30:00.005+03:00

Genç Gezginler Seyahat Bursu'na, bu yıl da, Hürriyet Seyahat (Serhan Yediğ'in emekleri ödenmez!) ve gezgin dostlardan destekler gelmeye başladı!

Yine bir öğrenciye burs verme düşüncesiyle yola çıkmıştım; daha duyuruyu bile yapmadan Timur Bey ve Aylak İlsu, duyuruyu yapar yapmaz da Arzu Ortaç, GGSB-2010'un finalistlerinden (hala öğrenci olan) Mustafa Özdemir ve taze mezun Dilan İkizoğlu 'biz de varız' diye mesaj attılar. Sonra, Hürriyet Seyahat'ten güzel haber geldi. Aynen geçen yıl olduğu gibi bir genç gezgine de onlar burs verecekti!

Böylece, sanki 3 öğrencilik kaynağa şimdiden ulaştık gibi:)

Ümit Orhan, Özgün Uçar, Uğurcan, Övgü Yağız, ekşi sözlük yazarları... Yolcunun özlemini anlayan ve doğru kulaklara GGSB'yi fısıldayan dostlardan bazılarıydı.

Destekçi sayısı günden güne artarken, bursa başvuran aday sayısı henüz parmakla sayılacak seviyede! Ya gençler başvuru için son geceyi bekliyor, ya bahar çarptı- gençlik sevgili derdine düştü, ya da bu ülkenin artık seyahat bursuna ihtiyacı kalmadı. Öyleyse seneye burs vermeyiz, paraları çatır çatır kendimiz yeriz. Sanki bize gidecek yol yok:)

1996 atlanta olimpiyatları, tarihimde altın bir sayfa

2011-05-06T22:22:00.002+03:00

Yurt dışına ikinci çıkışım, bu sefer 1996 yazında, yine ABD’ye oldu. Babamı ‘İngilizcemi geliştiricem’ diyerek kandırmayı başardım; yanımda 500$, Georgia Tech’te okuyan arkadaşım Eda’da kalmak üzere düştüm Atlanta yollarına...

Bu macera ilkinden çok farklıydı; pasaport kontrolünden ilk kez tek başıma geçecek, havaalanlarında ilk kez tek başıma aktarmalar yapacak, ilk kez memleketin denizi dışında bir suya (bkn yukarıdaki fotoğraf; Florida, Meksika Körfezi) ayağımı sokacak, ilk kez arkadaşlarım ile North Carolina ormanlarında çadır kuracak (“Mayday, mayday. Kamyonetimiz batağa saplandı”. Selim’in kulakları çınlasın!), ilk kez bir Amerikan kasabasında otostop çekmek zorunda kalacak, ilk kez tek başıma Greyhound otobüsleri ile ülkeyi bir boydan bir boya geçecek (‘bekle Eylo, geliyorum’), ilk kez tanımadığım bir insanın evinde konaklayacak (CouchSurfing o vakitler yoktu belki ama öğrenci gezginin halinden anlayan Bostonlu Oben’ler vardı), ilk kez buram buram sıla hasreti çekecek (Atlanta, Buckhead’de Eda’yla az mı bağır çağır söyledik: ‘Zalliim, senin Allah’ın yok mu?’ Neden memleketin arabesk şarkıları memleket hasretine iyi gelir?) ve ilk kez Özlem’i masaya yatıracaktım. Kimdim ben? Sınırlarım, hayallerim, değerlerim, anlam yüklediklerim, olmazsa olmaz dediklerim neydi?

Hayatımın dönüm noktalarından biri olması dışında, o Amerika seyahati, ömrüm boyunca unutmayacağım bir deneyimi daha yaşamama vesile oldu: 1996 Atlanta Olimpiyatları!

Bu gözler Cep Herkülü Naim’in altın madalyayı silkmesini, koparmasını izledi. Bu kollar boynuna sarıldı. Bu dudaklar yanacıklarından öptü (Affetmem!:P).

Naim Süleymanoğlu, Halil Mutlu, Hamza Yerlikaya, Mahmut Demir... Atlanta Olimpiyatları’nda altın madalya kazanan sporcularımız oldular. Başarılarını; 2004 Olimpiyat Oyunları’na aday şehirlerden olan İstanbul’un lobicilik faaliyetlerini yürütmek üzere kurulan Türk Evi’nde düzenlenen bir resepsiyonla, -sporcular, ulusal/yabancı basın, Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi Bşk. Togay Bayatlı, diğer komite çalışanları, Türk vatandaşlar - hep birlikte kutladık. Tarihi bir olaya tanıklık ediyordum ben!

Dünya televizyonlarına röportajlar verdik (Tokyo’da yaşayan bir arkadaşım beni Japon kanalında izlemiş valla:)). Türk holigonu gibi göründüğümüz fotoğraflar Business Week Dergisi’nde, Hürriyet’te yayınlandı (Ay-yıldıza boyalı yüzümü gören BÜ’deki solcu arkadaşların bir kısmı, yurda döndüğümde beni faşist olmakla suçlamıştı. Çin’i mi desteklemem münasipti, hala anlamam:)).

Aynı resepsiyonda, dönemin Uluslararası Olimpiyat Komitesi Başkanı Juan Antonio Samaranch da davetlilerden biriydi. Dilim döndüğünce ve aklım yettiğince, neden 2004 Olimpiyatları’nın İstanbul’da düzenlenmesi gerektiğini anlattım. "Let's meet where the continents meet" filan dedim... Sonucu biliyoruz:) Memlekete borcum olsun! (Şu hayattan göçmeden gerçekleşmesini düşlediğim şeylerden biri, hala, Türkiye’nin bir olimpiyat oyunlarına ev sahipliği yapmasıdır. Böylesi bir olaya katkı sağlamam mümkün mü, elbette henüz hiç fikrim yok. Ama para kazanma derdim azaldığında, kendimi bu ülke için doğruluğuna inandığım projelere adamak istiyorum. Kısaca, hayallerim büyük:))

Her insanın hayatında rüzgarı arkasına aldığı dönemler vardır.

Naim kürsüde altın madalyasını gözlerimize bakıp öperken mi rüzgarı ardıma aldım?

Gidiş-dönüş toplam 48 saat süren Greyhound yolculuğundan sağ salim çıktığımda mı?

Au Bon Pain Cafe'de Harvard öğrencilerini masama davet edecek özgüveni bulduğumda mı?

Sokakta tanıştığım şairlerin davetiyle katıldığım şiir gecesinde, barı doldurmuş Amerikalılara ezberimden Türkçe şiirler okuduğumda mı?

1996 senesi... Amerika Birleşik Devletleri'nin Georgia, Florida, Güney ve Kuzey Carolina, New York, Massachusetts gibi eyaletlerinden geçtiğim 3 aylık bir macera...

Kesinlikle kişisel tarihimde kayda değer bir sayfa idi.

amsterdam'da bir bot ev!

2011-05-06T01:35:00.001+03:00

Alt tarafı bir bot ev, ne kadar heyecan verici olabilir ki? Cevap veriyorum, oldukça!! Nedense kanal üstündeki bir bot evde 4-5 gün yaşama fikri, beni şu an çok motive ediyor. Bot ev, bot ev, bot ev!! Söylerken bile mutlu oluyorum:)

Bayram tatilini fırsat bilip, 14 yıl sonra Amsterdam'a yeniden gidiyorum. Kanada'dan Alex ve Almanya'dan Rifi ile büyük bir buluşma gerçekleşecek. Bot evimiz batmaz, birimiz kanala uçmazsak, size canlı canlı ileteceğim maceraları...

madison

2011-05-04T19:30:00.002+03:00

Ayak bastığım ilk yabancı toprak Amerika Birleşik Devletleri'nin New York şehrinde yer alan, JFK Havaalanı oldu (Sene 1994). Uçaktan inince tuvalete gittiğimi, tuvaletteki sifonu bir türlü bulamadığımı ve utanarak dışarı çıktığımı, sonra el yıkamak için lavaboya gittiğimi, bu sefer de bir türlü musluğu çalıştırmayı başaramadığımı hatırlıyorum.

O yıllarda Türkiye'de sensörlü (yoksa fotosel mi deniyordu bunlara?) tuvaletler/musluklar yoktu, vardıysa da benim içinde bulunduğum sosyal sınıfa henüz inmemişti (yurdumdaki tek alışveriş merkezinin Galleria olduğu vakitlerden bahsediyorum). Ne zaman ki yanıma bir insan geldi, elini musluğa uzattı, mucize gibi bulduğum bir an yaşandı: Su aktı!

Wisconsin eyaletinin başkenti olan sevimli bir üniversite şehrinde (Madison) yaz boyunca kalacaktık. Babam üniversitede bir araştırma görevi ayarlamıştı. Benzer şekilde yaz için yurt dışına araştırmaya giden Amerikalı profesörün evini kiralamıştık.

Kendimizi bahçesine çiçekler dikilmiş, sokağında çocukların paten kaydığı, sakin bir Amerikan mahallesinde yaşarken bulduk. Mütevazi, güler yüzlü, hayat kavgası bizimkinden bambaşka, gezegenin kalanı üzerine en ufak fikri ve ilgisi olmayan insanların arasındaydık.

Hayatın ritmi, akışı ve oyuncuları değişikti. Wisconsin Üniversitesi öğrencileri gündüzleri gölde yelken kullanıyor, Cuma akşamları kampüste partiler, konserler oluyordu. Çarşamba günleri içinde 90 yaşında insanların olduğu bir bando sokak sokak dolaşıyor, mahalleye bir hareket yaşatıyordu. O yaştaki insanların yaşamın içine karıştığını, ben ilk kez Madison'da gördüm.

Yan komşumuz bana bir bisiklet, henüz ilkokulda okuyan kardeşime de bir paten vermişti. Bir koca yazı, iki kardeş, gündüzleri teker üstünde bilmediğimiz bir şehri keşfederek, geceleri film izleyip, pizza yiyerek geçirdik.

Durgun, dingin, kendi halinde bir hayattı. Nedense bugün Madison'u özledim.

gezegenin dört yanında!

2011-05-04T01:40:00.002+03:00

Seyahat bursunun hayatıma bunca güzel genç katacağını hiç hesaplamamıştım. Dünyanın dört köşesine, Pansiyon'u taşımalarını da ummamıştım. Sayelerinde totomu kaldırmadan, dünyayı dolaşıyorum:)

Güney Amerika'da maceradan maceraya koşan 'Kıyısız' Feyyaz, Bolivya'dan selamlıyor bizi.

Benim de seyahat perhizimin bitmesi uygundur artık. Yollar bana, ben yollara hasret... Olmuyor böyle.

genç gezginler seyahat bursu'11

2011-04-22T23:59:00.010+03:00

"Kaç dolanışta ulaşır sarmaşık çiçek açacağı yere?" (O. Aruoba)

Genç Gezginler Seyahat Bursu fikri nasıl doğdu, amacı neydi, nasıl yayıldı, kaç kişi başvurdu, hangi yazılarla başvurdu, projeye kimler destek oldu, ilk yılın bursunu kimler kazandı, bursu alan gençler yollarda neler yaşadı, GGSB hangi projelere fikir analığı yaptı vb soruların yanıtları blogda bir yerlerde mevcut. Tekrar yazmayacağım:)

Bilmeniz gereken; evet ciddiyim, ciddiyiz!!!
Seyahat Bursu diye bir şey var ve geçen yıl birkaç öğrenci bu burstan faydalandı.

Duyuru için çok geç kaldığımın, yaz tatiline sadece 2 ay kaldığının farkındayım:( Başvuru koşullarına uyan tüm genç gezginlere lütfen GGSB'den bahsedin!

Seyahat bursuna kimler başvurabilir?
18-24 yaş arasında, yollarda olmaya ihtiyaç duyan, blog yazarı, tüm üniversite öğrencileri bursa başvurabilir. Üniversiteyi kazanacağıma inanıyorum diyen Liseliler, kasmayın:) Geçen sene az üzülmedik beraber.

Nasıl başvurabilir?
Kısa bir özgeçmiş ve "Yollara Özlem" konulu bir yazıyla, 1 Haziran 2011 tarihine kadar, seyahatbursu@gmail.com adresine başvurabilir.

Özgeçmişte; isim + üniversite/bölüm/sınıf + adres/telefon/e-mail + blog /(varsa) twitter adresi + 1 fotoğraf mutlaka yer almalı! Başvuru yazısı; boşluksuz 2500 karakteri geçmemeli!

Bana acıyın, Türkçe dil bilgisi kurallarına dikkat edin ve tüm bilgileri tek bir word dosyasına yerleştirin, 3 ayrı mesajda, parça parça göndermeyin! Bana acımayana, bu sene ben de acımayacağım:)

Burs kapsamı ne olacak?
Temel seyahat ihtiyaçlarını karşılayacak kadar maddi destek (Adını koyalım hadi: 600 Euro).

Bu sefer yön, ulaşım yolu baştan serbest! Dilerseniz interrail bileti alın. Dilerseniz otobüse, uçağa binin. İsterseniz yüzün, yürüyün, pedal çevirin, kürek veya otostop çekin. Yeter ki gezin (min 3 hafta), durmayın sabit bir noktada.

Burs kaç öğrenciye verilecek?
İşte bu benim de en çok merak ettiğim konu. Geçen sene ben 1 öğrenciye burs veriyorum diyerek yola çıkmıştım; projeye inanan gönlü zengin gezginlerin katkılarıyla bu sayı arttı. Şimdilik sadece 1.5 öğrenci için söz verebilirim:)

Bursun karşılığı olarak Genç Gezgin'den ne beklenecek?
Ülkemizde gezgin kültürünün özendirilmesi ve yaygınlaştırması adına, seyahat anılarını bir blogda yazması. Facebook, twitter vb mecralarda da varlık gösterse şahane olur.

Bursiyer nasıl belirlenecek?
Burs adaylarının başvurularını önce ben değerlendirecek ve finalistleri belirleyeceğim (finalist sayısı başvuru sayısına bağlı). Aynen geçen yılki gibi, bursiyer/ler jüri oylarıyla belirlenecek. Haziran ortasında bursu almayan hak kazanan öğrenciler açıklanacak.

'Kaç dolanışta ulaşır sarmaşık çiçek açacağı yere' bilmiyorum ama
çiçek açmadan bu dünyadan göçmek trajedinin kralı bana göre.

Bu dünyaya ölmeye değil, olmaya geldik.

Haydi gençler, dolanışa !!

Heykel, Salvador Dali'den The Birth of The New Man

neden seyahat?

2011-04-21T19:59:00.002+03:00

Genç Gezginler Seyahat Bursu'10 başvuru yazılarından...

"Sizce de küçükken kandırmıyorlar mı kız çocuklarını prenses olduklarına inandırarak, oysa masalını kendi yaratır insan; benim de kendi masalımı aramam, yaratmam gerek dünyayı özümseyip..." (Güneş)

"Yukarıdan insanlara baktım, 'duruyorlardı'... Ben de seçimimi o akşam yapıp, 'yaşamaya' karar verdim." (Feyyaz)

"Charles Darvin 'Hayatta kalan, türlerin en güçlüsü değildir, en zekisi de değildir. Hayatta kalan değişime en çok ayak uydurabilendir' demişti. Dünya hızla değişiyor. Değişen bu dünyada değişime ayak uyduran hayatta kalacaksa, kimse bunu oturduğu yerden yapamaz. Kendimi değişikliklere açarak hayatta kalma şansımı artırmak ve kazandığım deneyimle başkalarının yaşama tutunmalarına yardımcı olmak istiyorum." (M. Zeynep)

"Giderim sadece bu yüzden, gittiğim yerin insanını, sokağını, sokak köpeğini de benimmiş gibi seveyim, önemseyeyim ya da benim olmayanları da sevmeyi öğreneyim diye. Sonra da koruyayım artık bana uzak sokakları da!" (Selen)

"Bu dünyada benden başka, arkadaşlarımdan başka, tüm tanıdıklarımdan ve gördüklerimden de başka insanların yaşadığının farkındayım. Yaşam denilen şeyin kendi nefes alış verişimden öte, milyonlarca insanla beraber meydana getirdiğim bir döngü olduğunu biliyorum. Dişlerimi fırçalarken kapattığım suyu, her yıl mart ayında diktiğim ağacın oksijenini, ‘gereksiz yere yanıyor’ diye söndürdüğüm elektrikle koruduğum dünyayı kimlerle paylaşıyorum görmek istiyorum." (Semih)

"Yeni sorular için hep yeni mekânlara ihtiyaç duydum yaşamımda… Kahkaha, neşe, hayat üstüne düşünme, hayatı üstüne düşürme, hüzün, hazin ve aylaklık… Çok derin bir anlam aramıyorum ama merak ediyorum: Bize insanlık hakkında anlatılanlar doğru muydu diye." (Dilan)

"En az 10 dilde merhaba diyebilmenin, en az 10 dilde dolu dolu gülebilmenin, paylaşabilmenin, en az 10 dilde şaşmanın, bilmeden koşmanın, kaybolmanın, en az 10 dilde sevebilmenin, hayal edebilmenin zamanıdır şimdi. Yollara düşmenin zamanıdır şimdi…" (Özgün)

"Şimdi bize fazla olmayan bir şeyi istiyoruz. Hakettiğimizden fazla olmayan, sabahtan akşama kadar kaybolmayı istiyoruz. İlk kez geçeceğimiz yolların şarkısını söylercesine hasretindeyiz. Hasretindeyiz, çünkü yorulduk. Yorulduk kaybolmamış gibi yürüdüğümüz yollardan, evlerden, işlerden, okullardan... Onların yabancılığından yorulduk. Başka gibi yaşanan aynılardan, bize, insana içkin olmayan kaygılardan, duygulardan, yalancılıklardan yorulduk. Nefes almak istiyoruz." (Murtaza)

"Araştırmaya, öğrenmeye son derece aç olan beynim bu defa görerek, dokunarak, tadarak, koklayarak ve duyarak öğrenmek istiyor. Gideceğim yerlerde, gezeceğim sokaklarda bırakacağım ayak izleri, benden ve bizden izler bırakabileceğim ruhlar..." (Hande)

"Bilmedik sokaklarda ilk kez gördüğüm evlerin pencerelerinde kim bilir ne hikayeler, ne fotoğraf kareleri, ne insanlık halleri özellikle beni bekliyor. Yani mutlaka herkesi bekleyen hikayeler var ama bir de “özellikle” beni bekleyen hikayeler vardır ve ben onlara ulaşmanın heyecanındayım. Hayata geç kalmak istemiyorum!" (Birge)

"Çünkü ben dünyaya neden geldiğimi anlamak için uğraşıyorum. Çünkü ben her insanın dünyaya bir geliş sebebi olduğuna inanıyorum. Önemli olan insanın bu varlık sebebini bulması ve dünyayı, iyiye ve güzele dönüştürmek için kendi küçük devrimlerini yapabilmesi, en azından bunun için elinden geleni yapmaya çalışması." (Pelin)

****

Bir yerlerde hala seyahati düşleyen, yollarda olmaya ihtiyaç duyan gençler var değil mi?

O gençler hemen başlasın düşünmeye; "Yollara Özlem" en iyi nasıl anlatılır diye.

Genç Gezginler Seyahat Bursu 2011 başvuru koşulları, yarın Pansiyon'da!

world travel channel

2011-03-09T21:33:00.003+02:00

Turkiye'de artik seyahat/turizm temali yeni bir TV kanali var: World Travel Channel.

Sadece Turkiye degil, dunyada da bir ilk olan, ilginc bir yayin agi diyebiliriz WTC icin.

WTC'nin bir de blogu var. Hatta ben artik o blogun yazarlarindan biriyim!

"Yazar Hakkinda" bolumu icin kisa bir metin gondermem istendiginde kendimi nasil anlatayim bilemedim:) Sonunda su aciklama cikti elimden.

"Kim olduğumuz, geçmişte nerede olduğumuz ile ilgilidir."

Elazığ’da doğdu, 'dünyanın en bipolar şehri' İstanbul’da yaşadı, şimdilik beş kıtada 50 civarında ülkenin yüzlerce şehrinden geçti.

Almanlara göre cahil ve disiplinsiz, Ürdünlülere göre entelektüel ve tertiplidir. Ortalama yaşın 15 olduğu Yemen'de yaşlı, Japonya'da ileri evre bir genç olarak kabul edilebilir. Norveç standartlarında fakir, Ekvadorlulara göre zengin bir hayat sürer. İran'da şiir yazdıracak kadar güzel ve çekici, Ukrayna'da kısa, şişman ve çirkin bulunabilir. Türkiye'de ise; Boğaziçi Ün. mezunu, ajans sahibi, bekar ve çocuksuz, gezgin, Özlem-Pansiyon isimli blogun sahibesi olarak bahsedilebilir kendisinden, yer yer...

Çoğu dünyalı gibi, karşısındakinin algısı (ve önyargısı) kadardır Özlem Yücel. Olduklarından ve sandıklarından sıkıldıkça, kendi gerçeğini yaratmak için yeniden yollara düşer.

Bir medya sirketinin kurumsal blogunda yazmak benim icin de yeni bir deneyim olacaga benzer.

WTC'de yayinlanan ilk yazimi okumak isterseniz, basliga bi tik lutfen!!

Hayatınız film olsa, kimse izler miydi?

iste oyle bir sey

2011-03-07T01:08:00.003+02:00

Patagonya'nin kucuk bir kasabasinin otobus gari. Otogarin tek yolcusu, aylar suren seyahati birkac hafta icinde bitecek olan gezgin kiz. Bavulu onunde acik.

Artik isime yaramayacak esyalari ayirmam, yukleri azaltmam lazim:( Ahh benim Ispanyolca kitabim, Ispanyolca ders notlarim... Sayenizde 5 ay bu kitada ac kalmadan yasadim. Altini cizdigim her satirin bir hikayesi, ogrenmeye calistigim her kelimenin bir hatirasi var. Ben sizi ne yapayim?

Bu yukler ki aslinda gezgin kizin en degerli anlarinin kaniti.

Arkada birakmali mi, birakmamali mi?

Bu soruyu tartarken kiz icinde; gara sirtcantali, karmakarisik sacli, sarisin bir genc geldi. Muhabbet aniden, dusunulmeden, kendiliginden basladi ve ilerledi.

"Heyy" diye seslendi kiz, Avrupali bir gezgin sandigi gence: "Ispanyolca kitaplarimi ve notlarimi ister misin?"

Karisik sacli oglan ve acik bavullu kiz, baktilar birbirlerine sessizce, 3-5 saniye. Oglan "ben Arjantinliyim, Ispanyolca biliyorum" dedi.

Gulduler birbirlerine.

Iki ayri yonden gelen, iki ayri yone giden, oncesi ve sonrasi olmayan, ortak kelimeleri pek az iki gezgindik. Ben diyeyim 30, siz diyin 40 dakika muhabbet ettik. Insan hayatinin yuzde kacina denk gelir bu dakikalar? Kac kelime sigar bir 30 dakikaya?

Oglan satranc turnuvalari icin 2 kez Istanbul'a gelmisti. Kiz oglanin memleketini otobusle boydan boya gecmisti. Tanistilar, sakalastilar, gulustuler, anlastilar.

Iki insanin anlasmasi icin ortak kac kelime bilmeleri gerekir? Kac kelimeden sonra ruh ruha, gonul gonule deger? Kac kelime ile duygusal bag kurulur, insan insani sever?

O otuz dakikada ruh ruha degdi, insan insani sevdi. Otobus saatleri gelince kirk yillik dost gibi sarilarak, birbirleri icin en iyiyi dileyerek vedalastilar. Hatiralari korumak icin cisme ihtiyaci olmadigini sezdi, yuklerini Patagonya'nin issiz otogarindaki banka birakti kiz.

O gun bugundur, ne zaman karmakarisik sari saclari yuzunu cevreleyen bir insana denk gelsem ya da satranctan bahsedilse yanimda ya da bag kurdugum esyalari terk etme kararsizligina dussem ya da issiz ve sessiz bir yerde iki kelam edesim gelse... illa ki -adini hic bilmedigim icin kendisine Lowell adini yakistirdigim- hayatimin bir 30 dakikasinda benim en iyi arkadasim olmus, uzaklardaki o guzel insan gelir aklima... Evrene bir selam gonderirim.

belcikali ressam magritte'den "collective invention"

2011-02-26T01:15:00.003+02:00

Renklerde kayboldugumuz, bakmalara doyamadigimiz tablolar vardir hani... Rene Magritte o resimlerin ressami degil!!

Ama onun resimlerinin, 'bu adam ne demeye calismis yahu' derken, sizi bir yolculuga cikaracagi kesin. Aslinda bu 'bir yere varilamayan' yolculuklardan olacak. O yuzden de aklima 'gercek yolculuk, sadece yolculuk icin yapilir' sozunu getiyor eserleri. (Kendisi oyle anilmak istemese de, surrealizm-gercekustuculuk- akiminin onculerinden kabul edilen) Magritte'ye bosuna 'resim yapan filozof' dememisler. Sorudan soruya kosturuyor insani.

Magritte'nin kafamda bir sey cagristiran nadir tablolarindan biri: L'Invention Collective (Kollektif Bulus).

Cagrisim dediysem, cool bir sey degil maalesef:) Nasrettin Hoca'nin 'Kazan' fikrasi. "Kazanin dogurduguna inaniyorsun da, oldugune niye inanmiyorsun?"

'Kollektif Bulus' ismi uzerine guzel kafanizi hiicc yormayin. Eserlerine isim bulmak icin bol mesai harcayan Magritte'in belli ki motivasyonu, en alakasizini koyarak 'akil' yolunu tamamen baltalamakmis:)

"Resimlerimi bilinçli ya da bilinçsiz bir simgeselliğe indirgemek, onların gerçek doğasını görmezden gelmektir. İnsanlar bir takım nesneleri hiçbir simgesel anlam aramadan rahatlıkla kullanabiliyorlar, ama iş resimlere bakmaya geldiğinde, aynı nesnelere nasıl bakacaklarını bilemiyorlar. Resmin karşısında ne düşünmeleri gerektiğini bilmedikleri için yaşadıkları bu ikircikli halden çıkabilmek, onları belli anlamları aramaya itiyor. Yaslanacakları bir şey olsun istiyorlar. O boşluk duygusundan kurtulabilmek için tutunabilecekleri güvenli bir dal aramaya çalışıyorlar. Simgesel anlamlar arayanlar, imgenin kendindeki şiiri ve gizemi gözden kaçırıyorlar. Bir gizem sezebildiklerine şüphe yok ama, bir an önce kurtulmak istiyorlar o sezgiden. Korkuyorlar. ‘Bu ne anlama geliyor?’ diye sorarken, gerçekte her şeyin anlaşılır hale gelmesini diliyorlar. Oysa o gizemi sezen ve ondan kaçmayanlar, bambaşka bir tepki veriyorlar resme. Onlar, başka sorular soruyorlar." (Magritte)

Deniz kizi mitinin dogmasini, kimileri, denizlerde aylarca kalan denizcilerin hayal guclerine baglamis (colde serap olayi). O 'kimilerinin' torunlari da bugun, Magritte'in 'deniz kizi yorumunu' sahiplenmis, ortaya yandaki deniz kizi karikaturu cikmis: "Issiz bir adaya dusseniz, hangisini secerdiniz?".

Deniz kizlari issirsin sizi:)

sen mutlulugun resmini yapabilir misin abidin?

2011-02-22T22:58:00.003+02:00

...
sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin
işin kolayına kaçmadan ama
gül yanaklı bebesini emziren melek yüzlü anneciğin resmini
değil
ne de ak örtüde elmaların
ne de akvaryumda su kabarcıklarının arasında dolanan kırmızı
balığınkini
sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin
1961 yazı ortalarında Küba'nın resmini yapabilir misin
çok şükür çok şükür bugünü de gördüm ölsem de gam yemem
gayrının resmini yapabilir misin üstat
...
Nazim Hikmet Ran
Saman Sarisi (Bir Garip Yolculuk) isimli siirden alinti

Bugun, bana gore "mutlulugun resmi" olan birkac fotografi paylasmak istedim sizinle. Seyahat Bursu'10 finalistlerinden 3 genc gezginin yollardaki fotograflari...

Patagonya'daki bir buzul golunde suya atlayan, "ciktigimda bedenimi hissedemiyordum ama yasadigimi hissediyordum" diyen Feyyaz... Iguacu Selalesi'nde yasadigi mutlulugu yaninda paylasacak kimsesi olmasa da sarki soyleyerek kutlayan Umit... kiymetlisi Scotty ile bir zamandir Italya'da bisiklet turlarina cikan Baki Berk.

Mutlulugun resmini yapmak, cidden o kadar zor mu?

arjantinli ressam antonio berni

2011-02-19T16:32:00.002+02:00

Arjantinli ressam dusununce aklima ilk gelen isim Antonio Berni oldu.

1905-81 yillari arasinda yasayan ressamin 1934 yilinda yaptigi, Arjantin'deki bitmeyen siyasi ve ekonomik istikrarsizligi, krizleri, darbeleri, mitingleri bana hatirlattigi icin sevdigim eserlerinden biri: "Manifestación" (Gosteri).

Insanlarin ifadelerine bakar misiniz? Kaygi, umutsuzluk, ekmek derdi, kizginlik bu kadar mi basarili yansitilir!

Arkalarda bir pankart acilmis; "Pan y Trabajo". Vatandas "Ekmek ve Is" istiyor.

Berni'nin ayni yil yaptigi bir diger eseri de "Desocupados" (Issizler).

1800'lerin son ceyreginden 1. Dunya Savasi'na kadar gecen sure icinde ekonomik acidan altin donemini yasamis Arjantin. O donem Avrupa'da refah duzeyi yuksek insanlar icin, 'bir Arjantinli kadar zengin' deyimi kullanilirmis. Tarima dayali Arjantin ekonomisinde, dunya savasinin patlak vermesiyle gelisim yavaslamis, 1929 yilindaki Buyuk Buhran dunyanin kalanini oldugu gibi Arjantin'i de derinden etkilemis.

Berni'nin bu 2 eseri, dunyadaki ekonomik krizden nasibini almis 30'larin Arjantin'ini degil, sanirim tum dunyadaki donemin insanlarinin dramini yansitiyor.

Sanatcinin diger resimleri icin tiklayin.

meksikali ressam frida kahlo'dan, "my birth"

2011-02-15T22:49:00.004+02:00

Bundan sonra, unleri coktan ulkelerinin sinirini asmis ressamlarin sevdigim eserlerini, ara ara sizlerle paylasmaya calisacagim.

Meksikali ressam Frida Kahlo'yu (ozellikle 2002 yapimi Salma Hayek'in oynadigi Frida isimli film sayesinde) az cok hepimiz biliriz. Son yuzyilin en onemli ressamlarindan biri olarak kabul edilen Frida, en az resimleri kadar hayatiyla da ilgi uyandirmis ve politik durusuyla da varlik gostermistir.

Frida'nin en sevdigim eseri "My Birth" (Dogumum) ismini verdigi asagidaki resim.

Gecirdigi bir kaza yuzunden 2 yil yuruyemeyen (ve 47 yil suren omru boyunca toplam 32 kez ameliyat olmak zorunda kalan) Frida, resim yapmaya o donem baslar.

Frida'nin tanimiyla Frida "kendisini doguran bir kisi"dir.

Gercekten de resimle yeniden dogmus; icine dogdugu ve mahkumu gibi gorunen hayati degil, kesfettigi ve buyuttugu yetenegi ve yarattigi kimligi ile sectigi bir hayati yasamistir.

"Dogumum" isimli tabloyu bir muzede gormek mumkun mu diye arastirdigimda ilginc bir bilgiye ulastim. Resim su anda, buyuk bir Frida hayrani olan Madonna'nin kisisel kolleksiyonunun bir parcasiymis. Madonna bu eseri sevmeyen insanlarla arkadas olamayacagini soylemis bir roportajinda, hatta resmi insanlari test etmek icin kullaniyormus.

Bugunlerde Pera Muzesi, Frida Kahlo ve yillarca firtinali bir ask yasadigi Meksika'nin Michelangelo'su olarak unlenmis esi Diego Rivera'nin 40 yapitindan olusan bir sergiye ev sahipligi yapiyor! Sergi 20 Mart'a kadar gezilebilecek. Aklinizda olsun!

kore dizileri (k drama)

2011-02-09T19:56:00.003+02:00

Güney Kore'den başladık madem, hemen kapatmayalım konuyu, biraz detaylandıralım.

Romantik komedi tarzı filmleri seven kadın izleyicilerin Güney Kore dizilerinden hoşlanmama ihtimalini pek düşük buluyorum. Genelde bir dizi 60 dakikalık 16 bölümden oluşuyor. Diziyi uzatmak için saçma yan hikayelere fazla bulaşmıyorlar. İlk bölümler güldürüp, sonraki bölümler biraz ağlatıyor, ama hikaye genelde tatlı sonla bitiyor.

Sokaklarda dolanan bir teşhircinin ce-e yaptığı sahne (Playful Kiss)

Otobüste tacize uğradığını sanan esas kız, o vakit henüz tanımadığı esas oğlandan intikamını alır (Personal Taste)

Ana karakterler arasında zengin/fakir gibi klişe karşıtlıklar görülmekle birlikte, ilginç ve aslında gelenekçi toplumsal yapılarına ters karşıtlıklar da olabiliyor. Mesela ekmek kavgasındaki esas kız erkek rolü yapıyor, esas oğlan ona erkek sanmasına rağmen aşık oluyor ve gay olduğunu düşünüp bi ton acı çekiyor (Coffee Prince). Otuz dörtlük kariyer kadını ile 24'lük gencin aşkı bir Kore dizisinde işlenebiliyor (The Woman Who Still Wants to Marry).

Edindiğim izlenim, Kore'de adamlar analarından, sevgililerinden, karılarından ve patronlarından dayak yiyor! Dayak dediysek abartı bi şekilde değil; görücü görüşmelerinde performansını beğenmediği oğlunun kafasına annesi vuruyor ya da oklava ile kovalıyor, fiziksel temasta sınırı aşan sevgiliye kız arkadaşı tekme atıyor, işini iyi yapmayan elemana müdürü birkaç darbe indiriyor. Konuşarak anlaşmaya çalışmaktan bazen çok yorulan ben, sanırım Kore'de mutluluğu bulurdum :)

Kibirli esas oğlana uçan tekme atan esas kız (Boys Over Flowers).
Tuba Büyüküstün'ü benzer bir eylemde hayalleyin şimdi, bence Türk dizilerinde de bu tarz açılımlara ihtiyaç var:)

Kore'nin kendine özgü bir mutfağı var. Kimchi Kore mutfağında özel bir yere sahip görünüyor. "Kendin pişir, kendin ye" konseptli salaş restoranlarda masa üzerindeki mangalda domuz derisi, bağırsak gibi şeyler pişirip yiyorlar. Yemeklere yüksek oranda milli içkileri soju eşlik ediyor. İçerken çarptığını anlamadığın, ayağa kalkınca dünyanı ters döndüren bir içki olduğuna ben kanaat getirdim. Soju sonrası küfelik olmuş Koreliler sırtta, sedyede ya da restoranların sağladığı özel servis ile evlerine taşınıyor.

Şu ana kadar bu sahneyi görmediğim bir film veya dizi izlemedim!

Sauna/hamam (adı her neyse artık) hayatlarının bir parçası gibi duruyor. Bizim kırsaldaki gelini almadan hamama götürüp sağlam tarafından incelemek adeti gibi, Güney Kore'de de bazen esas kızın ailesi esas oğlanı saunada sorguya alıyor. Ayrıca geceyi yan yana uyuyarak geçirmek isteyen sevgililer hamamda sabahlayabiliyor. Evsizler oralarda uyuyor.

Şu an aklıma gelmeyen ama bende oralara gitme, sandıklarım gerçek mi kontrol etme isteği uyandıran onlarca güzel detayla dolu k dramaları.

Güney Kore'ye gidersem yapmak için şimdilik listeme aldıklarım:

Bir gece mutlaka hamamda sabahlayacağım (20 USD'ye hem yemek, hem konaklama fırsatı: Daha ne olsun?!)

Masaüstü grill restoranlarına gideceğim ve fakat sadece kimchi ve erişte yiyeceğim (Yemek konusunda tutucu bir insanım).

Kesinlikle Korelilerle soju içip küfelik olacağım.

Karaoke barlarında şarkı söyleyeceğim.

Üç-dört kişilik müzik gruplarından birinin konserine gidip elimdeki parıldak şeyi gençlerle birlikte sallayacağım.

Han Nehri'nde gezeceğim.

Seul'deki Olimpiyat Parkı'na gideceğim.

Hazımsızlık sorunu çekip, akapunkturun hazımsızlığa nasıl iyi geldiğini çözmeye çalışacağım.

Korelilerin balayı adası Jeju'ya geçip manzaranın tadını çıkaracağım.

Gong Yoo'yu bulup, Türk kadınlarından sevgiler sunacağım!

Bu gece Türkiye-Güney Kore maçı varmış. Keşke gitseydim.

sinemanın gücü: güney kore rüzgarına kapıldım!

2011-02-05T05:45:00.003+02:00

Dünyanın tüm renklerini aynı coşkuyla kucakladığım, her köşesini aynı şiddetle merak ettiğim, 70 çeşit milletin tamamıyla kaynaşmaya can attığım sanılmasın. Yaşlanınca gideriz dediğim yerlerden oldu Çin ve ötesi. Belki de artık yeterince yaşlandığımdan, şu an kesinlikle Uzak Doğu beni çağırıyor gibi.

"Büyüyünce kasaba ileri geleni olucam" şeklindeki gelecek hayallerim, Tayland seyahati sonrası "Hint Okyanusu'ndaki bir adada meyve suyu satıcısı olucam" şeklinde revize olmuştu. Uzak Doğu beni önce denizi ve doğası, sonra masajı, en sonunda da ekonomik ve kendine özgü yaşam koşulları ile yakaladı. Şimdilerde ise tamamen Güney Kore Sineması'nın rüzgarına kapılmış durumdayım! İki ay önce "bundan sonra nereye gitmek istiyorum" listesi yapsam, ilk 50'nin içine kesinlikle girmeyecek olan Kore, şu an sanki kardeşimin yaşadığı memleketmiş gibi geliyor. Kısaca seyahat çanları benim için çalıyor!

Alakalı bir sinema takipçisi olmama rağmen, vaktiyle seyrettiğim Dolls filmi sayesinde sırtımı Asya sinemasına dönmüştüm (film boyunca kafayı çizmiş esas kız uzun bir kurdeleyi çekerek yürüdü, esas oğlan da onu takip etti. Ben yeter algıdan uzak olmalıyım, IMDb puanı 7.7/10). Hayat birkaç ay önce karşıma bir Güney Kore filmi çıkardı, benim için yepyeni bir dünyanın kapısı aralandı.

Neydi beni bu filmlerde çeken? Sanırım ilk sebep özgün senaryoları. Filmin ilk 5 dakikasında hikaye sizi bir şekilde kendine bağlıyor. Tanıdık olmayan bir nehirde dolanmanın zevkine varıp, kendinizi hikayenin akışına kaptırıyorsunuz.

Mesela My Sassy Girl, kolej öğrencisi Kyun-woo'nun bir akşam metroda çok sarhoş bir kıza rastlamasıyla başlıyor. Metroda ayakta zor duran kız önündeki adamın kafasına kustuktan hemen sonra Kyun-woo'ya sevgiliim diye seslenince, metrodakiler bu ikiliyi birlikte zannederek el birliği dışarıya atıyor. Sorumluluk sahibi Kyun-woo kızı bir motele kadar sırtında taşımak zorunda kalınca ilginç bir aşk hikayesi doğuyor. Castaway on the Moon ise bir intihar sahnesi ile başlıyor. Borç harç içindeki Kim, Seul'ün ortasından geçen Han Nehri üzerindeki bir köprüden atlıyor, şehrin ortasındaki minik bir adada gözlerini açıyor. Yüzme bilmediği için karşı kıyıya yüzemiyor ve ona dar gelen plazalara nanik yapıp, adada kendine ilginç bir yaşam kuruyor (Boğaz Köprüsü'nden atlayıp Su Ada'da uyandığınızı ve orada Robinson Crusoe hayatı yaşamaya başladığınızı hayal edin). Boş Ev, tatile giden insanların boşalttığı evlerini kullanarak yaşayan ve karşılığını kendince, bozulmuş ev aletlerini onararak ödeyen tuhaf bir adamın hikayesini anlatıyor. Oldboy ise bir intikam öyküsü. Dilimizi tutmamız, her şeye maydonoz olmamamız gerektiği mesajını pek etkili bir şekilde veriyor:)

Bir yandan filmleri izlerken, Güney Kore dizilerinin de dünya çapında popüler olduğunu, internet sayesinde öğrenmiş oldum. Meğer TRT yıllardır bir takım Güney Kore dizilerini yayınlarmış. Kore yapımı dizilerin Türkiye'de de ciddi oranda seveni olduğu benim hiç bilmediğim şeydi. Hemen seyrettim mutlu finali garanti eden birkaç ünlü Kore dizisini.

Güney Kore dizilerinde Dr House gibi çok zeki ve karmaşık kişilikli bir ana karakter görmez, Lost'taki gibi gerçeküstü bir gizemin içinde kaybolmaz, Dexter gibi sosyopat bir katilin hikayesine denk gelmezsiniz (ki ben genelde böyle dizileri seviyorum). Seksenler Türk Sineması'nı biraz andıran tatta... çok özgün olduğunu söyleyemeyeceğim bir ana hikaye üzerine acayip bir başarıyla gündelik hayattan detaylar serpiştiren... gücünü de en çok bu detaylardan ve naif duygusallığından alan, ilginç ve eğlenceli yapımlardı gerçekten. Anladığım kadarıyla seveni çok seviyor, sevmeyeni de muhtemelen bilmediği için sevmiyor.

Bir Kore yapımından oradaki hayata dair neler öğrenirsiniz? Bu ülkede içkinin hayatın neresinde durduğunu mesela. Kıyafetleri, yemekleri, inanç sistemleri, gelenekçi yapıları, popüler müzik ve müzik grupları... kadın-erkek, ebeveyn-çocuk, yönetici-eleman ve arkadaşlar arası ilişkileri... güzellik anlayışları, sosyal hayatları, tatile nereye gittikleri, ve daha neler neler...

Güney Kore'de yaşamı izlediğim filmler sayesinde nedense tanıdıgımı sanıyorum. Aksini bilen varsa, beni hayallerimden uyandırsın!

arkitera'dan seyahat bursu:)

2011-01-31T23:59:00.000+02:00

Gelen mesajlardan biliyorum, Genc Gezginler Seyahat Bursu'nun 2011 basvuru kosullarini bekleyen kisiler var aranizda. Gecen sene degerlendirme surecinde cektigim acilari henuz unutmus degilim:) Gayri ihtiyari duyuruyu uzattikca uzattim. Ama merak etmeyin, cok yakinda GGSB'11 icin beklenen aciklamayi yapacagim.

Bundan 1.5 yil once arama motorlarina 'seyahat bursu' yazsaniz, sanki dunya dillerinde karsiligi olmayan cok acayip yeni bir kelime turetmissiniz gibi bir manzara cikardi karsiniza. Neyseki tas devrini ardimizda biraktik:)

Bugun beni mutlandiran, umutlandiran, gururlandiran yeni bir seyahat bursunu duyurmak istiyorum: Arkitera Seyahat Bursu.

Arkitera Mimarlık Merkezi 10. yılında Türkiye'nin mimarlık alanındaki ilk seyahat bursunu veriyor!

Seyahat Bursu 20-25 yaş arasındaki mimarlık, şehir ve bölge planlama, iç mimarlık, peyzaj mimarlığı ve çevre tasarımı bölümü öğrencileri ve mezunlarının katılımına açık olacak.

Katılımcılardan, Arkitera Mimarlık Merkezi'nin faaliyet alanı olan fiziksel çevre kalitesi ve gayrimenkul sektörü çerçevesinde bir tema ve dünyada istedikleri 10 şehri içeren bir rota belirlemeleri bekleniyor.

Kazanan kişi, 1 ay boyunca bu 10 şehirde kendi belirlediği rotaya göre hareket edecek ve yine belirlediği tema ile ilgili yazı yazıp, fotoğraf çekecek.

Kazanan kişiye uçak biletleri ve diğer masrafları için nakit para ve kredi kartı verilecek.

Detayli bilgi icin: http://www.arkiteraon.com/

take on me, norveçli mortan!

2011-01-19T12:12:00.000+02:00

Benim ilk gençlik yıllarıma damgasını vuran müzik gruplarından biri A-HA idi. Grubun solisti Mortan'ın yırtık tişörtlü bir posterinin duvarımda asılı olduğunu itiraf ediyorum:)

Neyse efeniim, ben geçen yaz bu arkadaşların memleketi Norveç'i boydan boya geçtim, Avrupa'nın en kuzey noktası Nordkapp'a kadar ulaştım. "Dünya müzikleri" kliplerine bir süredir ara vermiştim. Buyrunuz, 1987'de dünyada fırtına gibi esen A-HA'nın Take On Me isimli parçası eşliğinde Norveç fotoğraflarım.

Ne zaman şehir ve yetşkin hayatı beni bunaltsa, Norveçli Mortan'ın beni yeşil kırlarda dolaştırdığı pembe ergenlik düşlerime geri kaçarım:P

mektup-5

2011-01-13T19:20:00.005+02:00

17 Aralık 2009

Merhaba Özlem Hanım,

Size derdimi nasıl anlatsam bilemiyorum. Ekim 2008'de internet üzerinden Skype programı vasıtası ile Kolombiya'nın ... şehrinde yaşamakta olan R. adlı kızla tanıştım. Kısa sürede bu durum aşka ve sevgiye dönüştü. 14 aydır birbirimizle kavuşmayı 4 gözle bekliyoruz, ikimiz de kavuşamadığımız için cayır cayır yanıyoruz. Ben öğrenciyim, aşık olduğum kız ise ne yazık ki işten çıkartıldı ve iş aramasına rağmen birkaç aydır iş bulamıyor. Sizin anlıyacağınız ne bende para var, ne de onda. O para biriktirip beni ziyaret etmeye niyetlendi ama işten çıkartılması ve ailesinin fakir olması bu ziyarete sekte vuruyor.

Özlem Hanım, ben çok korkuyorum, sevdiğimle hayatta kavuşamıyacağımı düşünmeye başladım. O kızı çok seviyorum. Ne olur bana yardımcı olun. Size yalvarıyorum. Ben nasıl oraya gidebilirim? Benim ailem zengin değil. Şu hayatta o kız çok acılar, ızdıraplar çekmiş. Artık onun da mutlu olmaya hakkı var. Onu sevdiği adama kavuşturun mutlu olsun. Ne olur. Onu şu hayatta 1 kerecik olsun öpmek, saçlarını okşamak, onun önünde diz çökerek sevdiğimi söylemek için her şeyimi verirdim. Bir yol gösterin Özlem Hanım ne olur, en azından onu bir kerecik ziyaret edebilsem o da yeter. Ne yapacağımı bilemiyorum.

R.. kendisi ve benim için elleri ile bu siteyi hazırladı:
www.....blogspot.com

Sevgili Özlem Hanım ne olur yardım edin, R. ile benim ağlaya ağlaya artık göz pınarlarımız kurudu. Şu iki seven insanın maddi sıkıntılara boyun eğmesine göz yummayın ne olur. Yalvarıyorum. O kız için bir kursa gitmeden kendi imkanlarım ile bir miktar İspanyolca bile öğrendim. Aşk işte her şeyi yaptırıyor Özlem Hanım. Olumlu ya da olumsuz cevabınızı, görüşlerinizi, yardımınızı bekliyorum. Ne olur yardım edin, vesile olun kavuşmamıza. Belki bu aşk size inandırıcı gelmiyor olabilir ama lütfen inanın biz birbirimizi çok seviyoruz. Birbirimizi kaybetmek istemiyoruz. Ayrıca benden daha fazla bilgi isterseniz seve seve gönderirim. Ne olur yardım edin...

A.

...

A'ya yardımcı olamayacağımı, sevdiği kıza bir gün kavuşmasını dilediğimi yazdım.

Bu mektubu bloga yüklemeden önce A'nın gönderdiği link'e tekrar baktım; gençlerin aşkı tüm hızıyla sürüyor ve hala kavuşmaya çalışıyor görünüyorlar.

mektup-4

2011-01-10T10:34:00.001+02:00

20 Kasım 2008

Merhaba,

Aşık Tüccari'yi araştırırken sitenizi gördüm. Restoranınızda türkü okunması takdire değer, kutlarım sizi.

Yaklaşık 3.5 yıldır Aşık Tüccari'yi araştırıyorum. Hakkında kitap çıkarmak üzereyim. İncidir ayaklı divan şiiri de bende mevcut.

Sizden ricam Aşık Tüccari mahlasıyla okunan başka türkü, şiir vs varsa bana bilgi verir misiniz? Katkılarınız için şimdiden teşekkür ederim.

...

Pansiyondan sonra, artık bir de restoranım olmuştu! Mesaj gönderen Bey'in beni bulmasına vesile olan yazım şuydu. Sarkastik bünyemi tuttum, tüm edebimle, yardımcı olamayacağım için özür dileyen bir mesaj attım.

mektup-3

2011-01-09T21:49:00.003+02:00

2 Eylül 2009

Sevgilimle kalabilecek bir yer arıyoruz, rezervasyon yaptırabilir miyim? Pazartesi gününe?
G.

...

Şaka mı bu?
Özlem

...

Özlem Pansiyon ???
Bu şaka mı?
G.

...

Evet.
Şakaydı açıkçası:)
Yanlışlıkla buralara düşen ilk siz değilsiniz.

http://ozlem-pansiyon.blogspot.com/2006/03/ne-olursan-ol-yine-gel.html
Pansiyon benim evin ve blogun adı; her ikisine de -misafir olarak- sevgilinizle ne zaman isterseniz beklerim:)

Sevgiler,
Özlem

...

Heheh:D Teşekkürler:D Kusura bakmayın. İyi günleeer:D
G.

İstanbul'daki pansiyonlar listesine nasıl girdim haberim yok, ama emin olun gerçek bir pansiyon açsam müşterileri hazır:)

mektup-2

2011-01-09T01:39:00.001+02:00

25 Eylül 2009

Merhaba Özlem Hanım,

Blogunuzun büyük bölümünü okudum. Seyahatlerinizi ve akıcı kaleminizi hayranlıkla takip ettim. Buraya kadar her şey çok güzel. Fakat anlayamadığım bir nokta oluştu. Yazdıklarınız içinde sıklıkla dile getirdiğiniz bir şey var; kendinizi hırpalarcasına uzun, zorlamalı seyahatler, adeta ülkeye dönmekten korkarcasına yeni gezi planlarını ezberi oluşturmalar... Sanki hiç düşünmeye vakit kalmasın, yoğun iş temposu geçer geçmez bir maceraya atılayım, hep bir yabancıyla konuşayım, bir yerlerde yabancı olayım gibi... Dilerim haddimi aşmıyorumdur ama öyle çok merak ettim ki, size bu e-postayı atmaya karar verdim.

Bende uyanan kanı eski bir kalp yarasından kaçış yolları, bir an olsun düşünecek zamanım olmasın, yenilmeyeyim, güçlü kalayım gibi bir düşünce içinde olduğunuz... Nasıl olsa hiç tanışmıyor olmamıza, yedi kat yabancı olmamıza ait bir cesaretle size bunu yazdım, sordum. Dilerim beni ayıplamamış ya da kırılmamışınızdır. Esenlikler dilerim.

E.E.

....

E. Bey merhaba,

Şu an Tayland'dayım, kuzeyde Chiang Mai denen bir şehirde. Son 24 saatimi yukarıdan izleseydiniz yaptıklarımın çok akıllı işi olmadığından iyice emin olurdunuz. Çok akıllı değilim diyelim. Kendimi sürekli bir kaosun içine atıp, sonra da ondan sıyrılmaya çalışırken eğleniyorum:)

Gelelim sizin sorunuza. Blogdaki yazıların çoğu 2006 senesinde yaptığım 6 aylık seyahatin notları. Yola çıkmadan önce ruh halim gerçekten de çok iyi değildi. Tıkanmıştım, gelişmiyordum. Dünyada ne aradığım sorusu önemsizleşmişti. Uzun yıllar kendimi var etmeye çalıştığım şirkette de hayat yolunda gitmiyordu. Oraya koyduğum gönül o kadar fazlaydı ki, ulaşılan nokta cidden kalbimde yaraya sebep olmuştu. Yani kalbimde yara vardı ama bunun bir aşkla ilgisi yoktu. İçinde bulunduğum hayat yaşamayı hak etmeyecek kadar sıradanlaşmış ve değersizleşmişti. Ben değersiz bir hayat yaşamak istemiyordum. Bir sürü insan belki hayatlarının iniş anlarında ağlar, söylenir ve bekler. Ben onlardan biri değildim. Göre göre neden aşağıya inmeli, ne zamana kadar beklemeli?.. Bekleyemedim.

Kalan seyahatlerdeki koşturma ise tamamen fiziksel koşullar ile ilgili. Mesai kavramının olmadığı bir iş yapıyorum. Eğer bu koşturmaca içine bu şekilde de olsa bir seyahat sıkıştırmazsam, yerimden asla kıpırdayamam. Düşünmekten kaçmıyorum. Yalnızlığımı seviyorum ve onu koruyorum. Diğer yandan mutluluğun düşünmekten gelmediğine eminim. Yine de düşünmek iyidir:)

Sizi elbette ki ayıplamadım ve kırılmadım. Hatta teşekkür ederim. Bir insana yapılan yolculuk, yolculukların en zorlusu ve değerlisi. Öyle bir dünyada yaşıyoruz ki artık kimse kimseyi merak etmiyor, tanımaya ve anlama çalışmıyor. İzimi sürmenizin değerini biliyorum.

Ben de size esenlikler dilerim.
Özlem

...

Özlem Hanım, tekrar merhabalar:)

Öncelikle dikkate alıp kapsamlı bir yanıt verdiğiniz için, inceliğiniz için çok teşekkür ederim. Aslına bakarsanız bu kadar samimi ve akıl dolu bir yanıt beklemiyordum, biraz şaşırdım. Yazdıklarınızı 2-3 kez okumam gerekti tam olarak sindirebilmem için.

Beri yandan hepi topu 3-4 ülke görebilmiş biri olarak şu anda Tayland'da bulunmanızı ve Indiana Jones hallerinizi de bir parça kıskanmıyor değilim hani!:) Sanıyorum ki bahsettiğiniz bir kaosun içine düşme ve sonrasında sıyrılma çabasını hoşa giden bir meşgale gibi görüyorsunuz. Ben bu tarifinizin zaten hayatın ta kendisi olduğunu düşünüyorum. Bütün ömrümüz bir şeylerden kurtulmakla, bir şeyleri inşa etmeye çalışmakla geçmiyor mu!? Ve nihayete ulaşacak olursak yeniden başlıyoruz...

2006 yılında yaşadıklarınızdan bahsederken kullandığınız dil bana çok ilginç geldi. Başkasının belki iki kelimeyle anlatacağı ve üzerine en fazla birkaç gün düşüneceği bir şeyi bu kadar derin yaşamanız çok enteresan. Hayata bu gözlükle bakan birinin başka bir tip olay üzerine neler yaşayabileceği daha da merakımı uyandırdı aslında. Ama kibarlığınızı daha fazla suistimal etmeden, aklıma gelen birkaç çok merak ettiğim soruyu sormadan çekiliyorum sahneden:)

Tatiliniz arasında zaman ayırıp benimle uğraştığınız için tekrar teşekkür ederim. Sizin gibi derin ve -darılmazsanız- tuhaf derecede ilginç birini e-posta yoluyla bile olsa tanımaktan çok mutlu oldum. Yazılarınızı takip etmeye devam edeceğim.

E. Bey'e tekrar yazmadım. İsimsiz de olsa e-postalarını burada paylaştığım için kendisine ayıp etmediğimi umuyorum.

"Tuhaf derecede ilginç" mi bilmem ama yeni yüzlerimle Pansiyon okurunu tanıştırma vakti geldi sanırım. Zaten seyahat perhizindeyim. Yeni açılımların belki de zamanıdır.

mektup-1

2011-01-08T04:04:00.001+02:00

7 Mayıs 2010

Merhaba,

Nihayetinde sanıyorum ki sözümü tuttum-tutabildim*, buradan bu adacıktan o kadar zor ki isteklerimi karşılayabilmek.

Blogunu tabii ki okuyorum, toplantılar-masada ''cumartesi''ler, buluşmalar ohhh, biz de burda havadan bir uçak geçecek de göreceğiz diye bulutlara bakalım:-)

Dedim ki, ''ben bugun yazacağım birşeyler''. Bir mektup olarak kabul et bu saçmaladıklarımı, en azından ''adsız'' falan yazmıyor gönderen kısmında:-) Yazmak istediklerim aslında ''hayallerinden vazgeçme''den ibaret ki arkadaşlara biraz cesaret, moral, motivasyon olsun.

2007 yılında Ege kıyılarında yelken ile dünyayı dolaşanları okurken-hatim indirirken kendimi okyanuslara gönderirdim hep; o teknedeydim, o kuşlar bana eşlik ediyordu, arada uçan balıklar-yunuslar görüyordum, doğaya aşık oluyordum, kimseciklerin olmadığı adalarda pinekliyordum vs... Mental olarak oradaydım, beni kamçılayan ''gitme'' arzusunda...

Ve gittim, geldim. Hint Okyanusu'nun tam ortasında bir garip adacıktayım, 2 aydır buradayım. 17 farklı ülkeden insan bu ada üzerinde deniz seviyesinden 2-3 metre yükseklikte yuvarlanıp gidiyoruz...

Hayal kurdum, istedim ve geldim. Hayal ettiklerimize ulaşmak nasıl bir duygudur ki böylesine bizi hafif kılıyor-tedavi ediyor. Tüm arkadaşlar farklı dönecekler gittikleri yerlerden, ben de o farklılıkları tek tek okuyacağım, "ülkemde bunlar da gerçekleşiyor, evet, kitleselleşiyoruz'' diyeceğim, "birbirimizi destekliyoruz, hayallere yelken açıyoruz" diyeceğim, bağıracağım burada.

Bizler, zaman zaman ''muhteşem hatalar'' yapıyoruz. Arkadaşlar gittiğiniz yerlerden muhteşem hatalarınızı ve anılarınızı okumayı kalın bir sicimle çekiyorum:-) Bir gün gazetelerin manşetlerinde ölüm, savaş, reklam, tecavüz, futbol, bikinili kadın yerine, ''GGSB talihlileri yola çıkıyor''u okumak-görmek dileği ile...

Özlem Yücel'e ve tüm arkadaşlara selamlarımla...

ps: yayınlanma ihtimali var mı ozlem-pansiyon.blogspot sayfalarında, yoksa bile ben bu ihtimali de sevebilirim :-)

Ali Osman Karaağaç
Windsurf & Sail Instructor
RC Maldives, Breeze WS Chief Instructor

* Maldiveler'den seyahat bursu havuzuna para yollamayı başaran bir güzel insandır Ali Osman Karaağaç. Henüz ne kendisini tanıdım, ne de Maldivleri gördüm. Bakarsınız yakında ikisini de gerçekleştiririm.

özlem pansiyon yeniden suriye'de

2010-08-29T21:50:00.000+03:00

Ben iş hayatının acılarından acılarına koşturuyor olabilirim; ama Özlem-Pansiyon ruhu hala yollarda!

Sevgili Tuğba ve Şeyda,

Beni de kendinize yol arkadaşı yaptığınız için çok teşekkür ederim.

Fiziksel olarak da yanınızda olmayı; Fairouz şarkılarıyla uyanmayı, Bashar'ın kahvesinden içmeyi, Suriyelilerin iftar yemeğine ortak olmayı... bilseniz ne çok isterdim!!

Suriye maceramızda neler oluyor merak ediyorsanız; Raydan Çıkmak Lazım ve Bitlenmeden Gel
bloglarını okuyun!

'bitlenmeden gel'

2010-08-10T02:02:00.005+03:00

Genç Gezginler birer birer başladılar maceralarına! Yazanların anılarına, Pansiyon'un sağ alt köşesinde yer alan Genç Gezginler Yollarda bölümünden ulaşabilirsiniz.

Emre, yurdumun sahil kasabalarında sanatla dolu alternatif bir yaşamı zorluyor aylardır. Mustafa Özd., Fa sponsorluğunda Avrupa gençliği ile birlikte dünya kupasını izledi, döndü. Esra ve Gaye, uluslararası çalışma kampında tanıştıkları arkadaşları ile interrail yaptılar; birkaç güne güzel haberlerini alırız sanıyorum. Selen, Hindistan'a doğru adım adım ilerliyor. Murtaza muhtemel Balkanlar'da interrail yaptı. Yiğit yaz tatilini Sırbistan'da geçiriyor. Ümit, Uzak Doğu'da hayatın anlamını arıyor. Birge ve İlker interrail ile Avrupa'yı turluyor. Baki Berk bisikletiyle İtalya'da pedallıyor. Özgün bugün yarın başlayacağı yolculuğu için güzergah planlıyor. Uğurcan, Likya Yolu'nu yürüdü geldi, şimdi Beyrut hayalleri kuruyor. Feyyaz, kıymetlisi fotoğraf makinasını bile sattı, Güney Amerika seyahatine hazırlanıyor. Mustafa Özt., yakında Yunanistan'a bisiklet sürecek inşallah. Karyamız Tuğba ve yoldaşı Şeyda da, bir şarkının duygusunun peşinde, Suriye ve İran'a doğru rotayı kırdı. Yarın yolculuklarına başlıyor.

Şeyda'nın annesi onu evden uğurlarken "bitlenmeden gel" demiş. Bu tembih blogunun da başlığı olmuş. Bayıldım :)

Geri gelin de, nasıl gelirseniz gelin. Bitli bitsiz farketmez bizim için.

seyahat özgürlüğümüzü geri istiyoruz!

2010-08-06T01:42:00.001+03:00

Sizlerle uzun zamandır paylaşmak istediğim -muhtemel çoğunuzun çoktan duyduğu ve destek olduğu- bir kampanya var: 'Seyahat Özgürlüğümüzü Geri İstiyoruz'.

Siyasal iletişim danışmanı O. Suat Özçelebi tarafından, Seyahat Özgürlüğü isimli blogda başlatılan, kısa sürede kitlelerce desteklenen ve pasaport ücretlerinin %50 oranında indirilmesi gibi somut bir başarıya imza atan bu kampanyanın devam amacını, Suat Bey kampanya sitesinde kısaca şöyle özetlemiş:

"En pahalı pasaport ücreti hala Türkiye'de. Dünya ortalaması 45-50 dolar düzeyinde bulunuyor. Türkiye'de 5 yıllık biyometrik pasaport ücreti 500 dolardan 225 dolara inse de hala çok yüksek. Her yıl otomatiğe bağlanmış zamlarda yasal bir değişiklik yapılmadı. Bu durum Anayasamızın 23. maddesinde tanımlanan 'seyahat hürriyeti'nin açıkça ihlalidir. DÜNYANIN EN PAHALI PASAPORTLARINI KULLANMAK İSTEMİYORUZ. Anayasal hakkınızın elinizden alınmasına izin vermeyin!"

'Pasaport fiyatlarında indirim' gibi net bir talebi olan "Seyahat Özgürlüğümüzü Geri İstiyoruz" Kampanyası, seyahatin yaygınlaştırılmasına fırsat verebilecek, bugüne dek yapılmış belki de en anlamlı ve en desteklenmesi gereken hareket. Ayrıca bizim gibi sivil toplum anlayışı yeterince oluşmamış bir ülke için, hepimize ilham ve cesaret veren, şahane bir sivil girişim örneği bana göre.

Düşünenin aklına, üşenmeyip destekleyenin (başka hangi nedenle bu kampanya desteklenmez ki?) bileğine sağlık!

norveç fiyordları: göz zevkinde son nokta

2010-07-02T10:43:00.000+03:00

Norveç'te binlerce fiyord var, ama herbirinin aynı görsel şöleni yaşattığını düşünmeyin. Biz de aza kanaat etmeyen kişiler olarak, UNESCO'nun Dünya Mirası'na aldığı, en iddialı fiyordları - Naeroy ve Geirenger- görmeye azmetmiştik.

Bergen'de bir gece konakladıktan sonra, kiralamak için zar zor araba bulup dünyanın en güzel fiyordlarından olan Naeroyfjord'u görmek üzere yola koyulduk.

Evin küçük kızı modunda, arabanın arka koltuğundaki yerimi almış, kendimi eğlemek için içimden şarkı söylemeye başlamıştım. Çocukken ailecek çıktığımız araba yolculuklarında babam bize marşlar söyletirdi. Yaslı gittim, şen geldim. Aç koynunu ben geldim. Bana bir yudum su veer, çok uzak yoldan geldim.

Yolda böyle şarkı türlü giderken biz, birden 'yakışıklı olduğu kadar seksi de olan' bir trafik polisi yolumuzu kesti. Yolun biraz ilerisindeki dağda çalışma varmış. Böyle ne olduğunu anlamadan biz, çayır çimen gezer iken oğooo oğoo, güümm diye bir ses duyuldu. Yandaki dağda dinamit patlatılmış. Dinamitin sebep olduğu dumanın aşama aşama bize yaklaşmasından mütevellit, kendi kendimize gereksiz bir heyecan yaptık, 'yakışıklı olduğu kadar seksi de olan' polis memuruna el sallayarak Nærøy, Aurland ve Sogne fiyordlarını gezmek için bineceğimiz ferry'nin kalktığı (bir taşla 3 kuş!) minik ötesi kasaba Gudvargen'e ulaştık.

Bölgenin en güzel, en dar ve dramatik fiyordlarından olan Nærøy, Aurland'in bir kolu. Fiyord boyunca eşsiz lezzette manzaralara şahit olduk. Bizi yalnız bırakmayan martılar ise manzaranın kaymağıydı.

Sogne'nin sonunda bizi bir sürpriz bekliyordu: Avrupa anakarasının en büyük buzulu Jostedalsbreen !!! Buzulun kolları (Briksdalsbreen, Nigardsbreen) yol boyunca karşımıza çıktı.

Bu Arjantin'deki Moreno Buzulu'ndan sonra gördüğüm 2. buzul oldu. "Hiç mi Sea World'e gitmediniz canıım?" sözlerinin** sahibi Abla Pansiyon derelere girdi, kayaları aştı, buzula elini değdirdi. Ne de olsa benim gözler daha önce buzul görmüş, şu eller daha önce buzula değmişti. Coolluğumu bozmadım (** Bu efsanevi sözler, yıllar önce bir Mavi Yolculuk sabahında denizde Carette Caretta gören coşkulu ekibin çıkardığı seslere uyanan sinirli Abla Pansiyon'un ağzından dökülüvermiş ve tarihe kazınmıştır. O gün bugündür birimiz ne zaman ilginç bir şey görse, grup arasında bu sözler tekrarlanır: "Hiç mi Sea World'e gitmedin canım?":))

Sogne bölgesindeki fiyordları gezdikten sonra Geirenger Fiyordu'nu görmek üzere kuzeye doğru yol aldık. Geceyi masallardan fırlamış gibi duran bir doğanın içinde, tesadüfen bulduğumuz bir dağ evinde geçirdik.

Ertesi sabah 1 günde bizim olmuş köyümüzü üzülerek terkettik. Böyle anların istisnasız sorusu "Sen böyle bir yerde yaşayabilir miydin?" elbette ki tartışıldı aramızda:) Yanıt veriyorum: Evet ben yaşardım!

Geirenger Fiyordu gördüğümüz fiyordlar içinde en beğendiğimiz oldu. Lonely Planet'ın mutlaka görün diye altını tekrar tekrar çizmesi boşuna değilmiş. Hava soğuk ve kapalıydı. Donmak pahasına güverteye oturup göz zevkinde son noktaya ulaştık.

Norveç'in diğer ünlü fiyordları:

- Sogne Fiyordu: Norveç'in en uzun ve en derin fiyordu (204 km ve ulaştığı max derinlik: 1308 metre). Fiyordların Kralı olarak geçiyor. 204 km uzunluğu ile dünyanın da en uzun 2. fiyordu.

- Hardanger Fiyordu: Sogne fiyordların kralıysa, 179 km uzunluğu ile Hardenger de kraliçesi!

- Aurland Fiyordu: Aurland Sogne'nin kolu, Nærøyfjord da Aurland'in. Genellikle Aurland turları Flam'dan başlar.

- Lyse Fiyordu: Ülkenin güneyindeki görece büyük şehirlerden olan Stavenger yakınlarında bir fiyord.

Batı Norveç fiyordlarına nasıl gidebilirsiniz?

Ülkemizdeki acentaların gemi turlarından birini alabilirsiniz (TR'deyken pek pahalı gelen bu fiyatlar, Norveç'te gözünüze hiç de çok gelmiyor). Ülkeye gelen çoğu kişinin satın aldığı, ulaşımın tren/otobüs ve ferry'ler ile sağlandığı paket turlardan birini alabilirsiniz. Bergen'e kadar ulaştıysanız "dünyanın en güzel yolculuğu" olarak ünlenmiş Hurtigruten gemisine binip ülkenin kuzey doğusunda, Rusya sınırında yer alan Kirkenes'e (benim gidemediğim ama uçakta unuttuğum pasaportumun gittiği şehir) kadar gidebilirsiniz. "Bu fiyatlar bizi aşar ama oraları da görmezsem gözüm açık giderim" diyorsanız, Oslo-Bergen hattındaki kasaba Myrdal'da trenden inin, kalabalığı takip edin. Bir şekilde Nærøyfjord'e ulaşacağından eminim:)

bergen: fiyordlara açılan kapı

2010-06-30T04:40:00.006+03:00

Kuzey Avrupa macerası tabii ki en çok, "ölmeden önce görülmesi gereken yerler" listelerinin başında yer alan Norveç fiyordları içindi.

Oslo'dan sonra dümenimizi, Norveç'in fiyordlara açılan kapısı Bergen'e kırdık.

Dünyanın en güzel tren rotalarından olduğu söylenen Oslo-Bergen hattında 7 saatlik keyifli bir tren yolculuğu geçirdik (Bilet 90 TL civarındaydı).

Zaman zaman camımıza yapışıp manzaraları içimize çektik, zaman zaman deklanşöre saldırdık, o büyülü anların bir kısmını yakalamayı denedik.

Arada kendimize döndük; müzik dinledik, kitap okuduk, içsel yolculuklara çıktık.

İstanbul havaalanında görüp heyecanla satın aldığım, Türkiye'nin en popüler blog yazarlarından PuCCa'nın ‘Küçük Aptalın Büyük Dünyası’ ismiyle yayınlanan kitabı vardı yanımda. Kişisel hikayesini anlatan PuCCa geçtiğim topraklara ve insanlarına benziyordu. Nefes kesen manzaraların ardında büyük mücadele gerektiren bir doğa... Keskin, alaycı veya eğlenceli satırların ardında, hayatta kalmaya çalışan yaralı ve savaşçı bir kadın vardı.

Yol boyunca inanılmaz derecede güzel kare aktı gözlerimizin önünden. Sonunda, 230 bin kişilik nüfusu ile ülkenin 2. büyük şehri olan Bergen'e ulaştık.

Bergen, Viking kralı Olav tarafından kuruluşundan beri neredeyse 10 asırı devirmiş, 7 tepeli bir rıhtım şehri. Norveç'in de eski başkentlerinden biri. Rıhtım bölgesindeki meşhur tarihi ahşap evler, Floyen Tepesi, balık pazarı, Fantoft Kütük Kilisesi kısa sürede görülebilecek, şehrin en turistik yerleri.

Ertesi 3 gün boyunca kiraladığımız araçla ülkenin kuzeyine Trondheim'e doğru yolculuğumuza devam ettik. Ülkenin en güzel fiyordlarını görebilmek, ölmeden önce yapılması gerekenler listesine bir çentik atabilmek için...

oslo: kuzeyde bir güzel

2010-06-28T00:27:00.000+03:00

Yıllardır dostları kastırırım; "Alaska'ya gidelim, İskandinav turu yapalım" diye. Türkiye'nin güzel yazını bırakıp kuzey soğuğuna çıkmak çok da akıl karı olmadığından olacak, bu seneye kadar "he" diyen çıkmamıştı. Her nasıl olduysa, yıllardır bana göz kırpıp son dakika cayan Burçin "hadi mi?" diye geldi. E hadi !! (Fotoğraf Oslo-Bergen treni)

Aylar öncesinden İst-Oslo gidiş, Helsinki-İst dönüş biletimizi aldık (488,00 TL). Seyahat bursu için yazdığım onca yazının gazıyla, Kuzey Avrupa'da 2 haftalık bir Eurorail yapmayı planladık. Bir süre sonra, maceranın ilk 5 gününe Abla Pansiyon da katılmak istediğini söyledi. 'Bütçesi dar sırtçantalı gezgin' modundan, 'arabayla, trenle, uçakla gezelim canım' fütursuzluğuna hızla evrildik.

19 Haziran sabahı, yeni Pansiyon'u ardımda bırakarak yola koyuldum. Oslo'ya vardığımızda vakit öğleni biraz geçmişti. Norveç gerçekleriyle ilk dakika tanıştık: Şehrin 50 km dışındaki havalanından otelimize taksi ile ulaşım için 1500 Norveç Kronu bedel istediler(4 NOK, 1 TL diyebiliriz kabaca)! Yuhh ve off çekerek, havalimanındaki kiralık araba şirketlerinin elinde kalmış 'tek' arabayı benzeri bir bedele kiralamanın (dünya ortalamasının 3 katı gibi bir fiyat!) daha makul olduğuna karar verdik. Yerkürenin en pahalı ülkelerinden olan Norveç'in fena can yakacağı ilk andan belli olmuştu. Yanan el ve yüreğimizi soğutmak için olsa gerek, Oslo Yağmur Tanrısı hemen bardağı boşalttı tepemizden. Yağış altında ve içinden haritanın çıkmadığı bir kiralık arabayla Norveç topraklarında Kuzey Avrupa macerasına başladık. (Fotoğraf Kraliyet Sarayı)

Ülkenin yarım milyon nüfuslu güzel başkentinde (Norveç popülasyonu 4.6 milyon) yol bulmak kolay oldu. Günün kalanında, şehrin tüm ana arterlerine girdik çıktık, kılavuz kitapta 'görülesi' olarak belirtilmiş bina, park ve caddeleri gezdik. Norveçli mimar Snohetta tarafından yapılan Opera ve Bale Binası'nın dış sahnesinde banttan yayınlanan bir operayı Oslolularla birlikte 'kısmi felç' geçirme pahasına seyrettik. Hava soğuk ve yağışlı (14-15 derece), opera ise bildiğiniz operaydı, hızla uzaklaşılası:)

Oslo'da görülmesi önerilen yerler: Munch Müzesi (ülkenin en ünlü ressamı Edvard Munch'ın eserleri sergileniyor. En ünlü eserlerinden olan 65 milyon Euro değerindeki Çığlık isimli tablosu çalınıp sonra tekrar bulunmuştu, belki hatırlarsınız), Vikeland Parkı (Heykeltraş Gustav Vigeland'ın neredeyse tüm yaşamı boyunca yaptığı heykeller ile donatılan bu park gerçekten çok çarpıcı. İnsanın doğumu ve ölümü arasında geçirdiği evreyi, anadan üryan insan heykelleri ile anlatmayan çalışan heykeltraş Türkiye'de yaşasa muhtemel taşlanırdı), Viking Gemi Müzesi ve Aker Brygge (Eski tersane, artık üzerindeki bar ve restoranlar ile şehrin en keyifli sosyalleşme mekanlarından biri olmuş).
Daha önce kuzey şehirlerinin meşhur beyaz gecelerine tanık olmamıştım. Oslo'da saat 23.00 sularında hava alacakaranlık tadına geldi, tamamen kararmadı, 2-3 saat içinde hava yeniden aydınlandı. Benim gibi ışık sever bir insan için günün en sevindirici gelişmesi buydu (Fotoğraf Aker Bridgge, saat 23:15'te).

Oslo umduğumdan fazlasını bulduğum, sanatın yaşamın içine sızdığı, güzel ve medeni bir Avrupa başkenti. Gezilesi, tozulası... Ama mevsimsel ve ekonomik koşulları yüzünden birkaç günden fazla kalınası ya da yaşanılası mı, ciddi şüpheliyim.

norway: the way to the north

2010-06-26T23:59:00.001+03:00

Milyon yıl önce oluşmuş derin fiyordlar, karlı dağlar, bereketli ovalar, keskin vadiler, ucu bucağı görünmeyen ormanlar, her köşeden fışkıran şelaleler, çağıl çağıl akan nehirler, fırtınalı denizler, beyaz geceler, kuzey ışıkları (aurora borealis), -50 ve +30 derece arasında seyreden bir hava, buzullar, göller… Doğanın kaç yüzü varsa, bu ülkede karşınıza çıkabilir!

Sevimli köyler, kimisinin çatısı çimle kaplanmış üçgen kırmızı evler (Annemizin evinde asılı duran o tablo var ya, önünden dere akan ahşap ev tablosundan bahsediyorum, o tablo kesin bu topraklarda çizilmiş!)... Güzel ve tarihi liman şehirleri...

Ormanın derinliklerinden her an fırlayacakmış gibi duran Norveç mitolojisinin sevimli yaratıkları, troller… Dünyalar güzeli ve fakat zorlayıcı tabiat ana ile kökleri Vikinglere uzanan, petrol zengini devlet babadan çıkan bir ülkenin çocukları, Norveçliler.Bu ülkede -26 saati pasaportsuz olmak üzere- 7 günü devirdim (gidemediğim şehirlere de pasaportum gitti diyebiliriz:)). Yol anılarını ve seyahate dair ipuçlarını ayrıca yazacağım.

Bu arada GGSB bursiyerlerinden Selen, İran üzerinden Hindistan'a doğru yolculuğa başladı. Geçeceği ülkelerin koşulları elverdiğince blogunu güncelleyecek: doguyabakmak.blogspot.com. Seyahat Bursu finalistlerinden Ümit de aynı rotayı bisikletle geçmeyi planlamıştı. Pakistan vizesinde sorun çıkınca yüzünü Ekvador'a döndü. Bilet fiyatları el yakınca sonunda bisikletiyle Uzak Doğu'ya doğru yollara düştü: yolda.org. Genç gezgin arkadaşlarımın yollarda aradıklarını bulmalarını, evlerine keşfetmenin büyük mutluluğu yüreklerinde, sağlıkla dönmelerini diliyorum.

kuzey avrupa macerası başladı

2010-06-20T18:10:00.004+03:00

Norvec-Isvec ve Finlandiya'yi kapsayan, 16 gunluk Kuzey Avrupa seyahatimiz basladi.

Rotamiz simdilik; Oslo- Bergen- Batı fiyord bölgesi- Trondheim- Alta- Honningsvag- Nordkapp (Avrupa'nin en kuzey noktasi)- Oslo- Stockholm-Helsinki.

Norvec'te ilk izlenimler: Hava soguk, cok soguk! Kizlar guzel, cok guzel! Hayat pahali, coook pahali!

futbol tutkusu, avrupa yolcusu

2010-06-14T16:09:00.002+03:00

Uzunca bir aradan sonra merhaba sevgili okur,

Sessiz kaldığım süreçte hayatımda önemli değişiklikler oldu. Ev (ve borç) sahibi bir insanım ben artık! Son 7 yıldır yuva bildiğim Levent'teki evimden Gayrettepe'ye taşındım. "Pansiyon devri sona erdi galiba" diye düşünüyordum ki, dostlar beni orada da yalnız bırakmadı. Anladım ki, ben nerede yaşarsam yaşayayım, evim Pansiyon olmaya mahkum:)

Bugün size çok sevindirici bir haberim var. Genç Gezginler Seyahat Bursu finalistlerinden Uğur Karakullukçu ve Mustafa Özdemir'i hatırlarsınız. Burs alamadıkları için yürekten üzüldüğüm bu parlak gençler, "Futbol Tutkusu, Avrupa Yolcusu" ismini verdikleri projelerini hayata geçirmek için uzun süredir gözlerimin önünde büyük uğraş veriyorlardı.

"Dünya Kupası maçlarını, kupanın en iddialılarından olan Avrupa ülkelerinde, Avrupalı taraftarlar ile birlikte seyretmek" şeklinde özetlenebilecek olan proje, sonunda bir destekçi buldu. En azından proje ekibinden Mustafa, Fa sponsorluğunda yollara düştü (Fa'yı projeye verdiği destek için tebrik ediyorum!).

Mustafa anılarını, Uğur'un futbol bloğu PcLionFc'de yazacak. İlk yazısı için lütfen tıklayın.

Mustafa'nın veda edemeden gittiği için Almanya'daki ilk sabahında beni telefonla araması, ne yalan söyleyeyim beni bayağı duygulandırdı.

Projeye el verenlerin çoğalmasını, maddi destek miktarının artmasını, projenin fikir babası Uğur'un da en azından final maçını Mustafa ile birlikte izleyebilmesini diliyorum.

20'li yaşlarının başlarındaki 2 gencin yaratıcılığı, mücadeleciliği umarım hepimize ilham verir. Ben çabaları ve başarılarından gurur duydum. Yolları açık olsun!

bekle bizi ankara

2010-04-29T12:18:00.004+03:00

Sonra söylemedi demeyin; 2. Özlem-Pansiyoncular Buluşması 8-9 Mayıs'ta bu sefer Ankara'da!!

7 Mayıs akşamı TCDD'nin kara trenlerinden birine atlıyoruz İstanbul'dan, yoldan gençleri toplaya toplaya Ankara'ya gidiyoruz.

Haydi gençler ve her zaman genç kalanlar!!
'Ankara Ankara olalı, böyle enerji görmedi' desinler ardımızdan:) Rehavetinizi, 'kimseyi de tanımıyorum ki' endişelerinizi, birbirinin aynısı olan günlerinizi ardınızda bırakıp da gelin. Müzik aletlerinizi ve neşenizi kapıp da gelin. Hikayeler yaratmak için gelin.

Siz gelirseniz, her şey daha da güzel olur.

23 nisan piyangosu goes to...

2010-04-23T02:26:00.002+03:00

Birkaç saat içinde, yani 07:00 uçağı ile Şam-Suriye'ye gidiyorum. Ben yollarda eylerken ardımda mutlu bir genç bırakmak istiyorum. O yüzden gece açıklamayı planladığım haberi biraz öne alıyorum.

Şam'daki kayısıdan beni daha fazla heyecanlandıran bir şey oldu bugün. Genç Gezginler Seyahat Bursu'nun artık yeni bir bursiyeri var: Hande Şener !!!

Handecim... Evet, bazen hayatta güzel sürprizler olur. Bundan sonraki tüm 23 Nisan'larda bugünkü şaşkınlığını ve mutluluğunu hatırla!

Bu bursa olanak sağlayan, birlikte nice coğrafyadan geçtiğim (İran, Ürdün, Kars-Çıldır, Mardin-Hasankeyf, Venedik gibi gibi), nice sohbeti paylaştığım, nice şarabı içtiğim, nice eğlendiğim, nice şey öğrendiğim... çok ama çok sevdiğim yol arkadaşlarıma (Basir Sevinç, Prof Dr Huri Özdoğan, Prof Dr Jale Yazıcı ve Prof Dr Olcay Yazıcı / Öz Hakiki JaBaTur'un bavulu her daim hazır gezginleri, Sinedel'in en deli üyeleri:)), öncelikle yarın kendileri gibi çok değerli bir doktor olmasını umduğum Hande adına, sonra da beni tanıştığımız ilk günden beri kucakladıkları için... hayatıma kattıkları anılar, sorular, cevaplar ve gülüşler için... teşekkür ederim (Tabii onlar blogumu okumadıklarından ne kendilerini ifşa ettiğimi bilecek, ne onlara yazdığım destanları görecek:).

Not: Havuzumuzda yedek bursiyerler için ayrıca paralar birikmeye devam ediyor!! Anadolu Üniversitesi'nden bir öğrenci var ki, beni benden aldı. Çok yakında Eskişehir'i yeniden, bu kez onun için ziyaret edip, detaylı yazacağım. Herkesin bayramını kutlarım. Yaşasın içimizdeki hiç büyümeyen çocuk:P

bi daha mı gelicez dünyaya?

2010-04-22T02:10:00.002+03:00

Ocak ayında ODTÜ'den 4 arkadaşla yaptığımız ilginç yazışmayı "bas bas paraları leyla'ya" başlığı altında yayınlamıştım hatırlarsanız. Bu sıpalar Londra'ya bir gittiler... Bekle ki söz verdikleri fotoğraf gelsin!

Neyse geç oldu, temiz oldu. Çok dikkatle bakarsanız Londra'da bir hostelde çekilen fotoğrafta; kızları, biraları ve Özlem-Pansiyon hatırasını seçebileceksiniz:)

Ekipten Uğurcan da artık bir seyahat blogu yazarı. Ben bayağı beğendim.

ilk görüşte aşk: venedik

2010-04-19T05:20:00.013+03:00

Venedik, İtalya'nın Adriyatik kıyısında yer alan ilginç ve çarpıcı bir ada şehri.

Kente, anakara ile bağlantıyı sağlayan 4 kilometre uzunluğunda bir köprüyü geçerek ya da Marco Polo Havalimanı'ndan bineceğiniz vapuretto'lar ile deniz yolculuğu yaparak ulaşabiliyorsunuz.

Venedik şehrini oluşturan 118 adacığı, 170 kanal birbirinden ayırıyor ve 400 köprü birbirine bağlıyor.

İlk kez, interrail yaptığım 1997 senesinin yazında, bir Ağustos sabahı trenle ulaştım Venedik'e. Gece boyunca uyuyabilmek için o şehirden bu şehire aktarma yapmıştım. Üzerimde günlerin yorgunluğu... Gar binasından dışarıya adımımı attığım anı çok iyi hatırlıyorum. İlk görüşte aşk! Ben Venedik'e aşık olmuştum.

Neyle karşılaşacağınıza çok da hazır değilseniz, sizi Venedik'te saracak olan duygu, bir masalın içine düştüğünüzdür. Şehrin Arnavut kaldırımlı dar sokaklarında yürümek, küçük köprülerinden geçmek, pastel rengin hakim olduğu tarihi binaların arasından gökyüzü bakmak ve tepeden sizin selamlayan güvercinlerin peşine düşerek bir meydana ulaşmak... Yazarken makulmüş gibi gelse de, yaşarken gerçek dışı bir hikayenin içine sürüklendiğiniz hissini yaşatır size.

Bu ada şehrinde kaybolmak kaçınılmazdır. Ama Venedik'te her 'kayboluş' aslında büyülü bir 'buluş' sürecine dönüşür. Masalın içinde kaybolmak, akıntıya karışarak kendi masalınıza ulaşmak istersiniz.

Romanlardan, filmlerden tanıdığınız köprüler, saraylar, meydanlar, basilica'lar hep o kayboluş anlarından sonra, beklenmedik bir şekilde karşınızda bitiverir. Büyülü anlardır o anlar. Özel bir deneyim yaşamış gibi sevinirsiniz. Küçük bir barda manzaraya karşı şarabınızı yudumlar, manzaranın güzelliğini içinize sindirmeye çalışırsınız.

1987 yılında Dünya Kültür Mirası olarak kabul edilip tamamen koruma altına alınan Venedik'i, kuş uçumu bakıldığında Ters S'ye benzeyen Canal Grande ortadan 2'ye böler (Büyük Kanal, ya da Venediklilerin dediği gibi 'Canalazzo').

15. yüzyılda Fransız yazar Philippe de Commine tarafından "Dünyanın en güzel caddesi" olarak adlandırılan ve 3800 metreden uzun olan Büyük Kanal, tren istasyonundan başlar (Stazione Ferrovia) ve Aziz Marco havzasında biter. Kanal boyunca, şehirde vaktiyle nasıl bir hayatın olduğuna dair size ipuçları veren binalar görürsünüz. Bizim yaptığımız gibi bir akşam vakti kanalı taksiyle geçerseniz kendinizi bir film karesinin içinde bulabilirsiniz.

Büyük Kanal'ın üzerinde ilk Venedik seyahatimde 3 köprü bulunuyordu (Rialto, Scalzi ve Accademia). Onlara 2 sene önce bir yenisi eklenmiş (Ponde della Constituzione).

Bu köprüler içinde en eskisi ve ünlüsü, yapımı 1591 yılında tamamlanmış olan ve yüzyıllar boyunca kanalın üzerindeki tek köprü olarak yaşayan Ponte di Rialto. Taş ve tek kemerli köprü, Venedik şehrinin de sembollerinden biri. Venedik'te her yol illa ki, Rialto ya da San Marco Meydanı'na çıkar.

Dünyanın en renkli meydanlarından biri de kuşkusuz ki San Marco. Napolyon'a göre "dünyanın en güzel salonu".

Venedik'e beni ilk aşık eden kanallar ve köprülerse de, aşkı cilalayan Piazza San Marco olmuştu vaktiyle. Meydanın hafızalarda kalan manzarası sadece sanat, tarih ve estetiğin (Dükler Sarayı, Sansoviane Kütüphanesi, St. Marco Kilisesi, Saat Kulesi, Bronz Aslan Heykeli vs) bileşkesi değildir. San Marco Meydanı denince benim aklıma en az onlar kadar güvercinler de gelir.

Yetmiş çeşit milletin, yetmiş çeşit rengini bu meydanda görmek mümkündür. Yaz aylarında meydanın etrafındaki cafe'lerin orkestraları klasik müzik çalar. Belki evliliklerinin 50. yılını kutlamak üzere şehre gelen tonton turistler bu meydanda dans eder. Ben de bir amcayla, 50 yıllık eşinden aldığım özel izinle, vals yapmıştım St Marco Meydanı'nda:)

Bu şehirde 2 çeşit Venedikli görmeniz mümkün:

- Yaşlı teyze ve amcalar; nadiren evlerinden çıkıp alışveriş yapıyorlar. Onlara ancak arka sokaklarda şanslıysanız denk geliyorsunuz. Varlıklarını alışverişe çıktıkları sabahın erken saatlerde ya da camlarının önündeki çiçekleri sularken farkedebiliyorsunuz.
- Dükkan sahipleri.
Kalan deli kalabalığı tamamen turistler oluşturuyor.

Venedik günden güne sular altında kalıyor ve yaşlı nüfusu gibi sessizce veda ediyor sanki.

Aşıklar Şehri olarak ünlenmesi boşuna değil Venedik'in. En az aşk kadar yoğun, en az aşk kadar şiirsel ve harekete geçirici, en az aşk kadar romantik ve en az aşk kadar geçicidir Venedik.

Yanınızda sevgiliniz varsa, dünyanın birbirini en çok seven aşıkları olduğunuza ve ömrü şimdiki gibi hep el ele geçireceğinize inanasınız gelir. İzlediğiniz bir filmin etkisiyle, gider Scalzi Köprüsü'nün altında sevgilinizle öpüşür ve 'sonsuza kadar aşk' yemini edebilirsiniz.

Yalnızsanız, gülünce yüzünde güneş doğan yakışıklı İtalyan'la bir gondala atlamak ve o güneşin birazının da sizin karanlık hayatınıza ışık vermesini hayallersiniz.

(Yeri gelmişken söylemeden geçemeyeceğim, toplam nüfusu 72 bin olan Venedik'te yaş ortalaması da 46. Yani hayal kurarken ve hayallere uyduğunuzu sandığınız tatil seçimleri yaparken, bilimsel gerçekliği atlamayınız:P Ortalık yakışıklı İtalyan'dan kırılıyor filan değil).

Yirmibeş yaşımda benimle konuşsanız dünyanın en güzel şehrinin Venedik olduğunu tereddütsüz söylerdim. Venedik aynı Venedik, San Marco aynı San Marco. Ama ben değişmişim. Venedik ve benim aşkımız bitmiş. Doğal olanı seviyorum ben artık; daha yalın ve gerçek olanı. Beni şefkatle sarıp sarmalayanı. Hayal gücümle, edebiyatın beynimdeki tezahürüyle sevmiyorum artık ben. Elazığ'ı Paris'e, Venedik'e tercih edebiliyorum.

'Bu fotoğraf da neyin nesi' derseniz; kişisel tarihimde yeri olan ve Venedik'le aşk yaşamama sebep (istasyonun hemen önündeki) Scalzi Köprüsü üstünde, gençliğimi selamlıyorum:)

"Dünyanın bütün şehirlerini görmüş olsanız bile, Venedik'e geldiğinizde sizi şaşırtacak bir şeyler muhakkak vardır" demiş Montesquieu, Lettres Persanes isimli kitabında.

Venedik için çok tanımlama yapılmış, dahası da yapılabilir: Aşıklar şehri, Adriyatik'in kraliçesi, rutubet ve küf kokulu kent, yüzen şehir, batan şehir, kanallar ve köprüler kenti, gondollar şehri, festivaller şehri, açık hava müzesi, sanatın doruğa ulaştığı şehir... vs.

Çok yüzlü, belki maskeleri olan bir kent Venedik. Sanata ve estetiğe hayran kalır, vıcık vıcık turistlerden ve şehrin yüzeyselliğinden bir aşamada yaka silkersiniz belki. Bahsi az geçen kötü yüzleri, yeterince allanıp pullanmış iyi yüzleri ve bıktıracak kadar fazla ziyaretçisiyle, çabuk sıkma potansiyeli olsa da; yine de özeldir, şaşırtıdır Venedik ve bence herkes bir ara bu şehirden geçmelidir.

Hayranlıkla hatırladığım şehre 13 yıl sonra Şubat ayında Venedik Karnavalı için yeniden gittim. Venedik Karnavalı'nı ayrıca yazacağım.